Autor: Ljubiša Malenica

Evropska kula od karata

Naslovna / Globalizam Globalizam - Politički procesi / Evropska kula od karata

Kategorija: Globalizam - Politički procesi / Objavljeno: 29/06/2021, 14:53

Krajem aprila ove godine, francusku javnost iznenadilo je otvoreno pismo[1] kako aktivnih tako i penzionisanih vojnika i oficira francuske vojske. Među više od hiljadu potpisnika dotičnog dokumenta nalazi se i dvadeset generala. Glavna i osnovna poruka pisma bilo je upozorenje na mogućnost izbijanja građanskog rata u Francuskoj s obzirom na sve izraženije napade islamista te dugogodišnju, multikulturalizmom uslovljenu, kompromisnu politiku pariških političkih elita.

Kao što se i moglo očekivati od mahom globalističkih i levičarskih elita u Francuskoj, poziv na promenu državnog kursa i zabrinutost za budućnost zemlje i društva dočekani su na nož kritike o izdaji dva osnovna principa odnosa vojnika prema političkim temama – neutralnost i lojalnost. Štaviše, ministarka odbrane Francuske Florens Parli upozorila je da će svi aktivni pripadnici oružanih snaga koji su potpisali otvoreno pismo biti kažnjeni zbog kršenja propisa o političkoj neutralnosti francuske vojske.

Uprkos, relativno gledano, ujedinjenom političkom pritisku od strane Pariza, samo dve sedmice nakon prvog, u javnosti se pojavilo i drugo otvoreno pismo, sa istom tematikom i više kritički nastrojeno prema državnoj administraciji. Prema podacima od utorka, 11. maja 2021. više od 250.000 građana svojim potpisom iskazalo je podršku iznesenim stavovima, dok je skoro dva miliona osoba pristupilo stranici na kojoj se samo pismo nalazi.[2][3][4]

Marin le Pen je među jetkim javnim ličnostima podržala istup aktivnog i penzionisanog vojnog osoblja.[5] Odnosi dva pola francuskog političkog života prema reakciji vojnih lica su potpuno razumljivi s obzirom na njihove ideološke temelje te suprostavljenost u pogledu ideje šta bi Francuska trebalo da bude u budućnosti. Ne treba smetnuti s uma da je ovaj događaj dopustio obema stranama da se jasno pozicioniraju pred izbore koji će sledeće godine odlučiti novog francuskog predsednika.

Iako stav Le Penove ne iznenađuje, sam Makron je nakon eskalacije islamskog nasilja u Francuskoj, sa posebnim naglaskom na obezglavljenje učitelja Samjuela Patija[6] zbog crteža Muhameda, silom prilika bio primoran da zauzme čvršći stav prema islamu i muslimanskoj zajednici, ili da bar pruži takav utisak.

Jedan od poteza koji bi trebalo da povrati poverenje građana jeste i novi zakon protiv, kako ga je Emanuel Markon nazvao, islamskog separatizma. Ovaj zakon bi, u kratkim crtama, obuhvatao mere protiv privatnih škola koje promovišu islamsku ideologiju, ojačao bi zabranu poligamije, povećao bi finansijsku transparentnost muslimanskih organizacija te bi od istih zahtevao prihvatanje francuskih republikanskih vrednosti. Istovremeno, Makron je postigao dogovor sa Većem muslimana Francuske za stvaranje nacionalnog veća imama, čime bi se onemogućilo delovanje stotina stranih imama koji su trenutno aktivni na tlu Francuske.[7]

Sve ove mere izazvale su kritiku kako unutar tako i van Francuske, posebno iz država sa muslimanskom većinom čiji predstavnici u Makronovim potezima vide napad na islamske zajednice te nacionalizaciju islama, odnosno njegovu subordinaciju francuskom nacionalnom identitetu. Francuski mediji, zajedno sa kolegama iz sveta, porede otvorena pisma, u pogledu stepena uplitanja vojnih struktura u političku sferu, sa pobunom francuskih oficira u Alžiru nakon što je Pariz odlučio da se povuče iz te severnoafričke zemlje. Iako je dato poređenje preterano, postoji stepen opravdanosti u njemu s obzirom na neuobičajenost situacije te duh hitnosti kojim su tekstovi ispunjeni.

