Rusija u odbrani istorijskih istina

U susret jubileju sedamdesetogodišnjice velike pobede nad nacističkom Nemačkom i njenim kolaboracionistima, u Rusiji se već mesecima organizuju brojni naučni skupovi posvećeni različitim aspektima Velikog otadžbinskog rata. Okupljajući na konferencijama i forumima naučnike iz celog sveta, ruska država posredstvom naučno-obrazovnih ustanova i stručnih udruženja, pruža stručan i kredibilan odgovor na aktuelne politički motivisane težnje da se revidira istorija Drugog svetskog rata. Na ovim skupovima se događaji iz Drugog svetskog rata redovno analiziraju, ne samo iz ugla novootkrivenih činjenica, već u kontekstu celokupne istorije 20. veka. Ovakav istraživački pristup omogućava dobijanje celovite, time i verodostojne predstave o političkoj, ekonomskoj i ideološkoj pozadini Drugog svetskog rata, njegovim pravim uzrocima i posledicama, uzročno-posledičnoj vezi između dva Velika rata u 20. veku i uticaju ishoda Drugog svetskog rata na oblikovanje posleratnog međunarodnog poretka. Pošto istraživanje istorije nije samo sebi cilj, tek ovako dobijena integralna slika 20. veka sa Drugim svetskim ratom kao njenim neodvojivim delom, može da pomogne u dešifrovanju međunarodno-pravnih i međunarodno-političkih ishodišnih tačaka savremenih pseudoistorijskih revizonističkih tendencija. U skladu sa ovako zadatim ciljem, ruski naučni skupovi o Drugom svetskom ratu okupljaju stručnjake najrazličitijih specijalnosti, od istoričara, sociologa i filosofa, do poltikologa i pravnika. Time se izbegava zamka uskostručne duhovne impotentnosti sholastičkog tipa, koja zatvorena u uske okvire vremena i prostora – cepa dlaku na četvoro, te parama poreskih obveznika zamućuje njihov istorijski vidokrug, čineći im kulturu sećanja nepodnošljivo teškom i suvišnom.

Jedan od naučnih skupova takvog profila održan je u Kalinjingradu od 27. do 30. aprila ove godine. Rang i broj učesnika (više od 250) i organizatora daju svakako ovom naučnom skupu jedno od centralnih mesta u seriji ruskih naučnih konferencija posvećenih temi Velikog otadžbinskog rata. Iza međunarodnog naučno-društvenog foruma pod nazivom – Sedamdesetogodišnjica velike pobede: istorijske lekcije prošlosti i politički izazovi savremenosti – stali su kao organizatori Rusko društvo politikologa, Baltički federalni univerzitet „Imanuel Kant” i uprava Kalinjingradske oblasti. Uz to, organizatorima su podršku pružili udruženje ruskih istoričara „Rusko istorijsko društvo” i međunarodna nevladina organizacija „Dijalog civilizacija”. Konferencija je radila u plenumu i u okviru tri sekcije, čije teme same po sebi svedoče o izrazitom multidisciplinarnom karakteru ovog velikog naučnog skupa: „Veliki otadžbinski rat u istorijskom sećanju Rusije i sveta”, „Rat i nacionalizam: zajedničko suprostavljanje pretnji neofašizma u savremeom svetu” i „Rusija i svet pred izazovima i pretnjama XX i XXI veka”.

Izbor mesta održavanja konferencije simvolički je ukazao na odlučnu nameru organizatora da se naukom suprotstavi političkim težnjama da se umanji i vrednosno relativizuje odlučujući doprinos SSSR u savezničkoj pobedi nad nacističkom Nemačkom. Jer, u Kalinjingradu, nekadašnjem Kenigsbergu, kako su istakli ruski uvodničari na otvaranju foruma – rođena je ruska pobeda! Naime, Hitler je pad vanredno dobro utvrđenog Kenigsberga, nekadašnje tevtonske i istočnopruske prestonice i mesta krunisanja pruskih kraljeva, doživeo kao urušavanje mističkog izvora nemačke vojne moći. Pad kenigsbergške tvrđave, uz minimalne gubitke na strani Crvene armije, predstavljao je u svesti firera jasan signal brzog pada Berlina. Zato održavanje međunarodnog naučnog foruma posvećenog sedamdestogodišnjici pobede u gradu koji stoji na početku završne deonice magistralnog pobedonosnog puta Crvene armije koji ju je odveo pravo u srce Berlina, više nego jasno opominje svetsku javnost da savremena Rusija nipošto ne pristaje na umanjenje sovjetske i sveruske dvadesetsedmomilionske žrtve položene u temelj svečovečanske pobede nad nacizmom.

