Globalistički udar na Pravoslavlje (4) – Srpska crkva

Prvi deo teksta koji govori o moldavskom slučaju je dostupan OVDE

Drugi deo teksta koji govori o jermenskom slučaju je dostupan OVDE

Treći deo teksta koji govori o bugarskom slučaju je dostupan OVDE

Iako je iz sadržaja prethodno obajvljenih delova ove analize, koji su se odnosili na crkvenu situaciju u Moldaviji, Jermeniji i Bugarskoj, već dovoljno jasno da se autor u njoj bavi spoljnim, politički motivisanim napadima na pojedine nacionalne Crkve (Pravoslavnu Crkvu Moldavije Moskvske patrijaršije, dohalikodnosku Jermensku Apostolsku Crkvu i Bugarsku Pravoslavnu Crkvu) na geopolitički značajnom prostoru Balkansko-crnomorskog i Zakavkaskog regiona, nije zgoreg da se na taj predmetni okvir ponovo ukaže i na početku četvrtog i poslednjeg dela analize koji je posvećen globalističkom udaru na Srpsku Pravoslavnu Crkvu.

Sledstveno tome, u delu posvećenom SPC autor se neće baviti ili svako ne primarno, ozbiljnim višegodišnjim unutrašnjim kanonsko-organizacionim problemima, teološkim razmimoilaženjima i iz ugla kanona i svetog Predanja spornim praksama u Srpskoj crkvi. Umesto toga, autor će pokušati da se stavi u poziciju savremene zapadne globalističke elite, te da iz ugla njene agende i njenih strateških ciljeva markira potencijalna „slaba mesta“ unutar SPC koja mogu biti iskorišćena od strane pomenutih struktura.

Pošto su „slaba mesta“ u jerarhijskom organizmu Srpske crkve, koja mogu biti potencijalno iskorišćena u ratu globalista protiv ove pravoslavne autokefalne pomesne Crkve, rezultat, između ostalog, i pojednih ranijih kanonski spornih odluka i stavova najviših organa Crkve, te odluke će biti prevashodno tumačene u spoljnom ključu, odnosno iz ugla geopolitičkih interesa spoljnog protivnika Srpske crkve, dok će njihova detaljnija kanonska analiza, kao i posledice po unutrašnji život SPC, ovog puta izostati.

Na liniji vatre

Aktuelna agenda zapadnih globalista prema pojedinim pomesnim pravoslavnim crkvama, kao i Pravoslavlju uopšte, pre svega je definisana pod snažnim utiskom onog što se posle 2014. godine, a naročito posle 2022. godine, desilo u odnosima Kolektivnog zapada i Rusije.

U velikoj meri iznenađene oštrim i odlučnim Putinovim suverenističkim i evroazijskim zaokretom, najavljenim još 2007. godine, zapadne globalističke elite su vrlo brzo pokušale da detektuju idejno ishodište takvog zaokreta i pronašle su ga u pravoslavlju. Tako je, između ostalog, jedan od visoko kotiranih i uticajnih globalista, Karl Bilt, 2014. godine upozorio, da je „potcenjen novi antizapadni i antidekadentni Putinov kurs“, koji se „oslanja na duboko konzervativne pravoslavne ideje“ (ovde).

Svesni tačnosti Hantingtonovog uvida da upravo pravoslavlje obezbeđuje Rusiji, ali i drugim pravoslavnim zemljama civilizacijsku drugost u odnosu na Zapad i emancipaciju od kulturne kolonijalnizacije koja se odvijala pod vidom modernizacije i uspostavljanja globalne univerzalne civilizacije, globalisti su posle 2014. godine pokrenuli pravi krstaški rat protiv Ruske Pravoslavne Crkve, ali i onih autokefalnih pravoslavnih Crkava koje su s njom tradicionalno bliske.

Zapadni globalisti su istovremeno, uz pomoć pojedinih pravoslavnih crkvenih struktura, a pre svega, Carigradske patrijaršije, započeli konstruisanje posebnog prozapadnog, progresivnog i demokratskog tipa „pravoslavlja“, kao antiteze ruskom imperijalnom i autokratskom „pravoslavlju“.