*Francuski predsednik Emanuel Makron razgovara sa francuskim generalima – Foto: Christian Hartmann/AFP*

Reakcija Pariza, mahom negativna, prema pokretačima i potpisnicima pisma mogla bi negativno uticati na popularnost trenutnog predsednika, posebno u koncertu sa reakcijom francuskih vlasti na proteste Žutih prsluka, koji još uvek traju,[8] te pomalo ponižavajuće sporenje oko ribarskih prava sa Velikom Britanijom. Makron, od samog početka jasno definisan kao kandidat proevropskih i proglobalističkih struja, u toku svog mandata delovao je u skladu sa ideološkom pozadinom krugova čiji je član.

Indikativan pokazatelj stanja tokom predsedničkih mandata Fransoe Olanda i Emanuela Makrona je činjenica da se u petogodišnjem periodu (2014-2019) Francuska ubjedljivo pronašla u samom vrhu evropskih zemalja po broju žrtava od terorističkih akata.[9] Ne treba smetnuti s uma da trenutno francusko stanovništvo čini i pet miliona muslimana, mahom migranata iz Severne Afrike i Bliskog istoka, te da je Francuska od početka migrantske krize 2015. bila jedna od zemalja koje su, shodno ideologiji vladajuće klase, širom otvorile vrata, i to još uvek čine,[10] hiljadama ekonomskih migranata iz Azije i Afrike.

Istovremeno dok se Pariz na unutrašnjem planu suočava sa sve podeljenijim društvom i – ako je suditi po dešavanjima iz prethodnih godina – rastućom ekonomskom i društvenom krizom, na spoljnom planu Francuska se nalazi u prećutnoj borbi sa Nemačkom[11][12] za vodeći položaj u okviru Evropske unije nakon što Angela Merkel napusti mesto kancelara i povuče se u penziju.

Iako je odnos Pariza i Berlina unutar EU mahom obeležen saradnjom, staro rivalstvo, iako ne dramatično kao u početku dvadesetog veka, još uvek postoji i ogleda se u borbi za položaj „prvog među jednakima“ Evropske unije koji sa sobom nosi prestiž i stvarnu sposobnost uticaja na evropska dešavanja. Činjenica da je Nemačka već decenijama ekonomski motor kontinenta, što se negativno odrazilo na ekonomsku i demografsku sliku Evrope, te da je tokom kancelarskog mandata Angele Merkel ona bila viđena kao najvažnija politička figura unutar EU dovoljno govore u prilog tvrdnji da je Nemačka već duže vreme glavni politički faktor Unije. Ovo je nešto što bi Makron hteo da promeni.

Sama Nemačka, uprkos svom dominantnom položaju unutar EU, takođe se suočava sa situacijama koje mogu vremenom prerasti u krize. Pitanje Severnog toka 2 predstavlja trenutno tačku suprotstavljenosti interesa Nemačke s jedne strane, te Sjedinjenih Država i nekolicine evropskih zemalja sa druge strane. Uprkos pritiscima,[13] pretnjom sankcijama[14] i uvođenjem sankcija[15] određenim nemačkim kompanijama od strane Vašingtona, Berlin je do sada pokazao relativno nepokolebljivu podršku kompletiranju ovog projekta.[16]

