Srbi i ideja nove „ekonomske Jugoslavije“

Prvo što pada u oči je da se plasiranje ideje o novoj „ekonomskoj Jugoslaviji“ poklopilo sa nekoliko događaja od regionalnog i šireg značaja. Misli se na ulazak Hrvatske u EU, otkazivanje projekta gasovoda Nabuko ali i na nedavno davanje Ukrajini statusa posmatrača u Evroazijskoj ekonomskoj komisiji, vodećem izvršnom telu Evroazijske Ekonomske Zajednice koja treba da preraste u Evroazijsku Uniju početkom 2015. godine.

Prijemom Hrvatske u EU završena je faza forsiranog prijema zemalja centralne i pojedinih zemalja jugoistočne Evrope u NATO pakt i u ovu organizaciju sa ciljem stvaranja kordona prema Rusiji.

Ulazak Hrvatske u EU je suštinski kraj CEFTA sporazuma

Prijemom Hrvatske u EU obesmišljena je i dalja svrha postojanja organizacije zemalja potpisnica CEFTA sporazuma. Ova organizacija je nastala posle raspada Sovjetskog Saveza i Varšavskog pakta kao zona slobodne trgovine zemalja centralne Evrope ali i kao predpristupna organizacija za EU i NATO pakt. U ovu organizaciju su ulazile zemlje poput Češke, Slovačke, Poljske i Mađarske koje su posle izvesnog vremena postajale članice EU čime je prestajalo njihovo članstvo u ovoj organizaciji. Prijem u NATO pakt je bio jasan signal da će zemlja članica ove organizacije posle nekog vremena pristupiti EU. Vremenom se geografsko težište ove organizacije preselilo u jugoistočnu Evropu pa su se kroz ovu organizaciju prošetale Slovenija, Rumunija i Bugarska. Ovoj organizaciji su se priključile i Hrvatska, Makedonija, Moldavija, Srbija, Bosna i Hercegovina, Albanija, Crna Gora i Unmik u ime okupirane teritorije Kosova i Metohije.

Neke od zemalja poput Bugarske i Rumunije koje su u EU ušle 2007. godine nisu ni izbliza ispunjavale sve postavljene uslove, pogotovo zbog stanja ekonomije, ali su primljene zbog članstva u NATO paktu i dubljeg razdvajanja Rusije od preostalih zemalja Balkana, pre svih Srbije. Prijemom Hrvatske u NATO pakt 2009. godine postalo je jasno da će se ona relativno brzo priključiti i EU.

Zato je praktično još od 2007. godine suština primene CEFTA sporazuma bila u ostvarivanju ekonomske dominacije Hrvatske na prostorima bivše Jugoslavije kako bi se ona što uspešnije pripremila za ulazak u EU. Hrvatska je znala da zloupotrebi ovu pogodnost tako što je zauzela asimetričnu poziciju u odnosu na ostale zemlje članice organizacije CEFTA sporazuma, pogotovo u odnosu na Srbiju. Tako je hrvatska kompanija Agrokor uspela da privatizuje dobar deo srpskog agro industrijskog kompleksa i da podigne maloprodajni lanac Idea u kome se u značajnoj meri prodaju hrvatski proizvodi. Sa druge strane Srbiji nije dozvoljena gotovo ni jedna privatizacija u Hrvatskoj a broj srpskih proizvoda koji se prodaje na njihovom tržištu je desetostruko manji. Hrvatska je uprkos sporazumu o slobodnoj trgovini štitila svoje tržište od proizvoda iz regiona kako god je stigla. Tako je na primer napravljena vancarinska barijera za plasman srpskih i crnogorskih vina kroz davanje pozitivne ocene specijalno za tu svrhu formirane enološke komisije.

Nakon ulaska Bugarske i Rumunije u EU 2007. godine u organizaciju CEFTA sporazuma više nije bilo prijema novih članica iako je bilo dosta kandidata među zemljama sa postsovjetskog prostora. Te zemlje su animirane kroz druge projekte. To ukazuje da je svrha održavanja ove organizacije i sporazuma bila u funkciji što bezbolnijeg pridruživanja Hrvatske EU jer među ostalim članicama nije ni bilo ozbiljnih kandidata za prijem, bar ne do 2020. godine.

