Gde su pogrešili američki stratezi?

Pažnja ruskih i stranih ekonomista poslednjih dana prikovana je za temu devalvacije nacionalne valute Kine, što je za posledicu imalo pad kursa valuta velikog broja drugih zemalja, uključujući Rusiju, Kazahstan, Vijetnam, Maleziju i tako dalje. Neki stručnjaci nazivaju devalvaciju juana početkom „valutnog rata“ između Kine i SAD, drugi veruju da je glavni cilj ovakve odluke kineskih vlasti želja da se poboljšaju stvari u nacionalnoj ekonomiji, a u budućnosti – da juan dobije status globalne rezervne valute.

Po mišljenju američkog predsedničkog kandidata – tajkuna Donalda Trampa – devalvacija kineskog juana ima „razoran uticaj“ na SAD. Sa moje tačke gledišta, iza devalvacije niza nacionalnih valuta stoje mnogo krupniji razlozi Kine i nekih drugih zemalja, povezani ne toliko sa napadom na američki dolar koliko sa zaštitom svoje nacionalne bezbednosti. Imajte na umu da su trenutni skokovi kursa nekih valuta posledica razbuktavanja vojnih konfikata u različitim regionima sveta sa direktnim ili indirektnim učešćem Sjedinjenih Država.

Mnogi stručnjaci su uvereni da je glavni razlog eskalacije tih sukoba – želja SAD da zadrže dolar kao rezervnu svetsku valutu, a samim tim – kao instrument izvlačenja ekstraprofita bukvalno iz vazduha. Po mišljenju američkog analitičara Rona Pola, „Sjedinjenim Državama preti ekonomska kriza ako status dolara bude doveden u pitanje“. „Rusija i Kina već odustaju od korišćenja dolara u međunarodnim transakcijama“ – kaže taj analitičar. I to je samo pitanje vremena… A kad se to dogodi, katastrofa SAD u grčkom stilu može biti neizbežna.

Američke vlasti „praktično više nemaju instrumenata za borbu protiv ekonomske krize“, napomenuo je pre neki dan jedan od autora The Wall Street Journal-a. Nešto ranije još je jedan američki list – The Washington Times – citirao predsednika budžetskog odbora Predstavničkog doma Toma Prajsa koji je izjavio: „Naš nacionalni dug izmiče kontroli“.

Šta rade SAD u ovoj situaciji? Pokušavaju da preformatizuju svoju ekonomiju? Planiraju da smanje budžetske rashode i snize nacionalni dug? Nikako! Avaj, izgleda da niko osim malograđana zombiranih izgledom američkim novčanica ne sumnja da se Vašington opredelio za nasilno rešavanje problema.

Osnovni preduslov za početak Prvog svetskog rata bio je, kao što je poznato, želja nekih država da prekrajaju mapu sveta, a rezultat – ukidanje četiri imperije i potpisivanje Versajskog ugovora koji je utvrdio novi svetski poredak na čelu sa Ligom naroda, u kojoj su dominirale Velika Britanija i Francuska. Razlozi za izbijanje Drugog svetskog rata bili su rast geopolitičkih ambicija Nemačke na račun rastuće krize Britanskog carstva i Velike depresije u SAD. A okončan je taj rat sporazumom tri države u Jalti sa pratećim formiranjem Saveta bezbednosti UN, koji su privatizovale zemlje-pobednice.

Hladni rat između svetskih sistema kapitalizma i socijalizma, u suštini nije bio treći svetski rat, jer, uprkos nasilnom prekrajanju granica u Južnoj (Jugoslavija) i u Istočnoj Evropi tokom 90-tih godina prošlog veka, do globalne podele sveta nije došlo.

Sovjetski Savez se više samouništio, nego što je bio razbijen od geopolitičkih neprijatelja (kao što se „socijalistički sistem“ samorasformirao), Rusija je takođe, ne potpisujući akte kapitulacije, obnovila nuklearne arsenale, sačuvala poziciju u Savetu bezbednosti UN, pa čak ušla i u G7.

O početku sadašnjeg trećeg svetskog (hibridnog) rata – kao o svršenom činu – političari su počeli da govore u proleće 2014. godine, kada su Sjedinjene Države tajno okupirale Ukrajinu (zemlju koja je istorijski važan deo ruske civilizacije), predstavljajući Rusiju kao „okupatora“ i objavljujući joj sankcije i ultimatume.