Ne treba smetnuti s uma da je Nemačka najveći evropski potrošač ruskog gasa, te će u doglednom vremenu zadržati datu ulogu, posebno ako Sjeverni tok 2 bude pušten u rad.[17] Nemačkoj industriji je ovaj pristupačni – po ceni – i geografski gledano relativno bliski energent od velikog značaja za potrebe daljeg rasta i razvoja. Uprkos otporu ovom projektu od strane istočnoevropskih zemalja, sa posebnim naglaskom na Poljsku te administraciju u Kijevu, Nemačka je za potrebe očuvanja sopstvene industrijske baze spremna da žrtvuje geopolitičke interese svojih partnera sa istoka kontinenta.[18]

Insistiranje Sjedinjenih Država na „sigurnom i diverzifikovanom energetskom sistemu“ na evropskom kontinentu zapravo podrazumeva zamenu jeftinog i pristupačnog ruskog gasa uvozom američkog tečnog gasa koji je daleko skuplji te podrazumeva razvoj posebnih postrojenja, odnosno terminala, za preuzimanje.[19] Vašington od Berlina, kada se stvari svedu na osnovne postavke, zahteva delovanje u skladu sa ideologijom a ne interesima, što po svemu sudeći Berlin nije zainteresovan da učini.

Završetak Severnot toka 2 bi istovremeno pokazao veći stepen nemačke suverenosti u odnosu na Vašington, no takav razvoj situacije bi istovremeno označio umanjenje geopolitičkog značaja Sjedinjenih Država i istočnih, mahom rusofobnih, članica Evropske unije. U slučaju Amerike, opadanje uticaja, u zavisnosti od prioriteta administracije u Vašingtonu, verovatno ne bi bilo značajnijeg stepena, no sposobnost Kijeva i Varšave da putem kontrole transportnih ruta gasa utiču na odnose Ruske Federacije i Brisela bila bi značajno narušena.

Istovremeno, moguća politička kriza nazire se u odlasku Angele Merkel sa čela Nemačke, a samim time i sa čela Evropske unije. Naime, 26. septembra 2021. godine Nemci će birati novog kancelara no za sada se ne nazire kandidat niti partija koja bi samostalno mogla da upravlja iz Berlina. Hrišćansko-demokratska unija (CDU) imala je značajnih problema kako po pitanju odabira novih kandidata za sledećeg lidera stranke i kancelara, tako i po pitanju skandala u kojem je ključnu ulogu igrao jedan od parlamentaraca iz ove partije.[20]

Početkom marta, Hrišćansko-demokratska unija je u saveznim državama Baden-Virtembergu i Rajni-Palatinatu ostvarila najlošije izborne rezultate od završetka Drugog svetskog rata. Angret Kramp-Karenbauer, prvi izbor Angele Merkel, nakon loših rezultata partije morala se povući te ju je na čelu stranke zamenio Armin Lašet za koga se smatra da će biti sledeći nemački kancelar. Iako prepoznat kao sposoban od strane većine kolega, Lašet takođe slovi kao osoba bez vizije i neko ko je zainteresovan, prevashodno, za očuvanje statusa kvo koji je postavila sama Merkelova.[21]

Iako Hrišćansko-demokratska unija, zajedno sa svojom sestrinskom partijom, Hrišćansko-socijalističkom unijom iz Bavarske (CSU), ostaje najsnažnija stranka u Nemačkoj, opadanje članstva i gubitak poverenja u okviru nemačkog društva je očigledno.[22] S druge strane, partije poput Zelenih i Alternative za Nemačku dobijaju na popularnosti, s posebnim naglaskom na Zelene u kojima mnogi politički komentatori i analitičari vide sledeću vodeću stranku u Nemačkoj. Za razliku od prethodnih decenija, vođstvo Zelenih konsolidovalo je kako samu partiju tako i saveze sa brojnim drugim akterima na nemačkoj političkoj sceni, izuzev Alternative za Nemačku sa kojom se saradnja kategorički odbija.

