Prema podacima koje daje „Analitičeskaя gazeta“, br. 2, iz 2013. godine, slovenski svet danas ima između 300 i 350 miliona ljudi, a u druge narode asimilovano je isto toliko.

Asimilacija je, drugim rečima, slovenski svet bukvalno prepolovila, a nanela je veće štete nego stradanja u svim ratovima koje je su Sloveni vodili (uglavnom odbrambene).

Sloveni su se pretapali u sve susedne narode: Nemce, Mađare, Rumune, Turke, Albance, Šveđane, Fince, Litvance… ali i međusobno asimilovali.

Najčešće su Sloveni rimokatolici „gutali“ pravoslavne Slovene (Poljaci Ruse, Hrvati Srbe itd.) ili su nosioci „iskvarenog pravoslavlja“ (Rumuni) asimilovali pravoslavne Slovene (Srbe i Ruse).

Ovaj fenomen asimilacije pravoslavnih Slovena dugo je bio tabu tema, odnosno, tema o kojoj i ako se raspravljalo to se činilo na marginama naučnih zbivanja, dok su rezultati takvih razmišljanja skrivani od naučne i druge javnosti.

Najraniji primer asimilacije većeg dela slovenskog stanovništva dogodio se na teritoriji savremene Grčke (posebno na poluostrvu Pelopenezu).

Proces je završen u XI veku i samo su Sloveni na severu ove pokrajine uspeli da sačuvaju svoj identitet. Možda su dramatičniji podaci za čitavu Egejsku Makedoniju.

Naime, prema turskom popisu stanovništva iz 1904. godine Srbi su činili 85 posto stanovnika Egejske Makedonije (896.494), već sledeći Grčki popis iz 1912. godine beleži 326,426 pravoslavnih i 41.000 islamiziranih Srba, Turaka 295.000, Grka 234.000, Jevreja 60.000, pravoslavnih Vlaha 50.000, Cigana (Roma) 25.302 i Albanaca 15.108.

Sledeći popisi koje je sprovodila grčka država kazuju da je 1920. godine Srba bilo 500.000, a 1949. 195.395. Danas u Egejskoj Makedoniji nema Srba, ali ima Grka koji govore slovenskim jezikom (10.000).

Drugi primer totalne asimilacije jeste „gutanje“ od strane Nemaca mnogobrojnih polabskih slovenskih plemena, koja su od XII veka potpadala pod nemačku vlast (svetovnu i crkvenu). Rezultat ove asimilacije je nestanak Slovena na istoku savremene Nemačke (sva teritorija bivše Nemačke Demokratske Republike).

Samo su Lužički Srbi, živeći van glavnih komunikacija i po gustim i nepristupačnim šumama, uspeli da se očuvaju u neznatnom broju (približno 46.000). Sličnu sudbinu doživeli su i Sloveni na Istočnim Alpima, čija se teritorija smanjila za dve trećine.

ETNOCID SLOVENA U RUMUNIJI

Neverovatan nestanak (etnocid) Slovena (uglavnom Srba i Rusa) dogodio se na teritoriji savremene Transilvanije, Vlaške i Moldavije.

Naime, socijalnim inženjeringom koji je organizovala Rimokatolička crkva preko tzv. Škole Ardeljana (vodili su je jezuiti), osmišljena je ideologija rumunizma koja je tvrdila da su stanovnici ove tri pokrajine (nekada i samostalne) države (Dunavske kneževine) potomci stanovnika Rimske imperije, te su im stvorili adekvatni romanski jezik koji je u prvoj redakciji imao 50 posto srpsko-slovenskih reči, a sada, posle više popr-avki i različitih kampanja «borbe za čistotu rumunskog jezika» više od 25 posto. Zbog toga i ime njihove države (u prevodu) liči na šalu, a ne na etničku stvarnost: Rumunija – država rimskih vojnika!

Najpre je jezuit Ladislav Barnjai, u ime Rimokatoličke crkve, poveo pregovore o uniji s Rimom već sa mitropolitom erdeljskog Beograda (Alba Julije) Teofilom Seremijem (mitropolit 1692-1697. god.) koji je bio potpuno rešen da napusti jedinstvo Pravoslavne crkve. Mitropolit Teofil je u tom cilju sazvao sabor Mitropolije 1697. godine da bi prihvatio uniju s Rimom.

Nakon njegove smrti, novi kandidat za mitropolita Atanasije Angel je morao, prilikom rukopoloženja u Carigradu, da se zakune da neće prihvatiti uniju s Rimom. Atanasije Angel je bio sin pravoslavnog sveštenika iz Bobjajne (danas u oblasti Hundedoara). Međutim, čim je prispeo u Erdeljski Beograd, pokazalo se da ne mari za zakletvu.

Uslovi za sprovođenje unije ostvareni su kada su jerarsi na teritoriji habsburškog carstva zvanično prihvatili uniju s Rimom na novom Saboru u Erdeljskom Beogradu 1698. godine na čelu s Atanasijem Angelom (?-1713. god.), a zatim je 1700. god. uniju s Rimom na Saboru prihvatila i sva ostala pravoslavna erdeljska jerarhija.

