nikolaj malisevskiRevizija rezultata Drugog svetskog rata i moralno pravdanje nacista i njihovih prirepaka, koristi mnogima u današnjoj Evropi. Pre svega nacionalističkim snagama “mladih demokratija” u centralnoj i istočnoj Evropi.

Praktično se već može govoriti o neonacističkom projektu koji pod pokroviteljstvom Vašingtona ujedinjuje Poljsku, Litvaniju, Ukrajinu, Gruziju, Hrvatsku, deo srpskih zemalja itd. Cilj je – protiv Rusa i Srba usmeriti pasioniranost stanovništva tih zemalja koje je sačuvalo religioznost (sa dominantnom ulogom rimokatolika), moralne vrednosti i idejne motive.

SAD se nikada nisu ni trudile da to posebno prikrivaju. Zbignjev Bžežinski je direktno izjavio: “Rusija je naš glavni neprijatelj, pa treba učiniti tako da ona nikada ne ometa SAD da kontrolišu ceo svet. Mi smo slomili Jugoslaviju. Sada je na redu Rusija.”[1]

U okvirima realizacije te strategije na zapadnim i jugo-zapadnim granicama Rusije stvara se nova, proamerička Poljska. Svojevrstan crnomorsko-baltički kordon u vidu poljsko-ukrajinsko-pribaltičkog saveza koji stavlja prepreke na ruski tranzit energenata u Evropu i koji radi na uništenju Rusije. Paralelno, na južnim ruskim granicama radikalizuju se nacionalističke strukture koje poput ovna predvodnika služe za promociju panturkizma i tranzitnih projekata za naftu i gas koji su ugodni Zapadu.

Nacizam, premda poražen, kao ideologija nije nestao. Ne samo u istočnoj, nego ni u zapadnoj Evropi. Ako se uspeju rehabilitovati nacistički kolaboracionisti u Hrvatskoj, Pribaltiku, Ukrajini itd, u isti red će stati i njihove kolege iz zapadnoevropskih zemalja – Francuske, Austrije, Belgije…

Ukrajina, baš kao Jugoslavija ranije, danas predstavlja sledeću etapu i odskočnu dasku za sporovođenje ovih planova.

U Ukrajini žele da organizuju protiv Rusije scenario “velikog Kosova”. Protiv Novorusije – scenario Republike Srpske Krajine.

Kosovo je “srce Srbije”, stara Srbija. Kijev je “majka ruskih gradova”, prestonica stare Kijevske Rusije, čije je jezgro predstavljala teritorija današnje Ukrajine. Karakteristično je da su i na Kosmetu i u Ukrajini oružani sukobi počeli navodnim “spontano organizovanim studentskim mitinzima” koje su u stvari dugo i pažljivo pripremale zapadne obaveštajne službe.

RSK je nastala kao odgovor na dejstva hrvatskih neofašista koji su stavili akcenat na odvajanje od Jugoslavije i izražavala težnju srpskog stanovništva u Hrvatskoj da ostane u sastavu Jugoslavije. LNR i DNR izražavaju težnje ruskog naroda u Ukrajini da ostane u zajednici sa Rusijom i nastale su kao odgovor na dejstva neonacista koji su zauzeli vlast u Kijevu i koji su stavili akcenat na prekid sa Rusijom.

Baš kao i na Balkanu, glavni akcenat u Ukrajini stavljen je na etničke protivrečnosti. Jer, Ukrajina je prvobitno razdvojena ne samo Dnjeprom, nego i religioznim, jezičkim i drugim aspektima. Kod stanovnika zapadne i istočne Ukrajine različit je čak i odnos i shvatanje prema zajedničkim istorijskim događajima. Osnovni akcenat je na to i stavljen. U tim scenarijima sama Ukrajina podseća na Bosnu:

  • Kao prvo, požar su raspirili grko-katolici unijati na zapadu Ukrajine;
  • Kao drugo, stanovništvo Ukrajine kao svojevremeno stanovništvo Bosne ne oseća sebe jedinstvenim narodom (prema Zapadu uglavnom gravitiraju unijati i rimokatolici, prema Rusiji – pravoslavni, a muslimani se zalažu za svoju zajednicu).
  • Kao treće, interese pravoslavnog stanovništva tzv. “međunarodna zajednica” uopšte ne uzima u obzir.