Slično kao i levičari iz Sjedinjenih Država, nemački Zeleni[23] se zalažu za očuvanje životne sredine i borbu protiv navodnog globalnog otopljavanja. Protiv su korišćenja nuklearne energije u svim njenim oblicima te podržavaju prelazak na obnovljive, prirodne izvore energije, uprkos kritici takvih politika. Za razliku od trenutnih vlasti u Berlinu, koje jesu zainteresovane za neki oblik saradanje sa Moskvom i Pekingom, Zeleni oštro osuđuju Sjeverni tok 2 te su za daleko oštrije poteze prema obema velikim istočnim silama. Na unutrašnjem planu, ova partija podržava proimigracionu politiku te dalje evropske integracije istovremeno ističući svoju posvećenost borbi protiv ksenofobije i antimigrantskog raspoloženja, te je od strane same Alternative prepoznata kao glavni protivnik s obzirom na dijametralnu suprotnost stavova po skoro svim važnijim pitanjima.[24]

Iako prema trenutnim statistikama Zeleni uživaju podršku 20 odsto ispitanika, u slučaju i da nakon izbora postanu najsnažnija partija Nemačke, neće imati većinu u parlamentu, niti će sami moći da stvore vladu, što neminovno vodi ka neophodnosti stvaranja šire koalicije. Kao što je već istaknuto, saradnja Zelenih sa drugim nemačkim političkim strankama je umnogome poboljšana u odnosu na ranije periode postojanja ove partije no stvaranje koalicije će iziskivati kompromise po više pitanja, od kojih se autoru kao najupečatljivija nameću ona vezana za sferu energetike i migracionu politiku.

Uprkos svojim promigrantskim i antiruskim stavovima, Zeleni će za potrebe funkcionalne vlasti morati da pronađu kompromisno rešenje sa Hrišćansko-demokratskom unijom i njenom sestrinskom partijom s obzirom da se koalicija ove tri partije čini najizglednijim ishodom izbora.[25] Odbijanje, od strane Zelenih, izlaska u susret po pitanju strože migrantske politike i saradnje sa Rusijom mogli bi da koštaju kako Zelene tako i trenutno vodeće nemačke partije, te bi moglo dovesti do daljeg rasta Alternative za Nemačku koja trenutno uživa 10 odsto podrške. Pored toga što bi Alternativa, koja je kao koalicioni partner nepoželjna većini ostalih stranaka, ojačala insistiranjem na politikama koje su i dovele do njenog nastanka, nepostizanje kompromisa dovelo bi i do nastanka političke krize te moguće svojevrsne blokade administrativnog sistema.

Predsednica Evropske komisije Ursula von der Lajen, predsednik Evropskog saveta Šarl Mišel, nemačka kancelarka Angela Merkel, francuski predsednik Emanuel Makron i kineski predsednik Si Đinping prikazani na monitoru tokom video konferencije, Brisel, 30. decembar 2020. – Foto: Reuters/Johanna Geron

Kao što se može uočiti, najuticajniju državu Evropske unije očekuje, u najmanju ruku, neizvestan period i moguća politička nestabilnost. Situacija unutar same EU dodatno usložnjava situaciju s obzirom da se stepen tenzija između različitih političkih interesa i aktera održava i iznova pojavljuje sa svakom novom krizom. Potezi tehnokrata iz Brisela odaju utisak birokratije suočene sa previše brojnim i uzajamno suprostavljenim zahtevima manjih i većih centara moći koji samim svojim postojanjem onemogućavaju fokusirano delovanje Unije, te se čak aktivno suprotstavljaju inicijativama briselske administracije. Ovakvo delovanje je sasvim razumljivo unutar supranacionalne strukture koja je previše duboko zašla u pitanja od nacionalnog značaja te se sve više vodi ideologijom koja je strana značajnom delu stanovništva na kontinentu. Problem leži u samom Briselu, a ne zemljama članicama.