Prozapadno „pravoslavlje“ Fanara trebalo bi, pored ostalog, i da suzbije uticaj Rusije i Ruske crkve unutar zapadnog sveta, u konzervativnim krugovima SAD i Evrope, koji je jačao prema meri resuvrenizacije Rusije, naročito posle 2014. godine (ovde, ovde). Tako je stvoren sadašnji raskol u vaseljenskoj Pravoslavnoj crkvi, koji  samo potvrđuje tačnost zaključka Semjuela Hantingtona, da „pravilo uzdržanja od mešanja u sukobe u drugim civilizacijama jeste prvi uslov mira u multicivilizacijskom, multipolarnom svetu“ (ovde).

U takvim okolnostima Srpska crkva se zbog svoje viševekovne prisne veze sa Ruskom crkvom sasvim očekivano našla na liniji vatre ovog, u pravom smislu reči, civilizacijskog rata. Stoga nije slučajno da je u godini u kojoj je patrijarh Vartolomej nekanonski formirao tzv. Pravoslavnu crkvu Ukrajine, bivši glavnokomandujući američkih kopnenih snaga u Evropi i saradnik američkog Centra za analizu politike Istočne Evrope, general Ben Hodžis, optužio SPC za „proruski maligni uticaj“ (ovde).

Vrlo brzo nakon početka ruske Specijalne vojne operacije u Ukrajini, u mart 2022. godine, Evropski parlament (EU) je doneo Rezoluciju u kojoj se isticalo da EU „primećuje da se strano mešanje takođe može ostvariti uticajem i instrumentalizacijom verskih instituta, kao što je ruski uticaj u pravoslavnim crkvama, posebno u Srbiji, Crnoj Gori, Bosni i Hercegovini a posebno u njenom entitetu Republici Srpskoj“.

Istom Rezolucijom SPC je napadnuta zbog pokušaja „da u zemljama kao što su Srbija, Crna Gora i Bosna i Hercegovina, posebno u entitetu Republika Srpska, promoviše Rusiju kao zaštitnicu tradicionalnih porodičnih vrednosti i ojača odnose između države i Crkve“ (ovde, ovde).

Jednom rečju, već duži niz godina SPC je predmet sinhronizovanih napada zapadnih globalističkih elita i njihovih lokalnih klijenata, pre svega zbog svoje bliskosti sa Ruskom crkvom, koja je posvedočena nepriznavanjem nekanonske fanariotske tvorevine tzv. Pravoslavne crkve Ukrajine, usaglašenim radom na priznanju Makedonske Pravoslavne Crkve i, na simboličkom planu, posetom patrijarha Porfirija i mitropolita Irineja (Bulovića) Moskvi aprila ove godine.

Maligni ruski uticaj

Drugi razlog agresivne kampanje koju zapadni globalistički krugovi vode protiv SPC jeste činjenica da je na nasilno politički dezintegrisanom srpskom nacionalnom prostoru (Srbija, Crna Gora, Republika Srpska i teritorija bivše RSK), Srpska crkva jedina jedinstvena srpska nacionalna ustanova. Ona je pritom uspela da uspešno odoli svim ozbiljnim iskušenjima decentralizacije i dezintegracije u prvoj i drugoj decenici 21. veka.

Kao takva, SPC raspolaže ozbiljnim kadrovskim i materijalnim, a pre svega duhovnim resursima, pomoću kojih može presudno doprineti očuvanju duhovnog i nacionalnog bića srpskog naroda. Sasvim je razumljivo da se takav nacionalni potencijal Srpske crkve ne uklapa u planove zapadne globalističke elite, pošto je direktno suprotstavljen njihovoj nameri da Srbe na prostoru Crne Gore, Bosne i Hercegovine, Hrvatske i tzv. Republike Kosovo pretope u sintetičke političke nacije, kao jedine titulare državnosti, i tako trajno osiguraju kontrolu nad ovim regionom.