Gubernator N. Cukanov je upoznao učesnike foruma sa aktivnostima vlasti i stanovnika Kalinjingradske oblasti na očuvanju istine o Velikom otadžbinskom ratu. To se posebno odnosi na organizaciju poseta spomen-grobljima u susednoj Poljskoj i Litvaniji, kako su to uoči naučnog foruma učinili kalinjingradski bajkeri na čelu sa gubernatorom, poklonivši se senima 32 000 crvenoarmejaca sahranjenih u memorijalnom parku Branevo u susednoj Poljskoj. Kulturom sećanja Kalinjingradska oblast daje doprinos ruskoj borbi protiv vrednosnog redefinisanja oslobodilačke uloge SSSR na teritoriji Poljske, koju zapadna propaganda preinačava u okupatorsku. Jer, nasuprot savremenim falsifikatima stoji nepobitni argument od 600 000 crvenoarmejaca poginulih tokom operacija za oslobođenje Poljske. S toga, da bi se u duhu sadašnje sveopšte antiruske mobilizacije, sovjetski vojnici običnom poljskom svetu predstavili kao okupatori, potrebno je prvo da se uklone vidljivi tragove njihovog žrtvovanja za slobodu Poljske. Samo iz toga ugla može da se shvati nemoralna odluka vlasti poljskog grada Penenžno, da se sa mesta pogibije ukloni spomenik slavnog komandanta III Beloruskog fronta i jednog od oslobodilaca Poljske – generala Ivana Černjahovskog. I najzad, gubernator je učesnike foruma upoznao sa činjenicom da sva sociološka istraživanja pokazuju da stanovnici Kalinjingradske oblasti, njih preko 90%, pokazuju svoju izrazitu privrženost zajedničkoj ruskoj državi, što osporava propagandne manipulacije sa navodnim separatističkim regionalizmom stanovnika ove drevne slovenske oblasti, kasnije nasilno germanizovane od strane tevtonaca.

Okupljajući na naučnom forumu u Kalinjingradu naučnike i javne radnike iz Austrije, Velike Britanije, Poljske, Bugarske, Mađarske, Holandije, Češke, Portugalije, Estonije, Kine, Indije, Irana, Turske, Belorusije, Jermenije, Azerbejdžana, Uzbekistana, Kirgistana, Ukrajine i Srbije (dr Dušan Proroković i potpisnik ovog teksta) organizatori naučnog foruma u Kalinjingradu su izrazili jasnu nameru današnje Rusije da bude predvodnik jednog međunarodnog naučnog fronta za odbranu istorijske istine o Drugom svetskom ratu. Upravo, onako kako je ruski narod u okviru SSSR pre sedamdeset godina vojnički predvodio borbu slobodnog čovečanstva protiv nacizma. Zato je predsednik Komiteta Dume za ustavno zakonodavstvo i državno ustrojstvo V. Pligin istakao da Rusija, iako suočena sa politikom sankcija od strane pojedinih zapadnih država, pre svega SAD, ostaje otvorena za dijalog i saradnju. Izloacija nije ruski izbor, o čemu svedoči više od 50 susreta predsednika Dume sa zapadnim parlamentarcima tokom prošle godine, kao što multikulturalizam nije, kao na Zapadu – ideologija, već duga praksa u istoriji ruske države. Da Evropljani, po rečima Pligina, trezvenije ocenjuju ruske ideje o jedinstvenom prostranstvu „od Lisabona do Vladivostoka”, posredno svdoči učešće na kalinjingradskom forumu brojnih zapadnoevropskih naučnika i poznatih javnih radnika, kakav je i V. Švimer, bivši generalni sekretar Saveta Evrope i koopresedavajući organizacije „Dijalog civilizacija”. Jedan od uvodničara kalinjingradskog foruma, Ričard Sakva, profesor Univerziteta Kent iz Kenterberija, istakao je da je nastupio kolaps dvadesetpetogodišnjeg jednopolarnog sistema sa dominacijom antlatizma. Jednopolarni sistem je došao umesto pluralizma jaltskog poretka, kome, između ostalog, dugujemo i Završni helsinški akt sa garantijom teritorijalnog integriteta evropskih država. Po ovom engleskom politikologu, EU nema instrumente za rešavanje različitih kriza, zato je po njemu rešenje u stvaranju jedinstvenog bezbedonosnog poretka od „Lisabona do Vladivostoka”, onako kako je to predložila Ruska Federacija. Najneposrednije svedočanstvo o haosu koji atlantizam, u liku SAD stvara širom svetskih meridijana, dao je Mehdi Sanai, ambasador Irana u Rusiji i profesor politikologije. Podržavajući legalnu vlast u Siriji i Iraku, Rusija i Iran deluju stabilizujuće u regionu Bliskog istoka, nasprot tome zapadne države su podstrekači terorizma i rušenja suverenih država u ovom delu sveta.