klinton01

Ukrajinski separatizam usmeren protiv Rusije, poput separatizma u Hrvatskoj i Sloveniji, prvobitno je podržavala Nemačka, koja danas personifikuje Evropsku uniju. A takođe i Vatikan, kome se prvobitno potčinjavaju ukrajinski unijati (grko-katolici). “Situacija u Ukrajini analogna je situaciji u Jugoslaviji iz devedesetih godina, kada je Nemačka isfinansirala i isprovocirala hrvatske ustaše i uz pomoć porodične mafije Franje Tuđmana otrgnula Hrvatsku od Jugoslavije a onda usmerila jedne protiv drugih. Razlog je isti kao i u Ukrajini – jugoslovenske vlasti nisu pristale na nepovoljne uslove `asocijacije` sa EU na koju su je primoravali” – pisao je pre početka borbenih dejstava poljski istraživač Emil Zin (Evgenijus Zinkevič).

Nemački analitičari istakli su podršku Nemačke “ukrajinskim protestnim demonstracijama čak i u trenucima kada su protivnici vlasti skloni nasilju napadali vladine snage reda”. Kao primer se isticalo kako je “sličnu strategiju eskalacije sukoba iskoristila nemačka obaveštajna služba BND devedesetih godina za naoružavanje bandi kosovskih Albanaca, posle čega je po zlu poznata OVK naoružana tim oružjem napadala na jugoslovenske snage reda, u rezultatu ih okrenuvši protiv Nemačke i NATO pakta”.[2]

Situacija koja je nastala u Ukrajini, kao i ranije na Balkanu, dozvolila je SAD-u da produže kurs koji je započela Nemačka, pojačavši neke njegove crte, preuzevši inicijativu sa još žešćom pozicijom prema srpskoj strani u sukobu. Danas isti takav odnos imamo prema ruskoj strani u sukobu u Ukrajini.

Posle jugoslovenskih događaja kod Amerikanaca i NATO pakta pojavio se novi izgovor za pojačano vojno prisustvo u Evropi (i ujedno podsetilo “razigrane” Nemce ko je istinski gazda u Evropi). “Danas, posle rasparčavanja Jugoslavije”, pisao je uoči pregovora u februaru 2014. godine francuski istraživač Tjeri Mejson, “spremaju se da po sličnom scenariju unište Ukrajinu”. Osim “grupe mladih krimskih Tatara koji su se specijalno zbog tog cilja vratili iz plamena sirijskog džihada”, Zapad koristi ukrajinske naciste, pošto “za Vašington koji je podržavao naciste do 1939. godine i nastavio sa njima da održava poslovne kontakte sve do 1941. godine, ne predstavlja i nikada mu i nije predstavljalo moralni problem da uzajamno sarađuje sa nacistima, baš kao što mu ni danas ne predstavlja problem pružanje vojne pomoći džihadistima u Siriji”.[3]

Uoči nacističkog državnog prevrata, sredinom februara 2014. godine, ambasador SAD Džefri Pajet izneo je pred međunarodnu zajednicu reči da će Ukrajinu “pocepati na komade”. To je doslovan citat. Nekoliko dana posle toga potpredsednik SAD Džozef Bajden je telefonskim pozivom-zahtevom predsedniku Viktoru Janukoviču, praktično poslao signal ekstremistima koji su isprovocirali događaje koji su potom usledili. Analogno obraćanje imali smo i početkom devedesetih godina prošlog veka u odnosu prema vlastima tadašnje SFRJ.

Može se izdvojiti čitav niz aspekata koji demonstriraju sličnost i direktne paralele između agresije Zapada u Jugoslaviji devedesetih godina i ovoga što se dešava u Ukrajini 2014-2015. godine.

Sličnost po pitanju dovođenja nacista na vlast

Zahvaljujući podršci Zapada, Franjo Tuđman, šef Hrvatske koja je deklarisana kao “mlada demokratija” i njegova partija HDZ stvorili su u praksi fašističku državu na etničkoj osnovi. Svi razumni zahtevi Srba o dodeli autonomije Krajini i Slavoniji, bili su odbačeni od strane hrvatskih nacista.

