Savremeni globalizam kao udar na srpski narod i državnost

Na početku mogli bi se podsetiti kako je poslednjih godina u političkom diskursu, i domaćem i međunarodnom, upadljivo smanjena upotreba reči koje se vezuju za demokratiju i procese koji je prate, a koji su nekada smatrani glavnim političkim vrednostima i ciljevima Zapada i ponosno su isticani u svakoj prilici. Umesto toga sve češće slušamo termine koji govore o „elitama“ odnosno „elitizmu“ kao nečemu što kreira finansijske tokove, političke procese i društvena kretanja uopšte. To svakako nije slučajno. Demokratija polako odlazi u zaborav kao civilizacijska vrednost Zapada. Moglo bi se reći da su, u datom trenutku, okviri koje podrazumeva zaklinjanje u demokratske principe postali pretesni kreatorima savremenih globalističkih procesa koji više i ne kriju da im je cilj stvaranje jednog totalitarnog društva, koje trenutno nazivaju „unipolarnim svetom“.

I šta su oni uradili?

Oni su jednostavno skinuli tu masku „demokratičnosti“ koju su nosili toliko godina i odbacili je kao što zmija odbacuje svoju košuljicu. Kako bi to učinili bez društvenog otpora upotrebili su formulu „upravljanja krizama“ i tako se dogodio onaj čudesni 11. septembar. 2001., koji možemo smatrati datumom kada su tzv. „zapadne demokratije“ praktično ušle u ono što možemo nazvati post-demokratskom erom. Po evidentno primpremljenim scenarijima Zapad je, za samo par godina, otvoreno suspendovao brojna ljudska prava i građanske slobode pojedinca i zastrašivanjem građana otvorio put vladavini piramidalno ustrojenih „elita“.

Istina, te elite nisu bukvalno suspendovale „demokratiju“ ali su je na neki način kolonizovale tako da neki savremeni autori poput Žan Kristijana Rabea govore o „elitističkoj demokratiji“, dok britanski sociolog Kolin Krauč, pisac već čuvene knjige „Post-demokratija“ (2003) ironično kaže da se radi o „demokratiji bez demosa“.

 Tu neminovno dolazimo do pitanja da li je ta zapadna demokratija ikada bila stvarna vrednost i cilj tih društava ili samo stadijum i oruđe strpljivih kreatora globalističkih procesa za uništenje nacionalnih država i osvajanje novih teritorija korporativnom kapitalizmu koji stoji u osnovi Novog svetskog poretka?! Nivo sadašnjih demokratskih prava u zapadnim zemljama, bitno sužen i simuliran u odnosu na pre 20-tak godina, jasno govori da se radi o ovom drugom.

I tako dolazimo do uticaja koji je uvoz zapadne demokratije devedesetih imao po srpski narod i državnost.

DEMOKRATIZACIJA I RAZBIJANJE JUGOSLAVIJE

 Neću reći ništa novo ako konstatujem da se procesi vezani za razbijanje SFRJ podudaraju sa procesima demokratizacije jugoslovenskog društva po zapadnim principima, kao i da taj proces demokratizacije nije išao spontano već je kreiran i usmeravan od strane zapadnih centara moći.

U tom smislu višestranački izbori održani 1990. godine na teritoriji SFRJ praktično su bili prvi institucionalni korak u razbijanju Jugoslavije. Bio je to  anti-srpski proces koji je srpskom narodu doneo ne samo velika stradanja, nepravdu i poniženja, već je na najbolniji način ponovo otvorio svu složenost rešavanja srpskog nacionalnog pitanja. Tih godina reč „demokratija“ za Srbe je bila nada i razočarenje, obmana i bič.  Evidentnim nesnalažanjem tadašnjeg srpskog intelektualnog, političkog i vojnog establišmenta da u naturanim „demokratskim procesima“ zaštiti legitimne nacionalne interese, srpski korpus našao se razvejan u četri nove države (Hrvatska, BiH, Crna Gora i Makedonija) i jednoj paradržavi (Kosovo), sa perspektivom daljeg usitnjavanja i podela kroz podsticanje separatističkih tendencija u Vojvodini i Raškoj oblasti.