Stoga se SPC u aktima Evropske unije, a pre svega njenog parlamenta, kao i u izjavama visoko pozicioniranih pojedinaca iz SAD i zemalja EU, optužuje i za „podizanje etničkih tenzija u regionu“, te njegovu „destabilizaciju“, kao i za spoljno „mešanje u unutrašnje stvari“ drugih država (ovde, ovde, ovde, ovde). Samo se postavlja pitanje kako to, primera radi, Crna Gora, može biti tuđa država sa stanovišta Srpske crkve.

Shodno propagandnim standardima zapadne kensel-kulture, a u cilju potpune marginalizacije SPC iz javnog života balkanskih država i njene difamacije, navodna destruktivna uloga Srpske crkve u međuetničkim odnosima u regionu po pravilu se dovodi u vezu sa „malignim ruskim uticajem“ i tobožnjom namerom Kremlja da podstiče nacionalne sukobe na Balkanu.

Tako je u pomenutoj izjavi iz 2019. godine američki general Ben Hodžis poručio, da bi u vezi sa konačnim priznanjem tzv. Republike Kosovo, trebalo „pomoći Srbiji da se odupre pritiscima Pravoslavne crkve vezane za Rusiju“ (ovde) Da se navodna destruktivna uloga SPC u međuetničkim odnosima na prostoru bivše Jugoslavije po pravilu dovodi u vezu sa uticajem Rusije na Srpsku crkvu, vidi se iz sadržaja pomenute Rezolucije Evropskog parlamenta, koja je doneta na početku rata u Ukrajini (ovde), ali i iz izjava kritičara patrijarhove posete Moskvi aprila ove godine.

Patrijarh Porfirije je tada napadnut zbog toga što je ruskom predsedniku poručio: „Naš stav u vezi s Kosovom, Republikom Srpskom i Crnom Gorom, smatram i osećam da zavisi i od stava Ruske Federacije na globalnom nivou. Moja želja, i želja većine u našoj Crkvi, jeste da u budućnosti, ako dođe do novog geopolitičkog pregrupisavanja, budemo bliski tom ruskom okruženju, u ruskom svetu“.

Naravno da su tada reakcije stigle sa onih adresa koje sadašnju političku mapu Balkana, koju je iscrtala NATO agresija na srpski narod, kao i posledičnu dominatnu evroatlantsku geopolitičku orijentaciju regiona, smatraju „svršenim činom“. Tako je tadašnji vršilac dužnosti ministra spoljnih poslova tzv. Kosova Donika Gervala ocenila, da „izjave poglavara SPC u Moskvi podrivaju suverenitet Kosova i podstiču nejedinstvo u celom regionu“.

Doslovno preuzimajući službeni narativ zapadnih globalista, Gervala je tom prilikom zaključila: „Srpska pravoslavna crkva je kroz istoriju bila deo nacionalističkih ideologija koje su hranile ratove u Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini i na Kosovu 1990-ih. Nažalost, to nasleđe traje i danas, kroz izjave koje vređaju susede, negiraju realnost i pokušavaju da destabilizuju Balkan“. Iz Ministarstva vanjskih poslova Crne Gore poručeno je da su patrijarhove izjave u Moskvi „neprimjerene i nedopustive“, jer se tiču „državnih pitanja“, koja isključivo spadaju u nadležnost državnih organa Crne Gora, koja je, kako je s ponosom naglašeno, „članica NATO i kandidat za članstvo u Evropskoj uniji“.

Ista stereotipna, evropodobna reakcija na patrijarhove reči upućene Vladimiru Putinu, stigla je iz ovdašnjih liberalnih i fanariotskih teoloških krugova. Naime, nekadašnji profesor Pravoslavnog boglovskog fakulteta iz Beograda i visoki funkcioner Demokratske stranke Vukašin Milićević je navedene patrijarhove reči ocenio kao „neodgovorne“, pošto po njemu „kada je u pitanju način na koji se ruska spoljna politika i generalno njihov uticaj prelama kroz naš region, nema nikakve sumnje da je on destruktivan jer je jasno da Rusiji odgovara otvaranje što je moguće više konfliktnih tačaka“ (ovde).