Cilj nove „ekonomske Jugoslavije“ je opstanak ekonomija Hrvatske i Slovenije

Kako se približavao prijem Hrvatske u EU tako su pristizali sve jači signali da se priprema rekonfiguracija načina ekonomskog povezivanja na ovim prostorima pod patronatom EU. Veoma važan signal je bila kupovina većinskog udela slovenačkog trgovinskog lanca Merkator od strane hrvatskog konkurenta Agrokor koji uživa punu podršku svoje vlade. Na ovaj način je mogućnost za plasman hrvatskih proizvoda na prostoru zemalja preostalih članica organizacije CEFTA sporazuma postala znatno veća jer je Merkator prisutan i u Makedoniji, BiH, Crnoj Gori i Albaniji. Obzirom da je Merkator bio i većinski suvlasnik trgovinskog lanca Roda hrvatski udeo u maloprodaji u Srbiji se približava monopolskoj poziciji.

Ulazak Hrvatske u EU desio se u trenutku duboke ekonomske krize mnogih država članica, krize zajedničke valute, institucionalne krize i krize ideje EU. Hrvatska je u EU praktično ušla na mala vrata, uz pomoć Vatikana i Nemačke. Hrvatska privreda nije ni izbliza konkurentna u odnosu na proizvođače iz EU. Hrvatskoj po nalogu EU tek sledi ubrzana privatizacija uspešnih kompanija, reforma javnog sektora, prodaja državne imovine radi smanjenja javnog duga i budžetskog deficita po receptima neoliberalne ekonomije što može dovesti samo do pada BDP-a i povećanja nezaposlenosti. Nešto slično se već desilo i sa Slovenijom nakon njenog pristupanja EU. Zato je spasonosno rešenje za njihove ekonomije ponovno osvajanje tržišta bivše Jugoslavije, pogotovo Srbije o čemu verovatno postoji puna svest i saglasnost na relaciji Brisel – Berlin – Zagreb – Ljubljana.

Neposredno pre i posle prijema Hrvatske u EU među regionalnim političarima i biznismenima intezivirala se diskusija o stvaranju „balkanskog Beneluks-a“ tj. nekog novog vida bližeg ekonomskog povezivanja. Konačno, prilikom nedavne posete Srbiji evropski komesar za proširenje Štefan File se založio da se hrvatske cigarete prodaju u Srbiji pod povoljnijim uslovima i pored ulaska ove zemlje u EU tj. izlaska iz CEFTA sporazuma. File je istakao da je neophodno prilagođavanje Sporazuma o stabilizaciji i pridruživanju sa ciljem da se održi tradicionalni uvoz hrvatske robe u Srbiju što će se postići davanjem odgovarajućih kontigenata i značajnim snižavanjem, maltene ukidanjem carina. Prve reakcije premijera Dačića i zajedničke izjave ministara trgovine Srbije i BiH koje se protive novoj carinskoj politici EU u vezi Hrvatske su pre odraz zatečenosti nego neke ozbiljne želje da se pruži odlučan otpor.

Ideja „ekonomske Jugoslavije“ je u potpunosti na pravcu hrvatske nacionalne i kulturne politike kroz obnavljanje jugosfere, tj. jugoslovenske konfiguracije pod hrvatskom dominicijom jer to obeležava interese Zapada. Ulaskom u EU i postepenim odvajanjem od Srba postojala bi opasnost da se Hrvatska nađe na krajnjoj periferiji njenih ekonomskih, političkih i kulturnih tokova. Kako je to Milo Lompar sjajno uočio „kad god je Hrvatska politika bila u nekoj vrsti spora sa Bečom i Peštom, oni činioci koji presudno oblikuju hrvatsku politiku – Vatikan i Nemačka, davali su prednost Pešti i Beču. Jedino kad se usmeri prema Srbima hrvatska politika Zapadu obezbeđuje nesmetan prodor ka šizmatičnim krajevima pravoslavlja, ka neutralizaciji potencijalnog ruskog uticaja“. Dakle, „ekonomska Jugoslavija“ je usmeravanje Hrvatske prema Srbima u interesu Zapada, samo u novim okolnostima članstva Hrvatske u EU.

Kako bi mogla izgledati „ekonomska Jugoslavija“?