Alija Izetbegović, rukovodilac Bosne i Hercegovine koji je raspirio rat protiv Srba, takođe je bio nacista – bivši esesovac, saradnik Abvera i osnivač bosanskog Hitlerjugenda, učesnik masovnih pogubljenja (smrtna kazna međunarodnog savezničkog tribunala zamenjena je zatvorskom kaznom samo zbog mladosti).

Turčinov, koji je raspirio rat protiv ruskog stanovništva u Ukrajini – sin je vojnika pomoćnog radnog bataljona Vermahta.

Petra Porošenka (kuma porodice sina Viktora Juščenka) koji je krvavu štafetu preuzeo od Turčinova – u veliku politiku uvela je njegova žena, Amerikanka Ketrin-Kler Čumačenko, “kuma” savremenog ukrajinskog nacizma. Ona je adept neopaganskog kulta RUN-vere koju je osnovao Lav Siljenko, gautšturmfirer SS (koji je slogan “Nemačka iznad svega!” promenio u “Ukrajina iznad svega!”). Svoje veze sa specijalnim službama SAD i Stejt departmentom, Čumačenko duguje Teodoru Oberlenderu – komandiru kaznenog SS bataljona “Nahtigalj” koga je CIA zavrbovala 1946. godine u vreme kad je bio zarobljen od strane saveznika.

porosenko-obama

Sličnost u naoružavanju nacista

Zapad i njegove obaveštajne službe danas naoružavaju kijevski režim isto tako kao što su to svojevremeno činili sa režimima Izetbegovića i Tuđmana. Britanski Gardijen je u aprilu 2002. godine na tu temu publikovao tekst-istraživanje profesora Notingemskog univerziteta Ričarda Oldriča.[4] Vašington post je neposredno za vreme rata u Bosni pisao o isporukama oružja i ratnika od strane Saudijaca. Danas Porošenko, za razliku od Tuđmana i Izetbegovića, čak i ne skriva ko i kako naoružava njegov režim. Krajem februara 2015. godine, za vreme posete Ujedinjenim Arpaskim Emiratima, on je izjavio da je potpisao “sporazume o isporukama odbrambenog oružja u Ukrajinu od strane evropskih, američkih i bliskoistočnih kompanija”.[5]

Sličnost propagandistička

Raspiritelji sukoba i ubice Srba i Rusa danas pokušavaju da usled jednostranog pristupa zapadnih lidera i medija formiraju u svetskom javnom mnjenju imidž Srba i Rusa kao “žestokih agresora”.

U građanskoj propagandi režim u Kijevu koristi hrvatske metode razvoja “nacionalnog osećaja” među stanovništvom kojim vlada ili potpunu lojalnost nacije ili emigracije. U ratnoj propagandi Kijev koristi analogne principe koje je koristio režim Izetbegovića posle potpisivanja vojnog saveza bosanskih muslimana sa Hrvatima.

Prema bosanskom modelu propagira se “očuvanje jedinstvene i nedeljive Ukrajine” u njenim granicama do državnog prevrata, po cenu bilo kolike krvi. Rat se u očima svetske zajednice pokušava predstaviti kao klasični sukob dobra i zla, civilizacije i varvarstva.

Ruse kao i Srbe lažno optužuju za ratne zločine iako vojni stručnjaci nisu našli nikakve dokaze ili su se čak počele pojavljivati činjenice o umešanosti suprotne strane u proizašlu tragediju. Karakterističan “ruski” primer je – rušenje malezijskog “Boinga”, a “srpski” identičan primer – granatiranje pijace “Merkale”.

Sličnost metoda etničkog čišćenja

Svojevremeno su iz ratom zahvaćene Hrvatske već prvih ratnih dana počele pristizati zastrašujuće vesti o pogibiji mirnih stanovnika, pa tako i dece, o masovnim streljanjima i mučenjima Srba (Vukovar, selo Divoš itd). Analognu situaciju danas imamo u Ukrajini u odnosu prema Rusima. Ukrajinski nacisti osvajaju pravoslavne hramove, muče i ubijaju sveštenike (na Donbasu ih gađaju iz artiljerijskih oruđa).