Krajnji ciljevi

Javni napadi na SPC, koji su osmišljeni u redovima zapadnih globalista, imaju za krajnji cilj promenu sadašnjeg kursa crkvenog vrha, koja bi kratkoročno trebalo da dovede do priznanja tzv. PCU i posledičnog neminovnog raskola između Srpske i Ruske crkve, a dugoročno i do preispitivanja nacionalne uloge Srpske crkve.

Takva promena je pre svega moguća u uslovima ogromnog spoljnog pritiska na jerarhiju, koji bi, pored ostalog, još više produbio postojeće podele unutar episkopata Srpske crkve i vrlo moguće proizveo raskole, što bi u konačnom zbiru oslabilo SPC i umanjilo njen društveni uticaj.

Pritom, kada se govori o izazivanju raskola, uvek bi trebalo imati na umu da krajnji cilj globalista nije potpuna dezintegracija SPC, kao i vaseljenske Pravoslavne crkve uopšte, već uspostavljanje njihovog dominatnog uticaja nad Crkvom, te su stoga raskoli samo sredstvo, u koje zapadne političke, obaveštajne i poslovne strukture dozirano ulažu svoje resurse (s tim u vezi, zanimiljiv je slučaj ovogodišnjeg obraćanja bugarskih starokalendaraca članovima američkog Senata za pomoć u registraciji ove „crkve“ u Bugarskoj, ovde).

Takav pristup zapadnih svetovnih globalističkih struktura postaje razumljiviji, kada se pogleda odnos Vatikana, kao religiozne globalističke strukture, prema aktuelnom raskolu u Pravoslavnoj crkvi. Rečju poznatog neoliberalnog francuskog novinara i istoričara Žan-Arno Derena, „sve hrišćanske crkve postavile su sebi cilj da pronađu put ka jedinstvu. Papa Francisko i njegov naslednik Lav XIV pokazuju uzdržanost prema Ukrajini, da ne bi pravoslavni svet izložili još većem riziku od velikog raskola. Stvar je u tome, da se ne uradi ništa što bi moglo da bude povod za prekid odnosa“ (ovde).

Slaba mesta

Spolja podsticanu destabilizaciju SPC olakšavaju brojna „slaba mesta“ u njenom unutrašnjem životu, koja su se nakupila tokom poslednje tri i po decenije, kao rezultat delovanja različitih faktora, a koja su, u to ne bi trebalo imati sumnje, zapadni globalisti ne samo davno detektovali, već i umnogome, na direktan ili indirektan način, sami proizveli. Reč je, između ostalog, o sledećim „slabim mestima“ unutar SPC, koja mogu iskoristiti zapadni globalistički krugovi u ratu protiv pravoslavlja.

(1) Pad titoističkog režima i secesionističko razbijanje jugoslovenske države, Srpska crkva je dočekala, s jedne strane, sa teškim nasleđem komunističkog progona, a s druge strane, u velikoj meri čvrsto integrisana u ekumenistički pokret (kao religiozne varijante političkog globalizma) okupljen oko Svetskog saveta crkava (kao uostalom i sve pravoslavne pomesne Crkve iz zemalja Varšavskog pakta nakon Staljinove smrti), te blisko vezana za Atinsku arhiepiskopiju i Carigradsku patrijaršiju, a obrazovno i za brojne zapadne protestantske i rimokatoličke bogoslovske fakultete.

Teško nasleđe komunističke represije, i nakon pada titoizma opterećivalo je odnose između jerarhije, naročito pojedinih episkopa, i novih vlasti u Srbiji i Crnoj Gori, odnosno SRJ (za razliku od Republike Srpske). To je je u uslovima rata za jugoslovensko nasleđe i međunarodnih sankcija svakako pogodovalo političkom Zapadu, jer je sprečavalo preko potrebnu homogenizaciju srpskog naroda.