Kako bi evroatlanski planeri mogli da vide tu novu „ekonomsku Jugoslaviju“ ? Prva uputnica koja ukazuje na mogući razvoj događaja je organizacija „Istočno partnerstvo“. Inicijativu za stvaranje ove organizacije su Evropskoj komisiji podnele Poljska i Švedska 2008. godine što se poklapa sa prestankom prijema novih članica u organizaciju zemalja potpisnica CEFTA sporazuma. „Istočno partnerstvo“ je formirano maja 2009. godine i čine ga bivše republike Sovjetskog Saveza: Ukrajina, Moldavija, Gruzija, Azerbejdžan, Jermenija i Belorusija oko čijeg članstva i prava se stalno lome koplja. Suštinska novina u odnosu na organizaciju CEFTA je da je Evropska Unija takođe članica organizacije „Istočno partnerstvo“. Ova organizacija je zamišljena da pospeši političke odnose i ekonomsku saradnju između EU i šest zemalja postsovjetskog prostora od strateškog značaja za EU. Deklarisani ciljevi organizacije su da se stvori neka vrsta slobodne trgovinske zone između pomenutih zemlja i EU ispred i u ime zainteresovanih članica kao što su Poljska, Švedska i zemalja Baltičkog regiona. Stvarni ciljevi su stvaranje dubljeg kordona prema Rusiji i sprečavanje evroazijskih integracija pre svega kroz odvraćanje Ukrajine od te ideje. Rusija je ideju „Istočnog partnerstva“ primila sa velikim negodovanjem. Kao reakcija na njeno formiranje otpočelo je naglo ubrzavanje evroazijskih integracija koji je rezultovao stvaranjem carinske unije između Rusije, Belorusije i Kazahstana unutar nešto šire Evroazijske Ekonomske Zajednice.

Ono što bi na osnovu ovog primera mogli zaključiti u vezi nove „ekonomske Jugoslavije“ je moguće učešće EU kao članice buduće organizacije ispred i u ime svojih zainteresovanih članica Hrvatske i Slovenije. Pretpostavljamo da bi „ekonomska Jugoslavija“ mogla ići brže i dalje od „Istočnog partnerstva“. Postoji više razloga za to.

Prvi razlog je da se suzbije narastajući ruski faktor i stalna opasnost od njegovog uticaja na region, pre svega na Srbiju. Nakon početka izgradnje gasovoda Južni tok i odustajanja od izgradnje gasovoda Nabuko rusko prisustvo u regionu je postalo realnost. Tu je i preuzimanje Volks banke od strane ruske Zberbanke na nivou celog regiona. I pored pogubne izdajničke politike po pitanju Kosova i Metohije i kolonijalne politike prema Zapadu srpsko rukovodstvo održava previše česte kontakte sa Rusijom koja na taj način ima priliku da pored oružja ponudi i učešće u evroazijskim integracijama ma koliko se to prećutkivalo od strane srpskih zvaničnika.

Drugi razlog je stvaranje iluzije o daljem napretku u evropskim integracijama kako za Srbiju tako i za ostale zemlje u regionu. Evropski projekat je u stagnaciji dok evroazijske integracije napreduju, kako geografski po širini, tako i kvalitativno po dubini integracionih procesa. Na ovaj način bi se prikrio opasni integracioni vakum sa evropske strane.

Treći razlog je da postoji konkretna, akutna ali i dugoročna potreba da se održe ekonomije Hrvatske i Slovenije.

Sličnost sa „Istočnim partnerstvom“ bi se ogledala u centalnom, fokusnom položaju Ukrajine čiju bi ulogu u „ekonomskoj Jugoslaviji“ imala Srbija. U oba slučaja cilj bi bio isti: udaljiti ih ekonomski, politički, vojno, kulturno i na svaki drugi način od Rusije i sprečiti ih da učestvuju u evroazijskim integracijama. Pored suštinskih sličnosti postojale bi i značajne razlike koje bi se ogledale u različitoj predistoriji odnosa sa Rusijom, drugačijem položaju „izvođača radova“ i znatno pragmatičnijoj i racionalnijoj politici Ukrajine u odnosu na onu koju vodi Srbija. Naime, Ukrajina je u međuvremenu iskazala znatno nezadovoljstvo brzinom približavanja EU koju je kao ponudu dobila kroz ovaj vid integracije. Kako se u međuvremenu paralelno radilo na približavanju Rusiji cena Ukrajine je naglo porasla pa je EU bila prinuđena da pređe na direktne bilateralne pregovore u vezi evropskih integracija. U međuvremenu, srpsko rukovodstvo vođeno duhom samoporicanja konstantno radi na urušavanju položaja Srbije i srpskog naroda u celini.