Nesporazumi i sukobi na unutrašnjem planu čine da u međunarodnoj sferi EU izgleda kao neozbiljan politički akter i nepouzdan partner. Dva najbolja nova primera ove neozbiljnosti su odnosi između Evropske unije i Rusije sa jedne strane, te odnosi EU i Kine u okviru sporazuma o međusobnoj ekonomskoj saradnji koji je dogovaran čak sedam godina. Kada se u periodu od protekle dve decenije posmatraju odnosi Moskve i Evropske unije možemo istaći da je jedna od ključnih karakteristika ove interakcije, iz više razloga, bila izuzetno visoka stopa strpljivosti i suzdržanosti ruskih velikodostojnika i državnih struktura tokom dijaloga sa kolegama iz Brisela te pojedinačnim evropskim prestonicama.

Uprkos sada već dobro poznatom govoru Vladimira Putina iz Minhena 2007. godine, Brisel je odlučio da se prema Moskvi odnosi kao što je Zapad navikao do tog trena, mahom licemerno. Prvi pad u diplomatskim odnosima Rusije i Evropske unije desio se početkom ukrajinske krize 2014. nakon što je odlučeno da su sankcije pravi način za kažnjavanje Ruske Federacije. Po svemu sudeći, odnosi su dodatno srozani otvorenim uplitanjem evropskih diplomata i zvaničnika kako u pokušaj obojene revolucije u Belorusiji, tako i u proteste za oslobađanje Navaljnog u samoj Rusiji.

Sukob između dve strane nije razvoj novijeg datuma već proces koji traje još od trenutka raspada SSSR-a i unipolarnog momenta Sjedinjenih Država i njihovih evropskih saveznika. Moskva je u više navrata ranije jasno stavila do znanja da proširenje NATO saveza smatra jednim od ključnih rizika sopstvenoj bezbednosti. Vremenom je i proširenje Evropske unije postalo svojevrsni problem Rusiji zbog specifičnog ideološkog temelja, liberalno-globalističkog, na kojem počiva čitav dotični projekat. Širenje uticaja Evropske unije na zemlje u neposrednoj blizini Rusije, kao što su Ukrajina i Gruzija, te centralnoazijske zemlje, Moskva tumači kroz optiku nacionalne bezbednosti, odnosno subverzivnog delovanja Brisela kako bi ista bila potkopana kroz ograničavanje i eliminisanje ruskih interesa i uticaja u ovim regionima.[26]

Diplomatska misija visokog predstavnika EU za spoljne poslove Žozefa Borela u Moskvi je završila karakterisanjem Unije kao „nepouzdanog partnera“[27][28] od strane ruskog ministra Sergeja Lavrova te izbacivanjem trojice evropskih diplomata[29] iz Rusije zbog njihovog učestvovanja u protestima povodom pritvaranja Alekseja Navaljnog. Nedugo posle ovog događaja, koji je značajan broj evropskih medija okarakterisao kao poniženje Evropske unije, Lavrov je, prilikom zajedničke konferencije za novinare sa kineskim kolegom Vangom Jiem, istakao da „ne postoje odnosi sa Evropskom unijom kao organizacijom. Čitava infrastruktura ovih odnosa je uništena jednostranim odlukama Brisela“.[30] Diplomatsko zaoštravanje se nastavilo daljim izbacivanjem diplomatskog osoblja, kako od strane Evropske unije tako i od strane Rusije.[31][32] Trenutna kulminacija diplomatskog sukoba je proglašavanje Sjedinjenih Država i Češke „neprijateljskim zemljama“[33] od strane Moskve.

Istovremeno, političku krizu prati i slabljenje ekonomskih odnosa, uprkos perspektivnim prilikama za saradnju.[34] Ekonomski pokazatelji iz prethodne decenije ukazuju na stagnaciju i opadanje[35] saradnje između Ruske Federacije i EU sa jedne, te porast privredne interakcije između Rusije i Kine s druge strane.[36] Sa više od 100 milijardi dolara trgovinskog prometa, Kina zauzima položaj primarnog ekonomskog partnera Ruske Federacije, kada su u pitanju nacionalne države. Evropska unija, tek kao jedinstven blok, preuzima dotičnu poziciju od Kine, no čak i tada ekonomski promet je nešto viši od 200 milijardi dolara, odnosno za 50 odsto viši u odnosu na ekonomsku saradnju Moksve i Pekinga.