Praktično, u trenuku dok je slavio osvajanje imaginarnih demokratskih sloboda, i zanosio se nerealnim obećanjima o dobrobiti evropskih perspektiva, koje su mu davali agenati stranog uticaja locirani u novoformiranim političkim strankama, srpski narod je ušao u proces gubljenja vekovnih teritorija, odbacivanja svojih najznačajnijih civilizacijskih vrednosti i potiranja sopstvenog nacionalnog identiteta. Uvek na štitu demokratije, uvek sa prefiksom „demokratski“!

Na taj način, srpski narod je postao jedna od prvih kolektivnih žrtvi otvorenog napada korporativnog kapitalizma na autohtonost i subjektivitet nacija, a radi uspostavljanja totalitarnog društva poznatog kao Novi svetski poredak, ili unipolarni svet.

 Agresija na srpski narod nastavila se peto-oktobarskim pučem kojim je uspostavljena vlast korumpirane kvislinške političke elite, kao i aktiviranjem globalnih manipulativnih i kaznenih mehanizama koji su imali za cilj da drskom zamenom teza srpskom narodu imputiraju status kolektivnog krivca za proces raspada Jugoslavije u kome je bio najveći gubitnik i žrtva, a Zapadne zemlje oslobode odgovornosti za agresiju na srpski narod i evidentni zločin protiv mira koje su počinile i pojedinačno, a i kolektivno (kao NATO alijansa).

Posledica navedenih procesa, u nacionalnom smislu, nije samo da je srpski narod  izgubio svoje prirodno, istorijsko i biološko pravo da živi u jednoj državi, već se kao kolektivitet našao u vrlo teškom položaju pa možemo konstatovati da se danas, na svim etničkim prostorima koje naseljavaju Srbi, računajući i državu-maticu, jedino kroz Republiku Srpsku, može ostvariti zadovoljavajući stepen ljudskih i nacionalnih prava srpskog naroda, kao i osnovni oblici njegovog kulturnog i verskog organizovanja.

Sve izrečeno jasno ukazuje da se srpsko nacionalno pitanje, početkom 21. veka, praktično vratilo dva veka unazad, na vreme koje je prethodilo čuvenom Garašaninovom “Načertaniju”, sa tom razlikom što, za razliku od ondašnje Kneževine, vlastodršci post-petooktobarske Srbije ne pokazuju nikakv institucionalni interes za položaj svog naroda u novouspostavljenim balkanskim državama na tlu bivše SFRJ, čak ni u onom domenu koje predviđa međunarodno pravo. Naprotiv. „Demokratske“ srpske vlasti kao da su zaboravile na princip reciprociteta u međunarodnim odnosima, pa ponosno govoreći o tome kako manjinama daju „najviše evropske standarde“ kao da ne vide kako i u kojim uslovima živi da srpski narod u okruženju (pre svega u Hrvatskoj i Albaniji, ali i na privremeno okupiranom Kosmetu).

Ukidanjem Ministarstva za dijasporu srpske vlasti pokazale su ozbiljnu nacionalnu nekompetentnost, neodgovornost i odsustvo vizije u rešavanju, razbijanjem Jugoslavije, iznova aktuelizovanog srpskog nacionalnog pitanja, a svođenje Ministarstva za Kosmet na nivo vladine kancelarije, čije je vođenje povereno jednom političkom pripravniku, samo je jedan od koraka kojim sadašnje srpske vlasti demonstriraju Zapadu svoju spremnost da odustanu od tretiranja Kosmeta kao dela teritorije srpske države.