Na Balkanu je više od 400 hiljada mirnih srpskih stanovnika bilo primorano da napusti svoje domove, koji su suprotno svim pravilima o vođenju rata bili uništeni. To isto danas se događa na Donbasu, prema podacima OUN broj izbeglica premašuje cifru od 1,5 miliona ljudi i taj broj se neprekidno uvećava.[6]

U septembru 2014. godine savetnik predsednika Ukrajine i bivši šef MUP-a Ukrajine Lucenko pozvao je da se na Donbasu iskoristi iskustvo etničkog čišćenja hrvatskih fašista protiv Srba. Pozivajući da se obrati pažnja na iskustvo hrvatskog rukovodstva iz devedesetih godina po pitanju uništenja srpskog “separatizma” zajedno sa srpskim stanovništvom, on je napisao: “Najverovatnije se mogu uzeti Donjeck i Lugans ura-patriotskim jurišem. Ali će ulične borbe odneti desetine hiljada života najboljih među nama. A to će još dovesti do potpunog kolapsa ionako jedva žive ekonomije. Kao primer može poslužiti Hrvatska. Posle zauzimanja Vukovara od strane JNA, gde je herojski poginulo hiljade branilaca nezavisnosti, Hrvati su bili primorani da pristanu na postojanje Republike Srpske Krajine. Tri godine oni to nisu samo tolerisali, nego su razvijali armiju i privredu. A onda su za nekoliko časova tenkovskim napadom zbrisali separatiste sa zemlje”.[7]

Događaji iz jeseni-zime 2014-2015. godine pokazuju da je upravo “plan Lucenko” sa nevelikim ispravkama bio prihvaćen kao osnova strategije Kijeva u odnosu prema Novorusiji.

Prozapadnim marionetama u Ukrajini dozvoljeno je apsolutno sve, kao i svojevremeno na Balkanu. Čak i trgovina ljudskim organima – kao na Kosmetu (u Ukrajini su zabeležene činjenice od strane misije OEBSA i objavila ih je Madina Džabursinova, specijalni izvestilac OEBS-a za borbu protiv trgovine ljudima). I lov na pravoslavno civilno stanovništvo – kao u Republici Srpskoj Krajini (o fašističkom “safariju” koji su organizovali zapadni najamnici koji su vojevali u Hrvatskoj, pisao je početkom 1995. godine britanski Sandej miror).

Vrbovanjem i stvaranjem mreže Evropljana koji učestvuju u ubistvima stanovništva Donbasa, bavio se Francuz Gaston Beson, koji je ratovao u Hrvatskoj i Bosni. On čak i na internetu postavlja ponude za učestvovanje u krvavom “safariju” u Ukrajini. Ukrajinska armija (kao svojevremeno i hrvatska) u većini slučajevima takvim “lovcima” ne plaća ni centa.

Evropski “lovci” praktično ne učestvuju u istinskim borbenim dejstvima. Kao što su bili potrebni Hrvatima, oni su potrebni i domaćinima kijevskog oligarhata zbog istih ciljeva. Da bi se odbranili od optužbi za genocid, trgovinu oružjem i narkoticima, pljačkanje i progon stanovništva. Ministar policije Hrvatske Mate Granić, na optužujuće zahteve evropskih političara da prekine sa etničkim čišćenjem i omogući povratak civilnog stanovništva svojim kućama, sa osmehom na licu je odgovarao da su za to kriva “privatna lica” iz Evrope koja se ne nalaze u redovnoj armiji.

gaston-beson

Sličnost ekonomske blokade i sankcija

Možemo podsetiti da je veliku ulogu u promeni situacije na gore po srpsku stranu u Bosni tokom 1995. godine, odigrala žestoka političko-ekonomska blokada, koja je suštinski podlokala vojni potencijal Srba. U situaciji sa Donbasom to isto predstavlja krajnji cilj Zapada.

Prema priznanju rukovodstava DNR i LNR ekonomska blokada predstavlja ozbiljan udar po republikama Donbasa. Istovremeno sa tim, uvedene su i sankcije protiv Rusije. Analogna situacija postojala je i na Balkanu. Zapad je isto tako sinhronizovano primenjivao blokadu protiv srpskih republika i sankcije protiv Jugoslavije, pod izgovorom da ona podržava pobunjenike.

