U susret najavljenom konstituisanju Skupštine AP KiM

Rezolucija 1244 kao opravdanje za „briselsku” veleizdaju

Na srpskoj političkoj i medijskoj sceni neretko se iznose ocene o sličnosti Rezolucije 1244 Saveta bezbednosti i tzv. briselskog sporazuma.  Najčešće se ova dva dokumenta dovode u uzročno-posledičnu vezu, koja je kreirana po šablonu: Rezolucijom 1244 je potvrđena navodna kumanovska kapitulacija Vojske SRJ i gubitak suvereniteta na KiM, dok je tzv. briselski sporazum došao samo kao posledica stanja zasnovanog Rezolucijom 1244. Nije slučajno da su najglasniji promoteri ovakvog tumačenja odnosa Rezolucije 1244 i tzv. briselskog sporazuma sadašnji srpski vlastodršci. Oni izjavama sačinjenim prema obrascu – Rezolucija 1244 uzrok, briselski sporazum nužna i jedina moguća posledica, ili rečju Ivice Dačića „lagalo se da je Kosovo naše, pa je to čak i ozvaničeno i Ustavom”1), pokušavaju da pilatovski speru svoju političku i krivičnu odgovornost za gaženje Ustava RS i rasparčavanje države Srbije. U etički, istorijski i pravno posunovraćenoj medijskoj predstavi mesto krivca za odustajanje od odbrane teritorijalnog integriteta i suvereniteta ne zauzimaju A. Vučić, I. Dačić i T. Nikolić, već onaj koji danas ne može da se brani i koji je odavno proglašen krivim za sve i svakog – u haškom kazamatu ubijeni predsednik Srbije S. Milošević. Tumačenje po kome je Srbija još 1999. godine konačno izgubila KiM, a tzv. briselski sporazum je u takvim okolnostima samo jedini mogući, i s toga najbolji plod nove Srbijine „real-politike”, svom snagom je podržala natovska obaveštajna agentura, koja se od devedesetih godina prošlog stoleća lažno predstavlja kao srpska opozicija. Tako je, primera radi, V. Drašković izjavama, kao što je ona „niti A. Vučić, niti ja, niti je iko odgovoran za činjenicu da je Srbiji Rezolucijom 1244, Kumanovskim sporazumom oduzet i suverenitet i svaka državna vlast nad Kosovom, prema tome Kosovo je država”, postao najglasniji branilac veleizdaje odevene formu tzv. briselskog sporazuma.2)

Dva ploda NATO zločina

Posmatrano iz ugla međunarodnog prava, Rezoluciji 1244 i tzv. briselskom sporazumu zajedničko je to što oni predstavljaju rezultate politike koju su NATO članice od devedesetih godina sprovodile u jugoslovenskoj krizi, brutalno narušavajući osnovna načela međunarodnopravnog poretka izgrađenog u uslovima ravnoteže snaga između velikih sila posle Drugog svestskog rata, a pre svega princip očuvanja teritorijalnog integriteta i suvereniteta SFRJ i SRJ. Osnovni cilj SAD je da geopolitičkoj balkanskoj dobiti iz devedesetih godina, ostvarenoj kroz uzurpaciju sistema kolektivne bezbednosti od strane NATO, naknadno obezbedi legitimitet i političku trajnost. Kao što se agresija NATO-pakta na RSK, RS i SRJ opravdavala odbranom pseudohumanističkih vrednosti  virtuelne međunarodne zajednice, kako bi se skrili pravi beneficijari balkanskog imperijalnog pohoda – svetska finansijska oligarhija, tako i tzv. briselski sporazum i izjave srpskih političara „o novoj kosovskoj realnosti” (npr. T. Nikolić:„nikada neću biti predsednik u Prištini”), nemaju drugi cilj osim da NATO-okupaciju KiM predstave kao legitiman i konačan rezultat. Međutim, svaka ratna okupacija (occupatio bellica) teritorije jedne nezavisne države je samo faktičko i privremeno stanje, zbog čega su suverena prava legalne vlade na faktički okupiranoj teritoriji samo suspendovana do oslobođenja te teritorije. S toga se ovom slučaju čini sasvim logičnim pitanje: da li bi domaćin, T. Nikolić, kada su u pitanju njegova privatna prava uradio isto ono što u pogledu državne teritorije Republike Srbije čini sa Kosovom i Metohijom predsednik T. Nikolić; preciznije, da li bi domaćin iz Bajčetine, razbojnika i uzurpatora koji bi mu upao na imanje i odale ga isterao – priznao za zakonitog vlasnika, zaključujući sa njim ugovor o poklonu.