Prema planu osnivača Rumunije njen politički zadatak je trajno razdvajanje Srba od Rusa opkoljavanje Srba novim, latinskikm identitetima i njihova latinizacija, što ova karta „ćirilice“ potvrđuje

 

Svi sačuvani dokumenti ovog Sabora su na slovenskom jeziku (Rumuni danas ovu činjenicu prikrivaju imenujući slovenski jezik frazom „stari rumunski jezik“), iako ima i naučnika (Iliju Barbulesku) koji ovaj period istorije Rumunije nazivaju «Slovenski period Rumunije». No, jezuiti su sa unijatima organizovali obrazovnu instituciju za njeno širenje koja je kasnije dobila ime «Škola Ardeljana».

Upravo njeni đaci su formirali pokret „Škole Ardeljana“, koji je veoma uticao da se izradi politička peticija romanizovanih Vlaha Transilvanije (Supplex Libellus Valachorum Transsilvaniae) 1791. godine, koja je zahtevala ujedinjenje vlaške, transilvanijske i moldavske nacije na ideološkim osnovama revolucionarne Francuske. To je bio prvi put da se pojavio politički zahtev ujedinjenja naroda koji danas predstavljaju rumunsku političku naciju.

Pripadnici „Škole Ardeljana“ su postali stvarni tvorci rumunskog jezika, pravopisa, gramatike i rumunskog nacionalizma, ali i uništivači srpsko-slovenskog nasleđa ovih zemalja.

Unija kao metod Rimokatoličke crkve za preveravanje pravoslavnih, nažalost, kod Srba i Rusa nikada nije do kraja proučena, tako da nisu izvedene ni prave pouke.

ISLAMIZACIJA – STRANPUTICA KOJA VODI KA GUBLJENJU SLOVENSKOG IDENTITETA I USVAJANJA TURSKOG

Od početka XV veka diskriminacija Slovena, opet uglavnom Srba i Bugara, koji su potpali pod vlast Osmanlija dovela je do islamizacije, koju je zvanični Stambol vodio kao državnu politiku do kraja svog postojanja.

Danas, prema turskim podacima u samoj Republici Turskoj ima oko deset miliona poislamljenih Srba, bar dva miliona Bugara, dok broj onih u Albaniji, Makedoniji, samoj Srbiji i BiH tek treba sabrati.

Uglavnom, posledica islamizacije Srba u BiH je i pojava Bošnjaka, koji su se na taj način izdvojili iz sastava srpske nacije, ali i sa veoma slabom slovenskom identifikacijom. Njihov kulturološki i politički obrazac je prožet islamom i turkofilijom, tako da nemaju osećaj pripadnosti slovenskim narodima.

Slična pozicija je i kod Goranaca (Srbi – muslimani), muslimana Raške oblasti (tzv. sandžaklije), sa Torbešima u Makedoniji i Pomacima u Bugarskoj. Svi oni su više protivnici naroda iz kog su potekli, nego potencijalni saveznici.

MAĐARI: POLA SRBI – POLA SLOVACI

Šandor Petefi (Aleksandar Petrović)

Mađari su osvojili iskonske slovenske zemlje Srba, Rusina i Slovaka, koje su brzo asimilovali, a koji su u jednom periodu nazivani pogrdno „Mađaronima“ (asimilovanim Slovenima). Osnovni metod asimilacije u Mađarskoj bio je nametanje mađarskog jezika. Kakva je struktura mađarske nacije najbolje se vidi po nacionalnom mađarskom pesniku i narodnom lideru Šandoru Petefiju (pravo ime Aleksandar Petrović), koji je bio po ocu Srbin, a po majci Slovak.

Do danas su se u Mađarskoj očuvali grkokatolici (pravoslavni Srbi i Rusini), doduše samo u liturgijskom smislu, jer su maternji jezik zaboravili.

ALBANIZACIJA SRBA

Od kraja Drugog svetskog rata sprovodila se albanizacija Kosova i Metohije, a projekat je započet izbacivanjem poslednja dva slova iz prezimena („ić“), jer su bila slovenskog porekla.

Prvi su na udaru bili Goranci, dok su Srbe proterivali i ubijali.

Najbolji primer albanizacije Kosmeta je srpska zajednica Rafčana (Orahovac i okolina) u kojoj do danas nije u potpunosti izvršena albanizacija, jer iako imaju albanski nacionalni identitet, Rafčani su maternjim jezikom smatrali srpski jezik (doduše nazivali su ga „rafčanskim“ i „našim“ jezikom).

Posle „osamostaljenja“ Kosmeta, Rafčani su i ovaj deo njihovog identiteta potisnuli. Prema različitim podacima danas „država“ Kosovo sprovodi najbrutalniju albanizaciju (asimilaciju) preostalog srpskog stanovništva.

Prisustvo srpskog DNK, prema tvrđenju ruskog autora Aanatolija A. Kljosova najveće je u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj, Moldaviji, Rumuniji i Pribaltičkim državama. Veće nego u samoj Srbiji. IZVOR: Anatolij A. Kljosov, Poreklo Slovena. Osvrti na DNK-genealogiju,  Beograd, “Miroslav“,  2013, str. 213.

 

Više o ovoj temi u zbornicima: “ANATOMIJA RUMUNSKE POLITIKE” i “RUMUNIJA I RUMUNIZACIJA SRBA”

Zbornike možete naručiti na telefon: 064/224 3 349


Izvor: Centar akademske reči/Srbin info

Ostavite komentar

Ostavite komentar na Asimilacija slovenskih naroda i njihovo nestajanje

* Obavezna polja