Sličnost pravnih pristupa

Prvobitno se Srbi nisu zalagali za otcepljenje od Hrvatske, nego protiv rušenja SFRJ i za očuvanje pređašnjih ravnopravnih odnosa među narodima. Isto tako u Ukrajini, sve do spaljivanja ljudi u Domu sindikata u Odesi, postavljano je samo pitanje o kulturnoj autnomiji unutar ruskojezičkog stanovništva i o federalizaciji zemlje. I Donbas je imao svoju “balvan revoluciju”. U sastav narodnih ustanika takođe su skoro u punom sastavu ušle jedinice milicije, od kojih su neke takođe podvrgnute napadu od strane ukrajinskih snaga MUP-a.

Danas pravnu stranu “posebnog statuta” LNR i DNR režim u Kijevu teži da svede na udeo koji je imala RSK. Na međunarodnoj areni pokušavaju da za to iskoriste Minske sporazume, a na unutrašnjem prostranstvu – sve zakonske projekte o posebnom statusu Donbasa koje je unela vrhuška kijevskog režima u Vrhovnu Radu Ukrajine.

Ukrajina kao i svojevremeno Hrvatska, već nekoliko puta se nalazila na ivici vojne, političke i ekonomske katastrofe od koje su je spašavale finansijske injekcije Zapada i primirja potpisana u Minsku. Sporazum o prekidu vatre iz januara 1992. godine u potpunosti je porediv sa Minskim sporazumima iz 2014. godine koji su potpisani u pozadini ofanzive narodnih ustanika i bili su u prvom redu zgodni za ukrajinsku stranu. Upravo posle potpisivanja primirja, nacista Lucenko se i izjasnio o neophodnosti rešavanja problema na Donbasu po obrascu Republike Srpske Krajine.

U “perspektivi”, Zapad u odnosu na Novorusiju primenjuje iskustvo sa Bosnom i potpisanim Dejtonskim sporazumom 1995. godine po scenariju Zapada za Jugoslaviju: u početku skoro konfederalna država pod diktatom vladajućih predstavnika Zapada postaje sve više i više centralizovana, izlažući reviziji plodove kompromisa. To se na delu obrnulo oduzimanjem državnosti Republici Srpskoj, koja je raskomadana i nasilno uvrštena u sastav Bosne i njene državnosti. Sličan pristup danas se primenjuje prema republikama Donbasa.

Nacrti zakona se ne publikuju na ruskom jeziku, kao znak očigledne nespremnosti Kijeva da uvažava svoje oponente, pa se tekst publikuje isključivo na ukrajinskom jeziku. U tim nacrtima nema ni reči o federalizmu, državnom statusu ruskog jezika, garancijama bezbednosti narodnih republika. Pristanak ruske populacije da živi po tom zakonu ranije ili kasnije bi automatski doveo do terorističkog udara Kijeva po Donbasu. Po modelu udara Hrvatske po Republici Srpskoj Krajini.

Sličnost politike “duplih standarda”

Prema Ukrajini se – za razliku od Donbasa – ne postavljaju nikakvi zahtevi kakvi se traže od njenih suseda. Slično, kao u ogledalu preslikano, koristilo se i u odnosu na Jugoslaviju, prema kojoj su istaknuti zahtevi koji nisu primenjivani prema njenim susedima. Ni jedna balkanska država nije dala svojim manjinama čak ni trunku teritorijalne autonomije. To je takođe kategorički zabranjeno i Srbima u današnjoj Hrvatskoj. A u odnosu funkcionisanja autonomnih institucija na Kosmetu, sve je bilo apsolutno obrnuto. Danas slične autonomne institucije na Donbasu Zapad kategorički odbija da prizna.

Može se parafrazirati čuvena srpska poslovica: “Kada Ukrajinci žele nezavisnost od Rusa – to je demokratija, a kada Rusi na Donbasu žele nezavisnost od Ukrajine – to je metež”.

ukrajinski-nacisti

Sličnost u ratnom nasleđu rusko-srpskog antifašističkog suprotstavljanja

Ruski dobrovoljci ratovali su za Srbe u Bosni i Hrvatskoj, a srpski za Ruse na Krimu i u Donbasu.