Hrvatska i Slovenija bi u „ekonomskoj Jugoslaviji“ imale znatno više izražen asimetrični, povlašćeni položaj u odnosu na ostale članice, pre svega u odnosu na Srbiju. Novina bi verovatno bila ta da bi povlašćeni položaj bio znatnim delom institucionalizovan kroz revidiranje sporazuma o pridruživanju sa EU i pristupnim dokumentima za novu „ekonomsku Jugoslaviju“ koji bi bili pripremani u Briselu, Berlinu, Zagrebu i Ljubljani. Povlašćeni položaj bi mogao lako da se nametne kroz blokiranje i odlaganje daljih procesa evropskih integracija zemalja regiona od strane Hrvatske i Slovenije. Na taj način bi se eventualna buduća organizacija kanalisala i modelirala kako od strane ervoatlanskih planera tako i po meri, želji i potrebama Hrvatske i Slovenije. Opiranje Srbije bi se lako moglo neutralisati time što bi se prethodno u članstvo nove organizacije primile Crna Gora, Makedonija, Albanija, okupirana teritorija Kosova i Metohije i konačno BiH kroz neutralisanje Republike Srpske. Pretpostavljamo da bi nova „ekonomska Jugoslavija“ nastala umesto organizacije CEFTA sporazuma koja bi se vremenom ugasila jer bi postala bezpredmetna.

Dodatan podsticaj celoj ideji mogla bi doneti teza o kolektivnom pristupanju regiona Evropskoj Uniji kao i njeno povremeno podgrevanje od strane evropskih birokrata, licitiranjem datuma budućeg priključenja koje se u praksi može odlagati u nedogled. Obzirom na potencijalno kolektivno priključenje EU ustaljena praksa prethodnog učlanjenja u NATO pakt bi se mogla preneti na puno članstvo u budućoj organizaciji. Iako to verovatno ne bi bio zvaničan uslov Srbija bi mogla imati niži status i prava do učlanjenja u NATO pakt. Inače, o mogućem priključenju NATO paktu ali i u „ekonomskoj Jugoslaviji“ smo ovih dana dosta toga mogli čuti od veoma dobro obaveštenog Dušana Janjića.

„Ekonomska Jugoslavija“ bi i pored svega mogla poslužiti našim kvazi političkim elitama, sekularnom sveštenstvu i medijima pod kontrolom Zapada kao surogat za evropske integracije. Pošto bi ulazak u EU bio zaustavljen na neodređeno vreme, napredak u procesu pristupanja EU mogao bi biti zamenjen bržim i konkretnijim napredkom u pristupanju „ekonomskoj Jugoslaviji“. Ovaj proces bi zbog eventualnog članstva EU u toj organizaciji bio tumačen kao pristupanje EU kroz masovno korišćenje fraze o kolektivnom pristupanju regiona.

I nova „ekonomska Jugoslavija“ bi bila na ogromnu štetu Srba
Nema nikakve sumnje da bi kao i prethodne dve i ova evropska „ekonomska Jugoslavija“ bila veoma pogubna po Srbe obzirom na hrvatsko iskustvo i posvećenost kao i potpunu lojalnost i saradnju naše kvazi političke elite kada je u pitanju rušenje pozicije i interesa Srbije i srpskog naroda. Tako bi mogli da očekujemo uslovljavanja od strane Hrvatske i Slovenije u vezi privatizacija javnih preduzeća, izgradnje infrastrukturnih projekata, učešća hrvatskih i slovenačkih firmi na tenderima i javnim nabavkama, dalju monopolizaciju maloprodajne mreže i prodaju agroindustrijskog kompleksa i poljoprivrednog zemljišta. Sve ono što ne bi interesovalo Hrvatsku i Sloveniju bilo bi otvoreno investitorima iz muslimanskih zemalja američkih saveznika, kao što su Turska, Azerbejdžan, Katar i Ujedinjeni Arapski Emirati. U našim ministarstvima bi evropske i američke savetnike vremenom zamenili hrvatski i slovenački, a deo kadriranja bi se lako mogao preseliti u Zagreb i Ljubljanu. Moglo bi se očekivati i samostalnije učešće pojedinih regiona ili grupa opština unutar „ekonomske Jugoslavije“ stim što bi se i u ovoj oblasti primenjivala asimetrija. To znači da bi se maksimalno forsiralo učešće Vojvodine, Raške oblasti i tri opštine južne Srbije gde žive Albanci a na razne načine sprečavalo učešće Republike Srpske ili eventualno povezivanje srpskih opština u Crnoj Gori. Poseban fokus bi se stavio na priznavanje nezavisnosti i „normalizaciju“ odnosa Srbije i tzv. republike Kosovo koje bi bilo pojačano učešćem Albanije u novoj Jugoslaviji.