Poražavajuća je, ali nepobitna, činjenica da srpska država i njene nacionalne institucije, ni posle više od dve decenije od razbijanja jedinstva srpskih etničkih prostora, nemaju ne samo nacionalnu strategiju, nego čak ni koncept,  koji bi se ozbiljnije bavio perspektivom srpskog naroda na njegovim vekovnim staništima, ili uspostavljanjem i jačanjem pokidanih srpsko-srpskih veza  na Zapadnom Balkanu.

Umesto toga dešava nam se jedan drugi proces, proces nestajanja Srbije u Novom Svetskom Poretku, kao i proces organizovanog uništavanja istorijskog, verskog, kulturnog, socijalnog i svakog drugog identiteta srpskog naroda.

 Sve te operacije izvode se u okviru tzv. „demokratizacije“ i „evropejizacije“, a srpskom narodu u krajnjem ishodu ne nude bolju perspektivu od one koju su, u novijoj istoriji, imali američki Indijanci. Možda, čak i lošiju.

RASTAKANJE SRBIJE U NOVOM SVETSKOM PORETKU

Gledano sa ove vremenske distance nema nikakve dileme da je peto-oktobarskim pučem 2000-te godine, Srbija praktično pripojena Novom Svetskom Poretku i da od tada postaje deo jednog šireg totalitarnog uređenja zasnovanog na degenarativnom sistemu vrednosti koji razara postojeće društvene sisteme, slama nacije, a na pojedinca  gleda isključivo kao na resurs ili oruđe korporativnih elita koje se izrabljuje do fizičkog uništenja.  I od tada, praktično, počinje proces rastakanja Srbije u tom korporativnom monstrumu čija je ideologija u Londonu, vera u Rimu, a oružje u Vašingtonu, a koji se u ovom trenutku ispoljava kao proces tzv. „evro-integracija“.

U mnogo čemu taj proces pokazuje sve odlike  tihe (meke) okupacije srpskog životnog prostora, pa bi za simulaciju demokratije koja nam se danas nudi u Srbiji najadekvatniji naziv mogao biti „okupaciona demokratija“! Brojni su pokazatelji koji na ovo ukazuju, a svakako najviše pažnje treba posvetiti odricanju od državnog suvereniteta.

ODRICANJE OD SVIH VIDOVA DRŽAVNOG SUVERENITETA

Inkorporiranje u Novi svetski poredak podrazumeva slabljenje atributa državne suverenosti kako bi se korporativnom kapitalu izbrisale bilo kakve prepreke, ne u slobodnom protoku i sticanju profita, kako se kroz kontrolisane medije lažno predstavlja okupiranim nacijama, već u sticanju vlasništva nad postojećim prirodnim, industrijskim i ljudskim resursima, što je stvarni cilj globalističkih procesa.

U tu svrhu srpski „demokratski“ vlastodršci spremno su prihvatili odricanje od svih vidova suvereniteta:

• teritorijalnog
• ekonomskog
• političkog
• vojnog

a. Teritorijalni suverenitet

 Srbija predstavlja jedinstveni primer države koja se zarad maglovitih integracionih procesa, voljom političkog režima, a kršeći sopstveni Ustav i zakone, ne samo odrekla ingerencija nad značajnim delom svoje teritorije (Kosovo i Metohija) već i otvoreno pomagala nastajanje druge države na svom državnom prostoru. Takođe, Srbija praktično nema raščišćene međugranične odnose sa svojim susedima iz bivše SFRJ (pre svega Hrvatskom i Makedonijom) i prema toj činjenici odnosi se potpuno indolentno. Hrvatska je već nagovestila da će njeno viđenje problema granice na Dunavu biti uslov za davanje saglasnosti na članstvo Srbije u EU.