Autori nacrta izvještaja Komiteta za spoljne poslove Evropskog parlamenta[37] povodom odnosa sa Rusijom se prema Moskvi, ako je suditi prema korišćenom jeziku i ukupnom utisku dokumenta, odnose kao otvoreno neprijateljskoj zemlji pri čemu njihovi „prijedlozi konstruktivnog“ ponašanja daleko više sliče ekonomsko-psihološkim metodama ratovanja negoli diplomatskim potezima kojima bi se podstakla saradnja i kompromis.

Ruski ministar spoljnih poslova Sergej Lavrov i visoki predstavnik EU za spoljnu politiku i bezbednost Žozep Borel tokom zajedničke konferencije za medije nakon njihvog sastanka, Moskva, 05. februar 2021. – Foto: mid.ru

Odnosi same Kine sa Evropskom unijom su u poslednjih nekoliko meseci takođe bili obeleženi zategnutošću, sa posebnim naglaskom na komplikacije po pitanju Sveobuhvatnog dogovora o investicijama između ova dva politička aktera. Naime, dogovor o investicijama između Pekinga i Brisela, kolokvijalno poznat kao trgovinski sporazum, proizvod je sedam godina rada diplomatskog osoblja i privrednih subjekata sa obe strane. Postizanje samog sporazuma je krajem prošle godine propraćeno kao značajno postignuće od kojeg će obe strane imati koristi.[38]

Samo tri meseca kasnije, čitav dogovor je pauziran i doveden u pitanje[39] nakon što je Evropska unija optužila Peking za sprovođenje genocida nad Ujgurima, muslimanskom manjinom u Kini, te uvela sankcije nekolicini kineskih zvaničnika.[40] S obzirom da problematiku Ujgura Kina vidi kao pitanje nacionalne, odnosno unutrašnje bezbednosti, opaske i potezi Brisela su od strane kineskih zvaničnika definisani kao mešanje u suverena ovlašćenja Pekinga te se odmah pristupilo uvođenju recipročnih mera koje su bile okarakterisane svojom opsežnijom prirodom.[41]

Nakon zamrzavanja Sveobuhvatnog sporazuma o investicijama i daljeg pogoršanja odnosa između Moskve i Pekinga s jedne strane, te Evropske unije i Sjedinjenih Država sa druge, ne iznenađuje sve opsežnija saradnja između Ruske Federacije i Kine u rastućem broju oblasti. U oblasti ekonomije ova saradnja se ogleda ne samo u povećanom obimu trgovine već i u zajedničkim nastojanjima da se smanji upotreba dolara kao posredničke valute, što je značajnim delom i postignuto,[42][43] te da se izgrade domaće alternative američkom sistemu SWIFT kako bi se nacionalni monetarni sistemi osigurali od mogućeg napada.[44]

Značajan broj međunarodnih analitičara, posmatrajući oblasti u kojima Moskva i Peking sarađuju, a koje uključuju ekonomiju i industriju, vojnu tehnologiju i borbenu gotovost, pitanja političko-ideološkog uređenja, međunarodne odnose te razvoj alternativnih supranacionalnih organizacija i projekata, ističu da se već naziru obrisi eventualnog zvaničnog savezništva između Rusije i Kine.[45] Uprkos činjenici da sama zamisao rusko-kineskog saveza sa sobom donosi probleme i prepreke čiji izvor je u stvarnosti odnosa između ove dve sile, te njihovog odnosa sa drugim političkim akterima na međunarodnoj sceni, stalni pritisak u geopolitičkom, ekonomskom i ideološkom smislu nesumnjivo utiče na zbližavanje Moskve i Pekinga[46] i vremenom bi zaista mogao dovesti do nastanka zvaničnog bloka antagonistički nastrojenog prema kolektivnom Zapadu.