Domaći uvodničari su pokazali u svojim izlaganjima da su ruskoj nauci dobro poznati, kako kreatori savremenog vrednosnog relativizovanja sovjetske pobede nad nacizmom, tako i krajnji pragmatični ciljevi takvog vrednosnog relativizovanja i izvrtanja istorijske istine.

Tako je za dekan Fakulteta politikologije MGU, prof. dr A. Šutova, nesporno da negiranje ključne uloge SSSR u savezničkoj pobedi nad nacizmom predstavlja deo informativnog rata koji vrhuške zapadnih država vode protiv Rusije. Sledstveno, odustvo klasičnog rata nije dokaz da zapadna pseudoimperija ne vodi rat protiv savremene ruske države. Suprotno, postojanje snažnog i diverzifikovanog informativnog rata u kome su predmet krivotvorenja ne samo aktuelni događaji, već i istorijski fakti, samo potvrđuje pravu prirodu savremenog zapadnog pseudoimperijalnog pohoda na Istok, koji prof. Šutov označava sintagmom – hibridni rat.

U izuzetnom uvodnom izlaganju Šef katedre za javnu politiku Fakulteta politikologije MGU, prof. dr V. Jakunjin (u Srbiji poznatiji kao prvi čovek ruskih železnica i predsednik Fonda „Sv. Andrej Prvozvani”), je učesnicima foruma predstavio krajnje ciljeve sadašnje politički motivisane revizije istorijske uloge SSSR u Drugom svetskom ratu. Počeci drugačijeg tumačenja istorije Velikog otadžbinskog rata vezani su za period „perestrojke”. prvo je Rusima trebalo nametnuti sumnju u sopstvenu istinu o slavnoj pobedi u Velikom otadžbinskom ratu i o ulozi SSSR u Drugom svetskom ratu, a onda bi i drugi narodi lako poveravali u novu „istinu”. Cilj je bio da se posle početnog urušavanja Jaltsko-potsdamskog poredka izvrši revizija svih njegovih tekovina. Trebalo je potpuno marginalizovati OUN, a Rusiju i Kinu lišiti prava veta u Savetu bezbednosti, što je zapravo najizrazitiji izraz jaltsko-postdamskog sistema ravnoteže snaga u međunarodnim odnosima. Sledstveno, agresija NATO na SRJ i Libiju izvršena je bez odobrenja Saveta bezbednosti, kao jedinog čuvara mira u okvirima jaltsko-potsdamskog poretka. Međutim, za konačno demontiranje celokupnog posleratnog poretka trebalo je na osnovu krivotvorenja istorije vrednosno redefinisati ulogu SSSR u Drugom svetskom ratu, a posebno u njegovoj završnici. S tim u vezi, V. Jakunjin je podsetio, kako je u Rigi 2005. godine američki predsednik Buš ocenio Sporazum iz Jalte kao „nepravedan”, jer je narode Istočne Evrope doveo u status „žrtava sovjetske okupacije”. Da bi manipulacija istinom bila potpuna, a etička slika uloge SSSR sasvim izvrnuta, Buš je Sporazum iz Jalte ocenio kao nastavak tradicije ruske imperijalne politike iz Sporazuma Ribentrop-Molotov. Istine radi, nepravedno oklevetani Sporazum Ribentrop-Molotov, predstavljao samo taktički vrlo uspešan diplomatski manevar SSSR da kupi vreme za konsolidaciju sopstvene odbrane, dok je sudbina Poljske već prethodno bila rešena minhenskom politikom nečinjenja Londona i Pariza. Sledeći korak u izgradnji simetrije staljinizam=nacizam usledio je 2007. godine kada je DŽ. Buš otkrio spomenik žrtvama komunizma.  Pod uticajem ovakve politike SAD, u državama bivšeg Istočnog bloka otpočelo se sa donošenjem parlamentarnih rezolucija o osudi komunističkih zločina i njihovom vrednosnom upodobljavanju zločinima izvršenim od strane nacista. Jakunjin je ukazao na sadržaj Upustva sadašnjeg Ministarstva prosvete Ukrajine u kome se tvrdi da 1944. uloga SSSR nije bila oslobađanje Ukrajine, već njeno vraćanje u sastav ruske imperije. Ako je staljinizam jednak nacizmu i ako je ruski imperijalizam odgovorna za Prvi i Drugi svetski rat, a preti da izazove i Treći svetski rat, onda je nužna svojevrsna denacifikacija putinovke Rusije i organizovanje Ninberga II.