Srpski husari Jovan Šević i Rajko Preradović stajali su na izvorištu pojave prve Novorusije. Pre nešto više od 250 godina oni su dobili zemlje na Donbasu koje su dobile naziv Novoserbija i Slavjanoserbija. Srpski vojnici takođe su pripremili rusku kolonizaciju buduće Hersonske, Odeske i Nikolajevske oblasti.

Simbolično je da su prvi strani dobrovoljci koji su uzeli aktivno učešće u zaštiti Krima i Donbasa od nacista HHI veka bili borci balkanske internacionalne brigade nazvane u čast legendarnog husara Slavjanoserbije Jovana Ševića. Simbolično je i to što oni ratuju protiv naslednika ukrajinske SS divizije “Galičina” koja je u prvom boju sa Crvenom Armijom razbijena i od strane hitlerovaca hitno reorganizovana i prebačena upravo u Jugoslaviju. Ona je tamo korišćena u najkrvavijim i najžešćim akcijama protiv mirnog stanovništva i antifašističkih odreda.

Tako da se i danas srpski dobrovoljci rame uz rame sa ruskom braćom po oružju, bore protiv zajedničkog istorijskog neprijatelja. Pritom to čine da bi zaštitli rodnu im zemlju. Zemlju Novorusiju koja je nastala zahvaljujući njihovim precima i srpsko-ruskom ratnom bratstvu.

Jugoslovenska lekcija za Rusiju i Novorusiju

Rat na prostorima današnje Hrvatske i Bosne i Hercegovine i sudbina Republike Srpske Krajine predstavljaju dobar istorijski primer toga kako Zapad u svojoj politici koristi praksu dvojnih standarda, podržavajući svoje štićenike. Jugoslovenska lekcija u celini, ukazuje na sledeće:

  1. Ukrajinski nacisti su pod potpunom kontrolom Zapada i računaju na njegovu pomoć. Zbog toga se ponašaju veoma agresivno i ne žele nikakve pregovore o miru. Zapad će naciste u Ukrajini podržavati do kraja, ne obazirući se na razmere njihovih zločina.
  2. Zapad nije spreman da sa bilo kim razgovara na ravnopravnim osnovama. Za njega su svi oni koji ne priznaju njegovo prvenstvo – divljaci i varvari. Svaki ustupak nacistima i Zapadu pre ili kasnije će se završiti porazom i Haškim tribunalom.
  3. “Mala Jugoslavija” (SRJ) nije mogla da ponudi pristojne ideje, strategiju i taktiku reintegracije “velike” SFRJ. Ključni razlog za poraz srpskih narodnih republika bila je njihova refleksivnost i nedostatak inicijative. To je protivnicima omogućilo da preuzmu inicijativu oslanjajući se na najprostiju ideologiju – nacizam i odlazak na Zapad. Da se ne bi dozvolilo ponavljanje analognog scenarija na Donbasu, Rusi moraju shvatiti u čemu se ogleda njihov zajednički cilj suprotstavljanja ukrajinskom nacizmu. Takođe i da se jasno formulišu kratkoročni i dugoročni zadaci suprotstavljanja agresiji Zapada.

_____________________________

Odrednice:

[1] SAD su napadom na Srbiju počele rat protiv Rusije // regnum.ru/news/polit/1912873.html

[2] Information on German Foreign Policy // german-foreign-policy.com/en/fulltext/58723

[3] Meyssan T. After Yugoslavia, Ukraine ? // voltairenet.org/article182188.html

[4] Aldrich R. America used Islamists to arm the Bosnian Muslims // theguardian.com/world/2002/apr/22/warcrimes.comment

[5] Porošenko: u okviru IDEX-2015 Ukrajina je potpisala otprilike 20 ugovora za isporuku naoružanja // tass.ru/mezhdunarodnaya-panorama/1787961

[6] OON: Čislo bežencev iz Donbassa prevыsilo 1,5 milliona čelovek // russian.rt.com/inotv/2015-01-24/OON-CHislo-bezhencev-iz-Donbassa

[7] Sovetnik Porošenko prizval ispolьzovatь opыt Horvatii protiv Serbskoй Krainы // vz.ru/news/2014/9/7/704456.html


Izvor: Fond Strateške Kulture

Ostavite komentar

Ostavite komentar na Agresija Zapada na Srbiju devedesetih i Rusiju danas

* Obavezna polja