Ovde svakako treba dodati i spremnost Vučićevog režima da kroz najavljenu promenu Ustava podrži dalje slabljenje teritorijalnog integriteta kroz stvaranje tzv, „prekograničnih regija“ (Sandžak) sa atributima autonomije i tolerisanje elemenata državnosti Statuta AP Vojvodina.

b. Ekonomski suverenitet

Ekonomski suverenitet koji je obično prva i najvažnija meta globalističkih procesa podrazumeva pravo države na sopstvenu i nezavisnu primarnu emisiju, pravo na kreiranje i sprovođenje sopstvene monetarne politike, postojanje nacionalnog bankarskog sistema, autonomiju u donošenju poreskih propisa i nezavisnost u donošenju ostalih mera ekonomske politike.

Ništa od ovoga danas ne postoji u Srbiji. Centralna banka, kojoj je zakonom zajamčena puna nezavisnost od sopstvene države u potpunosti je, mrežom teško shvatljivih ugovora i apsurdnih zajmova, zavisna od međunarodnih finansijskih institucija na koje je praktično prenela sve ingerencije vezane za primarnu emisiju i monetarnu politiku, a nosioci poslovnog bankarstva su strane banke koje na taj način u potpunosti kontrolišu privredni, ali i socijalni ambijent u državi.

Iako je imao konkretne ponude Rusije i Kine za finansijske aranžmane koje bi ga oslobodile smrtonosnog zagrljaja MMF-a i Svetske banke, Vučić ih je odbio i nastavio guranje zemlje u finansijski ambis, koji vodi u predavanje celokupnog nacionalnog bogatstva u ruke globalnog, korporativnog, kapitala koje ove institucije predstavljaju.

v. Politički suverenitet

Bez obzira na složenost definisanja ovog pojma, posebno u eri globalizacije, za potrebe ovog teksta pojam političkog suvereniteta tretiraćemo kao pravo države da vodi suverenu spoljnju i unutrašnju politiku, kao i da ima jedinstveni politički sistem na celoj svojoj teritoriji.

Srbija danas nema ni jedno ni drugo.

Iako je političkim fingiranjem i punom kontrolom medija Vučić pokušao da na javnost ostavi utisak nekakve političke samostalnosti, način na koji vlada Srbijom i odnos prema zapadnim činovnicima potpuno je ogolio njegove pozicije evro-atlantskog političkog vazala, koji interese svojih  nalogodavaca stavlja iznad interesa svog naroda i države.

Što se tiče političkog sistema, nakon odluka Ustavnog suda vezanih za neustavnost Statuta Vojvodine i suspenzije Ustava tzv. „Briselskim sporazumom“ evidentno je da jedinstveni politički sistem u Srbiji ne postoji. To potvrđuje i formiranje praktično paralelnog sistema u Raškoj oblasti i albanskim sredinama na jugu Srbije, kao i stalni direktni kontakti zapadnih diplomatskih predstavnika sa lokalnom samoupravom u tim sredinama, bez učešća zvaničnog Beograda.

g. Vojni suverenitet

Bez obzira na manipulativne mehanizme koje koristi da to prikrije i formalnog zaklinjanja u nekakvu „vojnu neutralnost“ jasno je da se Srbija odrekla svog vojnog suvereniteta u korist približavanja NATO-u, vojnoj sili globalne svetske elite. Potpisivanje IPAP i SOFA sporazuma, slanje srpskih vojnika u kaznene NATO ekspedicije, održavanje pro-zapadnih panela, uvuđenje NATO standarda, samo su neki od vidljivih pokazatelja ove činjenice.

Ali, nije samo odricanje od svih vidova državnog suvereniteta pokazatelj da je savremeni globalizam zario svoje smrtonosne kandže u telo srpskog nacionalnog bića, mada bi i samo to bila dovoljno zastrašujuće. Tu je i mnoštvo drugih pokazatelja vidljivih svakom građaninu Srbije, koje ćemo zbog uokvirenosti vremenom samo kratko spomenuti:

1. Drastično povećanje cena hrane, vode i energije.

Trend uspostavljanja kontrole nad resursima hrane, vode i energije spada u najvažnije procese savremenog globalizma sa očiglednom namerom da se u datom trenutku pravo korišćenja ovih opštih dobara iskoristi kao:

• izvor enormnih profita
• instrument pritiska i ucene, odnosno vladanja masama
• podloga za unošenje u ljudski organizam različitih supstanci koje mogu delovati na svest, genetiku ili zdravlje stanovništva

Prvi oblik ovog složenog, ali lako uočljivog, procesa na novoosvojenim teritorijama jeste ubrzano povećanje cena hrane i energije i zagađivanje javnih (besplatnih) izvora pitke vode. U Srbiji ovi  procesi započeli su odmah po imenovanju Zorana Đinđića za premijera Srbije, a Vučić ih potpuno zaokružuje. Indeksi rasta cena hrane, vode i energije višestruko su veći od bilo kojih drugih ekonomskih pokazatelja.

2. Potpuna kontrola medija i uticaj na političku svest

 Nema potrebe posebno obrazlagati svakom vidljivu činjenicu da se u Srbiji stepen slobode medija, direktno i indirektno, bukvalno sužava iz dana u dan i da oni postaju instrument vladavine kojim se simuliraju procesi koji u realnosti ne postoje (pored ostalih i demokratija) a koji za cilj imaju sužavanje kritičke svesti stanovništva i pasivizaciju otpora tzv. mekoj okupaciji u kojoj se Srbija nalazi.

3. Kontrola izbornog sistema kao deo evroatlantističkog osvajanja Srbije

 Izborni sistem možemo definisati kao složeni mehanizam sastavljen od niza tehničkih elemenata izbornog procesa od kojih svaki na svoj način utiče na karakter izbornog toka i rezultat izbora. Od toga ko i kako kontroliše ovaj mehanizam zavisi stepen stvarne slobode izbora, a samim tim i karakter društva.

Kontrola izbornog sistema u Srbiji, mimo zakona i stvarne potrebe prepuštena je CEntru za Slobodne Izbore i Demokratiju (CESID), evro-arlantskom institutu koji deluje kroz formu nevladine organizacije, a koju finansira niz zapadnih ambasada i globalističkih institucija, među kojima: Evropska Komisija, Evropska Agencija za Rekonstrukciju, Nemački Maršal fond, Fond braće Rokfeler, Helsinški komitet za ljudska prava, NDI, CIDA i drugi.

CESID u Srbiji danas ima 165 opštinskih timova, 16 lokalnih i 5 regionalnih kancelarija, kao i 21.000 registrovanih posmatrača, a ostvaruje intenzivnu saradnju sa preko 60 NVO evroatlantskog usmerenja. Na taj način, prema sopstvenim navodima “CESID je u stanju da kroz razgranatu mrežu svojim aktivnostima pokrije svaku opštinu u Srbiji i izvede niz različitih aktivnosti i po obimu i po trajnosti”.

CESID je i član Evropske mreže organizacija koje se bave posmatranjem izbora – ENEMO i kao njihov zvanični posmatrač učestvuje u kontroli ali i oblikovanju izbornih procesa širom sveta.

I tokom izbora koji Srbiji predstoje svedoci smo da CESID objavljivanjem rezultata svojih navodnih anketa i kršeći izborne propise jasno favorizuje jednu (vladajuću) političku opciju  i oblikuje izborni proces.

4. Formiranje novih “političkih elita” kao mehanizam upravljanja Srbijom

Vladanje kroz tzv. “političku elitu” ustrojenu po piramidalnom principu, jedno je od obeležja država koje okupira Novi svetski poredak. Ta “elita”, po pravilima njenih odabira, koja nemaju uporište u biračkom procesu (koji je simuliran), sastavljene je od ljudi bez harizme i znanja, bez ideologije i skurpula, bez radnog i životnog iskustva, kojima je prevashodni cilj lagodan život, lako bogaćenje i nedodirljivost pred zakonom. Iz sumnjivih školskih klupa zauzimaju visoka mesta u vladi, skupštini, i ostalim državnim institucijama, a njihovu nesposobnost i teške namerne ili slučajne propuste pokriva tabloidni medijski mulj. Budući da njihov uspon nije plod sposobnosti već odabira nadređenih, oni su spremni bukvalno na sve što se od njih traži da bi ostali “odabrani”. Ljudi poput Nebojše Stefanovića, Marka Đurića, Branka Ružića, Zorana Babića, Siniše Malog i ostalih, samo su vrh ledenog brega koji preti da od Srbije napravi savremeni Titanik.