„Briselska veleizdaja”: kad joj vreme nije

Iako su Rezolucija 1244 i tzv. briselski sporazum rezultati istog zapadnog imperijalnog pohoda na Istok s početka devedesetih godina, dva elementa čine ih dijametralno različitim dokumentima. U Rezoluciji Saveta bezbednosti 1244, kako u osnovnom tekstu, tako i u dodacima 1. i 2. garantuje se teritorijalni integritet i suverenitet SRJ i uz to se u zaglavlju ovaj međunarodnopravni akt poziva na Helsinški završni akt kojim se jemči nepovredivost granica i poštovanje teritorijalnog integriteta evropskih država.3) Istovremeno, Rezolucija 1244 nastala je u uslovima agresije na SRJ i genocidne pretnje potpunog uništenja njenog stanovništva, kao i u međunarodno-političkim prilikama koje je karakterisala hegemonistička pozicija SAD i NATO. Za razliku od Rezolucije 1244, tzv. briselski sporazum nastao je u potpuno izmenjenim međunarodnim odnosima koje karakteriše pad uticaja i moći  evroatlantske pseudoimperije, izgubljene u lavirintu geopolitičkih žarišta i unutrašnje ekonomske, političke, idejne i moralne krize, koja liči na predsamrtni zadah zapadne civilizacije. Mada je zaključen sa prestarelim zapadnim Mefistom i njegovim albanskim šegrtom, tzv. briselski sporazum ni jednom rečju ne jemči suverenitet države Srbije na KiM, već se njime u ime Srbije priznaje pravni poredak separatističko-terorističke NATO-tvorevine, tzv. Republike Kosovo, te joj se kroz raspuštanje organa države Srbije omogućuje da uspostavi efektivnu suverenost na celini okupirane teritorije KiM. Stanje stvoreno Rezolucijom 1244 ima sve odlike privremenog stanja, nastalog kao posledica agresije NATO na SRJ, pa s toga i minimalna, načelna garancija suvreniteta i integriteta države Srbije na KiM u Rezoluciji 1244, u promenjenim međunarodnim okolnostima može da postane efektivna. Suprotno od toga, tzv. briselski sporazum ima sve odlike mirovnog ugovora kojim Srbijini vlastodršci na protivustavan i krivičnopravno kažnjiv način pokušavaju da trajno okončaju okupaciju priznanjem aneksije dela državne teritorije. Upravo, to potvrđuju reči premijera Dačića da je Srbija čvrsto rešena da stavi tačku na prošlost „koju ne može da izmeni”.4)

Dva dokumenta različitih srpskih politika

Posmatrani iz ugla unutrašnje politike Srbije , između Rezolucije 1244 i tzv. briselskog sporazuma postoji još jedna izuzetno značajna razlika. Radi se o dokumentima koji omeđavaju dve u suštinskom pogledu sasvim različite srpske politike.

