sanda-raskovic-ivic-3Samo godinu dana posle puča u Kijevu – koji je na scenu vratio najmračnije figure moderne prošlosti Evrope – nije teško zaključiti kako je naš kontinent doživeo najdublje promene posle raspada Sovjetskog Saveza. Nasilno zbacivanje izabranog ukrajinskog predsednika nije, međutim, moglo da se obavi bez direktnog učešća zapadnih zemalja. Brojna su naknadna svedočanstva koja potvrđuju kako su iz Vašingtona ubačene milijarde dolara precizno postavljenoj infrastrukturi kijevskog Majdana. Ne može se zanemariti ni uloga zemalja Evropske unije u tom događaju. Samo dan pre puča šefovi diplomatija Nemačke, Francuske i Poljske potpisali su sa zbačenim predsednikom sporazum, za koji se sutradan jasno videlo da je bio u funkciji nasilnog puča.

Sve što je usledilo u Ukrajini samo je potvrđivalo tu tezu. Pod pritiskom SAD, Evropske zemlje uvele su rigorozne ekonomske sankcije Rusiji, nastojeći da slome njen otpor prodoru NATO u Ukrajinu i diskriminaciji a potom i vojnom slamanju ruskojezičnog stanovništva te bivše sovjetske republike.

Najmanje razloga da bude iznenađena takvim odvijanjem događaja imala je Srbija. Nema ničeg od onog što zapadne zemlje nisu pokušale da primene protiv Rusije, a da to već nije bilo primenjeno protiv Srbije. Na isti način sa Zapada je buđen i podržavan regresivni nacionalizam među žiteljima zapadne Ukrajine, kao što je 90-tih bio buđen među stanovnicima zapadnih jugoslovenskih republika. Iste uniforme i ideje, poražene u Drugom svetskom ratu kao nacističke, vraćene su u Ukrajini kao što su pre četvrt veka počele da se pojavljuju u secesionističkim republikama Jugoslavije. Na isti način su u zapadnim medijima bili podržani recidivi ustaštva, iza koga je u Drugom svetskom ratu ostalo više od milion mrtvih Srba, kao što su kao borci za demokratiju bili podržani politički naslednici ukrajinskog nacističkog kvislinga Stepana Bandere (sina unijatskog popa iz Galicije). Na isti način se u zapadnim medijima danas prikazuju ruski antifaštički borci sa istoka Ukrajine kao što su se 90-tih opisivali srpski borci protiv povampirenog ustaštva. Još jednom se pokazalo, kako je pisao istaknuti srpski istoričar akademik Milorad Ekmečić, da je u zapadnoj javnosti srbofobija samo rukavac uvek prisutne rusofobije.

Istorija se ne ponavlja, ali njene ideološke forme za koje smo 1945. čvrsto verovali da se nikada neće vratiti, dale su se naslutiti u nekadašnjoj Jugoslaviji 90-tih, da bi se danas u Ukrajini pojavile u svojoj kristalnoj jasnoći.

Zbog toga se ne bih pozivala na vekovnu usmerenost srpskog i ruskog naroda, čak ni na činjenicu da je današnje jačanje Rusije, čak i da ni u čemu nije direktno pomogla Srbiji – a jeste – bilo dovoljno da naša zemlja ne bude raskomadana u vremenu kad je posle 2000. godine njen otpor zapadnim silama u značajnoj meri spomljen. Radi se o tome da, kako je napisao novi grčki ministar finansija Janis Varufakis, neke političke odluke moramo doneti jednostavno zato što su pravične, i što drugačije ne može da bude.

Pravično je, na primer, da danas kao Srbi kažemo kako je za nas Krim legitimni deo Rusije. Naravno, u argumentovanju tog stava možemo se pozvati i na kriterijume međunarodnog prava, pa i onaj da Ukrajina u Ujedinjenim nacijama 1945. godine nije bila priznata sa Krimom u svojim granicama. Radi se o nečem drugom: iste snage koje hoće da odvoje Krim od Rusije, već četvrt veka rade na odvajanju Kosova i Metohije od Srbije; iste snage koje danas hoće da razore Rusiju kako bi opljačkale njene prirodne resurse jesu one koje već decenijama razaraju malenu Srbiju, pljačkajući naše resurse i dovodeći ceo narod na prosjački štap.

Nikolaj-kralj-Petar

Zato sam sigurna da mi danas nismo izabrali Rusiju za našeg političkog saveznika, kao što nije ni ona izabrala nas. I nas i Rusiju u tim ulogama izabrala je istorijska sudbina, koja nam nikad nije bila naklonjena, koja nas vekovima vodi kroz najveća iskušenja, ali nas nikad nije ostavila nasuprot konačne pobede, nikad nije dozvolila da srpski i ruski narod ostanu s one strane istorije.

Iako predvodim političku stranku koja je po opredeljenju vezivanja sudbine Srbije za Rusiju u manjini na poliitčkoj sceni, nimalo ne sumnjam da je naša sudbina i zajednička i pobednička. To pitanje nadilazi naše stranačke i političke volje, jednostavno radi se o pitanju višeg reda, koje se i rešava na drugim višim mestima.

Zato neskromno verujem da je svaki naš otpor zapadnom satiranju Srbije makar mrvica koja doprinosi današnjoj ruskoj borbi. Kao što jednako verujem da je svaki današnji ruski uspeh, po sili istorijske zakonitosti, krupan korak Srbije ka izgubljenoj slobodi.

Sa nadom smo pratili pregovore u Minsku, gledajući ponašanje najvećih sila Zapadne Evrope, koje decenijama ponižavaju Srbiju i koje su doskoro mislile kako će ponižavajućim sankcijama slomiti volju Rusije. Videli smo ih uplašene, kako za sopstveni mir i prosperitet širom otvorenih očiju ne gledaju put Vašingtona, nego prema Moskvi. I videli smo da današnja ruska borba nije samo borba za Rusiju već i za Evropu, onakvu kakvu i mi Srbi želimo, a ne onakvu kakvu godinama trpimo. I to je krucijalna promena, kojoj svedočimo.

I ne preterujemo kada u tome vidimo svetlo nade i za Srbiju. Da ćemo povratiti Kosovo i Metohiju, da ćemo povratiti opljačkane resurse i da ćemo građanima naše zemlje vratiti u ruke njenu otetu sudbinu.

Naše nade su zato velike, i za njih ćemo morati da se izborimo sami. Ali ne zaboravljamo da naše nade velikim čini upravo to što znamo da su se one i ostvarivale samo onda kad smo bili na istoj strani istorije sa ruskim narodom.


Izvor: Novi Standard

Ostavite komentar

Ostavite komentar na Rusija i Srbija kao istorija i sudbina

* Obavezna polja