5. Podrivanje pravoslavlja kao temelja srpskog nacionalnog identiteta

 Zbog specifične uloge i značaja koju je Pravoslavlje imalo u nastanku i očuvanju srpske državnosti i nacionalnog identiteta, ono je uvek u istoriji bilo prirodna meta napada onih koji su želeli da ovladaju srpskim etničkim prostorima i zagospodare srpskim narodom. Otuda nije iznenađenje, što se SPC našla na udaru tzv. nosioca “demokratskih promena” odmah nakon što je evroatlantizam zario svoje kandže u Srbiju peto-oktobarskim pučem, ali mora se naglasiti da po intenzitetu, sveobuhvatnosti, angažovanim resursima i beskompromisnosti, taj napad predstavlja sigurno najveću opasnost sa kojom se SPC suočila u svojoj istoriji. Posebno su na meti Svetosavlje i Kosovski zavet kao specifični oblici ispoljavanja srpskog pravoslavnog i nacionalnog identiteta.

Pored navedenih postoji i niz drugih lako uočljivih društvenih procesa koji jasno ukazuju na tendenciju utapanja Srbije u Novi svetski poredak, odnosno njeno pretvaranje u koloniju korporativnog kapitala, koje se formalno odvija kroz proces tzv. “evropskih integracija” (poput “reformi” zdravstvenog i obrazovnog sistema, uspostavljanja potrošačkog mentaliteta itd) ali se njima nećemo sada detaljnije baviti.

Z A K LJ U Č A K

Sumirajući napred rečeno, još jednom valja istaći da je sve ono što se izrodilo iz tzv. „demokratizacije“ devedesetih prošlog veka,  po srpski narod i državnost, imalo i ima tragične posledice, što je sa ove vremenske distance sasvim jasno vidljivo.

Tada započeti politički procesi kulminirali su zločinačkom agresijom na srpske etničke prostore i uspostavljanjem marionetskog režima, zasnovanog na kvislinškoj političkoj „eliti“, koji nas isporučuje onima koji, nikada nisu bili i neće biti naši prijatelji, niti će nas tretirati kao sebi ravne. Ako nam proces tzv. „evropskih integracija“ i može doneti nekakvu demokratiju to može biti samo okupaciona „demokratija“ čije konture već možemo sagledati u načinu i obliku Vučićeve vladavine.

Takođe, moramo se pripremiti i na varijantu da u tom „novom“, unipolarnom, svetu i vremenu koji nam se nude možda ima mesta za Srbiju sa njenim bogatim životnim resursima, ali ne i za Srbe kao autohton i slobodan narod!

Otuda je pitanje borbe za multipolarni svet, za očuvanje porodice i pravoslavnih vrednosti ne samo ideološko ili političko, već pre svega egzistencijalno pitanje za srpski narod i državu. A zna se da tu borbu danas predvodi Rusija, Majka Slovena, nad kojom sviće zora Trećeg Rima. Što pre se okrenemo na tu stranu, što pre odbacimo okove zapadne okupacione „demokratije“, to bolje.

I da završim citarajući jednog od prethodnih izlagača, sjajnog Endrju Koribka, VREME JE SADA!

Izlaganje na Konferenciji FSK „Rezultati zapadne demokratizacije na postjugoskovenskom prodtoru – 1990-2016.

Izvor: Fond Strateške Kulture