Ulazak Srbije u „Ekonomsku Jugoslaviju“ bi punom parom podsticao duh samoporicanja kroz kontrolu medijskog prostora, nametanje kulturne i obrazovne politike. To bi bila osnova za dalje urušavanje srpskog a podsticanje evro-jugoslovenskog identiteta. Šta bi nam se sve moglo desiti u toj novoj „ekonomskoj Jugoslaviji“ zavisi samo od okolnosti, mogućnosti i mašte: od zajedničke poreske politike, državne kase i valute do zajedničkih oružanih snaga i bezbednosnih službi sa centralnim organima u Zagrebu i Ljubljani. To znači da bi se integracioni procesi (po ugledu na EU) mogli dublje razvijati i na nivou „ekonomske Jugoslavije“ a da ona vremenom bude samo labavo i maksimalno asimetrično povezana sa sadašnjom EU. Na primer i „ekonomska Jugoslavija“ bi mogla imati svoj mini Šengen ili slobodan protok radne snage. Sa druge strane, asimetričnosti koji bi za Hrvatsku važile na nivou EU, poput nedavne zabrane protoka radne snage ka razvijenim zemljama EU bi se frustracijom prenosile na zabranu protoka radne snage iz zemalja članica „ekonomske Jugoslavije“ ka Hrvatskoj. Tako bi se „ekonomska Jugoslavija“ pretvorila u osiromašenu periferiju Evropske Unije ili u „Evropsku uniju drugog reda“. U njoj bi umesto istorijskog pomirenja i stvaranja osovine Berlin – Pariz imali osovinu Zagreb – Ljubljana. Uzbrano i forsirano otopljavanje odnosa na relaciji Zagreb – Ljubljana bi mogao biti jasan signal da se stvari kreću u tom pravcu. Na taj način treba gledati i na nedavnu privatizaciju Merkatora. Tako bi Srbija u toj novoj „ekonomskoj Jugoslaviji“ postala potpuna multipolarna kolonija kako globalno u odnosu na Zapad tako i regionalno u odnosu na Sloveniju i Hrvatsku.

Da li je ideja „ekonomska Jugoslavije“ već počela da se primenjuje?

Da je nešto pre a naročito nakon ulaska Hrvatske u EU nastala nova realnost i da su pokrenute neke nove tendencije govore i aktuelna kadrovska rešenja. Prvo je krajem prošle godine na čelo naše poreske uprave došao Ivan Simič koji je tu funkciju prethodno obavljao u Sloveniji.

Tako je je i bivši funkcioner hrvatske vlade Tamara Obradović Mazal postala specijalni savetnik za evropska pitanja predsednika Vlade Srbije Ivice Dačića. Čini nam se da bi njena stvarna uloga pre mogla biti uloga oficira za vezu.

Nedavno se potpredsednik Vlade Srbije Aleksandar Vučić junačio pred kamerama izjavljujući kako nam neće iz Brisela određivati ko će biti naš glavni pregovarač sa EU. Izjava je ostala nejasna i naizgled nepotrebna iz razloga da je ceo SNS sa Vučićem na čelu zamišljen, projektovan i dobrim delom kadriran na Zapadu. Isto tako, teško je postići veći nivo servilnosti i samoporicanja od onog koji su najviši funkcioneri vlade prikazali prilikom potpisivanja Briselskog sporazuma. Čemu onda opiranje rutinskoj kadrovskoj politici Brisela u vezi glavnog pregovarača? Da se možda u međuvremenu nije pojavio novi momenat u vidu dodatnih, pre svega hrvatskih zahteva u pregovorima o pridruživanju Srbije sa EU? Ne bi bili iznenađeni kada bi se ispostavilo da Hrvatska ima svoje viđenje konkretnih kadrovskih rešenja u Srbiji koji bi efikasnije, odlučnije i bez premišljanja radili na ostvarivanju njihovih interesa. Možemo li onda očekivati i dublje mešanje Hrvatske u unutrašnji politički život Srbije kroz podršku i finansiranje njima bliskih političkih opcija?