Sledstveno, povezivanje Putina sa Staljinom u okviru zapadnog negativnog stereotipa o ruskom totalitarizmu, kao što je to izvedeno na izložbi karikatura u Kijevu ove godine, isključivo služi za satanizaciju Rusije kao neprijatelja demokratije. Pri tome je Jakunjin podsetio na Staljinove reči da ga je Ruzvelt svojim stavovima ubedio da amerikanci demokratiju ne shvataju kao vlast naroda, već kao vlast SAD. Nasuprot zapadnog krivotvorenja istine o ulozi SSSR u Drugom svetskom ratu, stoji činjenica da su SAD bile glavni finansijeri i pomagači Adolfa Hitlera, kao što je nacizam jedna od tvorevina zapadnog pogleda na svet, koji se nadovezuje na zapadni liberalni nacionalizam, kolonijalizam i imperijalizam. Jakunjin je brojkama podsetio da su ulaganja vodećih američkih kompanija u Nemačku u 1941. godini iznosila: Standard ojl 120 000 000, Dženeral motors 35 000 000, ITT 30 000 000 i Ford 17 500 000 dolara. Tek iz tog ugla postaje jasnije kakvu je ulogu u Drugom svetskom ratu imao SAD, sledeći reči Harija Trumana od 24. jula 1941. da će SAD „ako vidimo da pobeđuje Nemačka pomagati Sovjete, a ako vidimo da pobeđuju Sovjeti, tada ćemo pomagati Nemačku”.

Za poslednjeg uvodničara, dekana Visoke škole za televiziju MGU (u Srbiji poznatiji kao politički analitičar) V. Tretjakova, Drugi svetski rat je posmatran iz ruskog ugla isključivo Veliki otadžbinski rat, a istog karaktera bili su i Napoleonov napad na Rusiju i Prvi svetski rat. Tretjakov je posebno ukazao na opasnu zamku pristajanja na zapadne negativne rusofobske stereotipe, kakav je zamka o nepominjanju 9. maja glavnokomandujućeg Crvene armije – Josifa Visarionoviča Staljina. Pri tom istakavši, kako on, unuk streljanog sveštenika, može najmanje da bude podozrevan za staljinizam, te kako isticanje Staljinove uloge u Velikom otadžbinskom ratu nema veze sa onim što se u SSSR događalo pre 1941. godine. Jednostavno, slaviti pobedu sovjetske armije, a ćutati o njenom vrhovnom komandantu, predstavlja u krajnjem ishodu pristajanje na istorijsko i moralno relativizovanje uloge SSSR u Drugom svetskom ratu.

Potpisnik ovih redova se na forumu u Kalinjingradu još jednom uverio da politika današnje Rusije svoju preobražavajuću snagu i budnost crpi iz zavetne arhetipske vere da „Bog nije u snazi, već u istini”. Zato je na krivotvorenje istorijskih fakata od strane moćne zapadne propagande, Rusija odgovorila istinom iz dijaloga naučnika iz preko trideset država sveta. Istina i dijalog civilizacija, imperijalni darovi koje je ruska država nasledila od Vizantije, posvedočivši ih u svom dugom istorijskom trajanju, jesu glavne prednosti putinovske Rusije u odnosu na njene suparnike.

Izvor: Fond Strateške Kulture