Rezolucija 1244, zajedno sa Dejtonskim sporazumom i nekadašnjom federacijom Srbije i Crne Gore, predstavljali su na dan 5. oktobra 2000. godine konačni bilans pokreta srpske nacionalno-političke emancipacije, pokrenutog krajem osamdesetih godina prošlog veka. Dva su razloga doprinela tome da srpski nacionalni pokret iz osamdesetih i devedesetih godina XXveka ostvari ovakav minimalistički nacionalni cilj. Najpre, ondašnja vojna, ekonomska i politička dominacija zapadne pseudoimperije, čiji se tradicionalni način rešenja srpskog nacionalnog pitanja isključivo kretao od modela fragmentacije i asimilacije Srpstva, do modela njegovog uklapanja u veću državnu ili nad-državnu tvorevinu pod idejno-kulturnom, ekonomskom i političkom domnicijom rimokatoličkih naroda s one strane limesa dve civilizacije. Drugi razlog za minimalistički rezultat srpskog nacionalnog pokreta s kraja prošlog veka bilo je odsustvo kod ondašnjeg  političkog rukovodstva Srbije jasne nacionalne strategije, kao i postojanje mešavine ideološke zatucanosti i sinkretizma, u najbanalnijim vidovima ispoljavanja. U kadrovskom pogledu, umesto mobilizacije omladine, srpski pokret nacionalne emancipacije su devedesetih godina politički predvodile tehnokratske strukture ne spremne da žrtvuju bilo koju pretpostavku svoje privilegovanosti u režimu Brozove okupacije Srpstva. Tajne vojnih neuspeha srpskog nacionalnog pokreta devedesetih, od Krajine do KiM, danas volšebno objašnjavaju oslobađajuće haške presude pojedinim srpskim oficirima i obaveštajcima. Uostalom, najveći deo tih struktura predstavljao je osnovnu potporu pučističkog petooktobarskog režima. I pored svega, iako minimalistički – Rezolucija 1244, Dejtonski sporazum i federalna SRJ – postojali su 5. oktobra 2000. godine kao realno nasleđe pokreta političke emancipacije srpskog naroda posle skoro vek i po jugoslovenskog, prozapadnog ropstva. Mada se u tom trenutku KiM nalazio pod okupacijom, Republika Srpska pod NATO protektoratom, a Crna Gora pod terorom odmetnutog kriminalno-natovskog separatističkog režima M. Đukanovića, Rezolucija 1244, Dejtonski sporazum i federalna SRJ pružali su jemstva da će se u budućnosti, u uslovima unutrašnjeg nacionalnog preporoda, kroz postepenu izgradnju istinske nacionalne i državno-odgovorne srpske elite i povratak u svoj snazi Rusije na svetsku političku pozornicu – ostvariti srpsko nacionalno oslobođenje i ujedinjenje.

Suprotno tome, osnovni cilj istinskih kretatora petooktobarskog puča, bilo je poništenje svih rezultata srpskog nacionalnog pokreta iz osamdesetih i devedesetih godina prošlog veka, kako bi se ostvarila potpuna fragmentacija srpskog nacionalnog prostora i pripremio put, delimično asimilaciji, a delimično promeni duhovnog koda srpskog naroda. Započelo se sa razbijanje federacije između Srbije i Crne Gore, kako bi se državi srpskog naroda sprečio izlazak na otvoreno more; ovaj proces se nastavlja kroz faktičko poništenje Rezolucije 1244 prihvatanjem od strane aktuelnog Srbijinog rukovodstva tzv. briselskog sporazuma. Posle završetka na KiM, nastavak NATO radova na reviziji svih rezultata srpskog nacionalnog pokreta iz devedesetih, treba očekivati u Republici Srpskoj, kroz već započetu političku destabilizaciju RS i ustavnopravnu unitarizaciju BiH, sa efektom indirektnog opozivanja Dejtonskog sporazuma. I najzad, državnopravno jedinstvo postignuto 1989. godine vraćanjem SAP Vojvodine u ustavnopravni poredak Srbije, bilo bi poništeno kroz donošenje novog Ustava, koji prema najavama Srbiju treba da konstituiše kao labavu regionalnu državu.

U takvoj Srbijici sprovodio bi se provincijski srbijanski politički i potkulturni model, čiju je suštinu izrazio predsednik Nikolić nazivajući Srbe iz Republike Srpske „Bosancima”. Politički i potkulturni model koji je srpski nacionalni pokret osamdesetih i devetesetih godina XXveka jednim delom uklonio, oslobađajući matičnu državu srpskog naroda od Brozove stambolićevsko-markovićevske birokratsko-gaulajterske strukture, protežiran od evroatlantskih centara moći vraća se na velika vrata kroz tzv. briselski sporazum, najavljeni vidovdanski tragikomični folk-cirkus i srbijansko-kalajevske istupe novih aktera starog zapadnog modela politike rasrbljavanja.