Treba imati u vidu da su ciljevi dva svetska rata uvek bili ne toliko osvajanje teritorije i potčinjavanje neprijatelja, koliko postizanje dominacije u finansijskoj sferi, koja u savremenoj ekonomiji ima ulogu srčanog mišića, koji obezbeđuje protok krvi u ljudskom telu.

Sa moje tačke gledišta, sve navedene ratove jasno prati finansijska pozadina događaja, koja je i ključni smisao globalne konfrontacije modernog doba, jer je svakom od ratova prethodila svetska finansijska kriza, iz koje su države-pobednice izlazile s fundamentalnom prednošću.

Prvom svetskom ratu prethodilo je osnivanje Sistema federalnih rezervi SAD u decembru 1913. godine, što se, naravno, nije moglo svideti Nemačkoj. Na kraju Drugog svetskog rata Sjedinjene Države i njihovi saveznici specijalnim sporazumima u Breton-Vudsu utemeljuju status dolara kao svetske rezervne valute. Tada su takođe formirani organi upravljanja planetarnim finansijskim sistemom – MMF i Svetska banka.

Godine 1971. SAD su jednostrano odbile da ispune svoje međunarodne finansijske obaveze o zlatnom ekvivalentu dolara i prigrabile sebi funkciju monopola na emisiju rezervne valute, samim tim izazivajući negativan stav finansijskog sveta i udarajući temelje za još jedan globalni sukob. A, početkom XXI veka SAD su faktički postale parazitski privezak FRS i silom čuvaju ekskluzivno pravo na velike finansijske injekcije u svoju ekonomiju.

Istinskim početkom trećeg svetskog rata treba smatrati, barem po mom mišljenju, 2009. godinu kada je Kina (verovatno – u saradnji sa vodećim multinacionalnim bankama) odgovorila na izazov SAD predlogom da se dolar kao globalna rezervna valuta zameni novim međunarodnim sistemom pod kontrolom Međunarodnog monetarnog fonda. U kontekstu tih događaja, definisane su osnovne strane budućeg svetskog rata: SAD i njihovi sateliti (pre svega EU) – s jedne strane, i Kina i njeni saveznici (uključujući Rusiju) – s druge strane.

Na taj način, rezultat Trećeg svetskog rata bi trebalo da bude ne samo preraspodela globalnih tržišta, već promena statusa svetskih valuta i uspostavljanje od strane subjekata-korisnika novog sistema kontrole nad Sistemom federalnih rezervi SAD i drugim sličnim institucijama.

Verujem da su Sjedinjene Države kao glavni pokretač novog svetskog sukoba zakasnile sa početkom trećeg svetskog rata i da su još pogrešile adresu. Otpočinjući rat protiv Rusije (u Gruziji, baltičkim državama, Ukrajini itd.) i idući za porodicom Buš i drugim „interesnim grupama“ zainteresovanim za kontrolu rezervi energenata na Bliskom istoku i putevima njihove dostave ka Zapadu, američki stratezi su promašili dva osnovna trenda.

Prvo, oni su dopustili formiranje svetkog finansijskog sistema (mreža multinacionalnih banaka) kao nezavisne sile, koja je zainteresovana za kontrolu nad svim svetskim valutama i štamparijama novca, a sve manje zainteresovana za podršku učaurene parazitske američke ekonomije. I drugo, američka elita je prespavala ekonomski i politički uspon novih svetskih sila i potpuno suverenih država, kao što su Kina i – potencijalno – Indija.

Rezultat je to što danas SAD više ne mogu da zadrže finansijsku (a time i potpunu) kontrolu nad svetom bez globalnog rata. Verujem da Stejt department, u principu, već ne kontroliše, koliko dezorganizuje FRS, a kineski juan izmiče kontroli iz Vašingtona (čak je i opasan za njega), a otprilike već 2025. godine konkurencija američkom dolaru mogu da postani i indijska rupija, latinoamerički amero i valuta EAEU.

Danas, čini se, Amerikanci moraju da se zadvolje pokušajem da osiguraju dominaciju svojih kompanija na nekim regionalnim tržištima – na primer, u zapadnoj Evropi, kao i računanjem na zadržavanje kontrole nad nizom naftonosnih regiona Bliskog Istoka. S druge strane, saznanje američkih elita da naglo pada politički uticaj SAD u svetu, biće glavni katalizator agresivnih, ali neadekvatnih akcija Stejt departmenta u spoljnoj politici.

Preveo – Srđan Đorđević

Izvor: Fakti