Evropi, navodno željnoj suvereniteta i samostalnog delovanja na globalnoj sceni, više bi odgovaralo da se pokuša konstruktivno integrisati u rusko-kineske odnose, tako postavši jedan od polova mogućeg evroazijskog tripolarnog partnerstva. Vremenom, prostor bi se mogao stvoriti i za Indiju kao četvrtog velikog člana čime bi se, u suštini, zaokružilo geopolitičko stabilizovanje čitavog evroazijskog superkontinenta. Trenutna putanja Brisela, od daleko veće koristi Vašingtonu negoli Evropljanima, vremenom može samo uzrokovati dalju štetu nacijama Evrope.

Unutar same Evrope, Poljska i Mađarska nastavljaju da vode svoju suverenističku politiku okarakterisanu zastupanjem tradicionalnih vrednosti, hrišćanstva kao temelja evropske kulture te odbacivanjem homoseksualizma, multikulturalizma, globalizma i promigrantske politike. U svojim sukobima sa Briselom Varšava i Budimpešta nisu usamljene, te se u prvom redu mogu osloniti na ostale države Višegradske četvorke, no i druge zemlje koje se suprotstavljaju naporima izgradnje jedne evropske super države i rastakanju evropskih nacija unutar nje.

S druge strane Atlantika već neko vreme se može uočiti tinjajući sukob između dve ideološke konstrukcije čije je preslikavanje na društvo i političku scenu dovelo do podele obe sfere na globaliste i suvereniste. Iako se činilo da je dolaskom Džozefa Bajdena na vlast globalistička struja i konačno prevagnula, dešavanja u prvih nekoliko meseci njegova mandata odaju stepen slabosti kako samog Bajdena, čije mentalno zdravlje je upitno a samim time i sposobnost vođenja države, tako i administracije koju on predvodi. U prilog tezi da se ova podela širi kroz sve strukture američke države govori nedavno pismo više od 120 penzionisanih generala i admirala vojske Sjedinjenih Država koji su otvoreno doveli u pitanje ispravnost izbora kojima je Bajden izabran te njegovu sposobnost da razumno vodi zemlju.[47][48]

Sadržaja zamalo identičnog otvorenom pismu francuskih generala, ovo obraćanje penzionisanih američkih vojnih lica dobija na dodatnoj težini kada se prihvati da je njihov istup zasnovan na zabrinutosti o nestanku suštinskog ideološkog temelja same Amerike, a samim time i strukture koja drži čitavu zemlju na okupu. Bez zajedničkih ideja i vrednosti puki politički sistem neće moći očuvati jedinstvo niti Francuske niti Sjedinjenih Država.

*Evropa u ogledalu – Foto: AP Photo/Francisco Seco*

U trenutnoj atmosferi podeljenosti, stagnacije i krize govoriti o jedinstvu Zapada, ili pak o Evropskoj uniji kao vrednom političkom odredištu, u najmanju ruku je iluzorno. U trenutnim problemima kolektivni Zapad se nalazi prvenstveno zahvaljujući sopstvenoj arogantnosti te dogmatskoj posvećenosti sopstvenih elita globalističkim ideološkim stavovima.

Zakon o diskriminaciji te istopolnim zajednicama, koji se guraju u srpski legislativni okvir, zajedno sa mnogim drugim devijantnostima, na Zapadu su i doveli do društvenih podela koje vremenom postaju samo dublje i očitije. Bez obzira o čemu govorili, pitanju Kosmeta ili pak naše demografije, srpske vlasti bi trebalo da iz iskustva zapadnih zemalja izvuku lekcije koje su jasne, očigledne, i koje u većini slučajeva ne savetuju imitiranje stranih „vrednosti“ dotičnih država.

____________________________________________________________________________________