Formiranje AP KiM – mogućnost za novi srpski politički početak

Imajući u viduovakav krajnji cilj evroatlantske balkanske politike, konstituisanje Skupštine AP KiM, zakazano za početak jula, dobija potpuno drugačiji potencijalni smisao. U srpskoj nacionalnoj ravni odbrana ustavnopravnog poretka države Srbije na KiM, kroz formiranje organa AP, trebala bi da predstavlja klicu formiranja svenacionalnog pokreta, u prvoj fazi, za očuvanje minimalnih rezultata srpskog nacionalnog pokreta iz osamdesetih i devedesetih godina XXveka, u prvom redu Rezolucije 1244 i Dejtonskog sporazuma i to u uslovima okončanja dominacije SAD i NATO pakta i tektonske krize zapadne civilizacije. Borba Srba sa KiM da žive u svojoj, a ne u genocidnoj i kriminalnoj antisrpskoj državolikoj tvorevini, izdiže se iznad nivoa lokalnog problema četiri opštine i stranačkog i ličnog reklamerstva pojedinih beogradskih političkih vođa i intelektualaca, samo kroz povezivanje njihovih interesa i struktura sa interesima i strukturama Republike Srpske, Srba u Crnoj Gori i državnoodgovornim organizacijama i pojedincima u ostatku Srbije. Kako je sadašnja politička konfiguracija Balkana NATO-proizvod izveden u cilju trajnog osakaćivanja i uništenja srpskog naroda, a kako bez rešenja srpskog nacionalnog pitanja nema mira i stabilnosti na Balkanu, već samo novih Principa, ovakav srpski nacionalni front bi morao da se obrati Rusiji radi zaštite i zastupanja srpskih nacionalnih interesa. Pre toga, svesrpski nacionalni front bi trebao da obnaroduje jednu deklaraciju o neotuđivim istorijskim pravima i interesima srpskog naroda. Svenacionalni politički pokret koji bi se začeo u Kosovskoj Mitrovici, spasio bi Banja Luku, i time Srbe naučio lekciji na kojoj su pali „devedesetih” kada su misleći da čuvaju Beograd – predavali Pakrac i Knin. Obraćanjem Rusiji u cilju nove, pravičnije preraspodele karata na Balkanu, po prvi put bi u poslednjih tridesetak godina Srbi dobili nacionalni pokret koji ne bi bio zarobljen u istorijski prevaziđenim ideološkim fiksacijama, već pokret koji komunicira sa živom realnošću svetsko-istorijskog toka. Polganje svih ljudskih, moralnih i ekonomskih žrtava srpskog nacionalnog pokreta iz osamdesetih i devedesetih godina prošlog veka, za himeričan datum za ulazak na Titanik zvani EU, svakako ne spada u real-političku komunikaciju sa duhom istorije.

Odbrana Rezolucije 1244 i Dejtonskog sporazuma je odbrana prava na život i političku samovlasnost srpskog naroda, ukoliko se danas ne odbrane, neko novo srpsko oslobođenje moraće ponovo da krene nacionalno preskupim i tegobnim Principovim putem.

 ———————————————————

1) http://www.rts.rs/page/stories/ci/story/1/%D0%9F%D0%BE%D0%BB%D0%B8%

2) http://www.slobodnaevropa.org/content/draskovic-kosovo-je-drzava-i-to-se-ne-moze-promeniti/24947482.html;

 3) http://www.tuzilastvorz.org.rs/html_trz/PROPISI/rezolucija_1244_lat.pdf;

4) S. Avramov i M. Kreća, Međunarodno javno pravo, Beograd, 2007, str. 223, 645; http://www.vesti-online.com/Vesti/Srbija/321060/Dacic-Stavicemo-tacku-na-proslost;

Izvor: Fond Strateške Kulture