Alternativa ideji „ekonomske Jugoslavije“ – srpsko ekonomsko stanovište

Alternativa je više nego jasna!
•To je srpsko ekonomsko stanovište, tj. politička ekonomija, ekonomska politika, politika regionalne ekonomske saradnje i politika prema integracionim procesima na globalnom nivou koja će voditi računa o interesu integralnog srpstva.

•To je napuštanje neoliberalnog ekonomskog modela i uvođenje modela nacionalne ekonomije u kojoj će biti znatno veća uloga države u privrednom razvoju.

•To je reindustrijalizacija radi substitucije uvoza i pospešivanja izvoza te forsiranje privrednog rasta iz ekspanzivne monetarne politike kako se jedino u ovim uslovima može trajno povećati zaposlenost.

•To je značajno povećanje poreskih prihoda na osnovu čega će se moći obnoviti školstvo, zdravstvo, socijalna politika, nacionalna kultura i znatno ozbiljnije finansirati vojska, policija i bezbednosne službe kako bi se povratio integritet i teritorijalni suverenitet.

•To je pre svega sprovođenje ideje srpskih ekonomskih integracija.

•To je puna ekonomska saradnja i planiranje zajedničkog ekonomskog razvoja sa Republikom Srpskom.

• To je u najdubljem srpskom interesu napuštanje evropskih i otpočinjanje evroazijskih integracija, prvo kroz status posmatrača a onda i punog članstva u Evroazijskoj Uniji i Evroazijskoj Razvojnoj Banci.

•To je usklađivanje planova privrednog razvoja sa razvojem Rusije, drugih zemalja članica i Evroazijske Unije u celini.

•To je jednostrano napuštanje organizacije CEFTA sporazuma i prelazak na niz bilateralnih sporazuma o ekonomskoj saradnji sa zemljama u regionu koji treba da budu potpisani iz ugla novog pravca privrednog razvoja Srbije i iz ugla Evroazijskih integracija.

•To je, obzirom na trgovinski suficit, u prvoj fazi, potpisivanje bilateralnih sporazuma sa Crnom Gorom i Makedonijom u kojima će pored realno sagledanog obostranog interesa biti uzet u obzir i položaj i interes srpskog naroda u tim zemljama.

•To je momentalno reagovanje na bilo kakve ozbiljnije antisrpske aktivnosti pretnjom jednostranog prekida bilateralnih sporazuma i primenom raznih drugih ekonomskog mera u cilju zaštite srpskih interesa.

•To je bilateralni sporazum o ekonomskoj saradnji sa BiH koji treba potpisati nakon intenzivnih konsultacija i zajedničkog stava sa Republikom Srpskom. To je prethodno promovisanje ideje Evroazijske Unije u kojoj normalno egzistiraju i sarađuju zemlje sa većinskim pravoslavnim i muslimanskim stanovništvom.

•To je nepotpisavanje nikakvog sporazuma sa organima samoproglašenog tzv. nezavisnog Kosova do evenutalnog povratka pitanja KiM u Ujedinjene nacije i povratka Unmika.

• To je odlučno i dosledno sprovođenje politike reciprociteta prema Hrvatskoj i Sloveniji i ukazivanje na duboku, nepravednu i apsurdnu asimetriju u međusobnoj ekonomskoj saradnji koja je do sada vođena u izrazitu korist Hrvatske i Slovenije.

•To je suzbijanje hrvatskog i slovenačkog dominantnog položaja u maloprodaji, agro-industrijskom kompleksu i drugim sektorima, proporcionalno u odnosu na reciprocitet.

Pokret Dveri duboko veruje da će srpski narod biti dovoljno mudar da ne nasedne na ideju neke nove „ekonomske Jugoslavije“ i da će se okrenuti sebi i svojim nacionalnim i ekonomskim interesima.

Izvor: Dveri Srpske