Kada se ovom dodaju po pravilu arhaične političke predstave Kolektivnog zapada kod većine naših tadašnjih episkopa, formirane tokom školovanja u „slobodnom svetu“, kao i tamo stečeni lični kontakti, te njihov lični nacionalni i politički maksimalizam, onda je jasno zašto je SPC, posredstvom svojih tada najpoznatijih i najuglednijih episkopa koji su presudno kreirali glavni tok života u Crkvi, počev od protesta 1996/97. godine, suštinski stala uz ondašnju opoziciju.

Sledstveno tome, ondašnja stvarna društveno-politička pozicija SPC umnogome odudara od opisa iz jedne skorašnje analize, koji, čini se, pre izražava idealnu normu nego stvarnost jednog perioda u istoriji naše Crkve: „Ekvidistanca u odnosu na sve ustanovljene političke organizacije tokom devedesetih i početkom dvehiljaditih, koju je Crkva ustanovila rukovođena pastirskim i duhovnim autoritetom patrijarha Pavla, pokazala se kao jedini mogući način njenog učestvovanja u uzavreloj društvenoj dinamici i kao jedini model u kojem zadržava slobodu za autentično svedočenje Hristovog Jevanđelja celini narodnog bića, apstrahujući sve različitosti i sukobljenosti koje su unutar tog nacionalnog organizma postojale i istovremeno naglašavajući odgovornost samih učesnika političke utakmice za adekvatnu i zakonitu artikulaciju svojih ideja i ciljeva“ (ovde).

Nasuprot tome, ondašnja grozničava potreba pojedinih episkopa da učestvuju u društvenom životu i da se skoro na dnevnom nivou izjašnjavaju o brojnim političkim pitanjima, omogućila je da partijske međusobice prodru i unutar zidova Srpske crkve, a da ona, nezavisno od zvanične, uglavnom nominalne pozicije, koju je pre svega oličavao patrijarh Pavle, bude uvučena u partijsku borbu (ovde). Nije slučajno da je dobar poznavalac prilika u tadašnjem srpskom episkopatu, Dejan Medaković, još decembra 1995. godine upozorio, da „u Srbskoj crkvi nema dalekovide politike“, jer u episkopatu SPC, nažalost, nema jasne predstave ni sopstvene, niti nacionalne budućnosti (ovde).

Budući da su 90-e godine istovremeno bile i period velike obnove crkvenog života, tadašnji neofiti, koji danas čine okosnicu klira i laiciteta SPC, uglavnom su svoju idealtipsku predstavu društvenog delovanja Crkve, te odnosa Crkve i države, formirali kao nekritičku recepciju društvenog angažmana tadašnjih vodećih episkopa SPC, ne uviđajući istorijsku uslovljenost i ograničenost takvog angažmana. Sledstveno tome, društveni i politički stereotipi i predrasude, koje su generacije klirika i mirjana formirale tokom 90-ih godina, danas su pogodni za spoljnu manipulaciju u kognitivnom ratu koji zapadni globalisti vode protiv SPC.

(2) Podršku političkim promenama koje su usledile nakon petooktobarskog prevrata, episkopat SPC je posle 2000. godine pokušao da kompenzuje ispravljanjem različitih nepravdi koje su Srpskoj crkvi nanete tokom Brozove vladavine. Kako je „u svetu džabe, samo sir u mišolovci“, naplata za ispravljanje istorijskih nepravdi došla je vrlo brzo u vidu spoljnih zahteva da Srpska crkva prihvati novu „realnost“ na Kosovu i Metohiji, kao i u Crnoj Gori.

Vikiliksove depeše otkrivaju da se, pre svega, američka diplomatija u periodu od 2005. do 2010. godine otvoreno mešala u unutrašnja pitanja SPC, dajući podršku pojedinim tada mlađim episkopima bliskim Borisu Tadiću i Demokratskoj stranci (pre svih se pominju vladike Grigorije, Irinej (Dobrijević) i Teodosije), a uskraćujući takvu podršku pojedinim starijim „nekooperativnim“ vladikama bliskim Vojislavu Koštunici i DSS (ovde).

Usled direktnog mešanja iinostranog i domaćeg političkog faktora, došlo je do nekanonske i protivustavne smene tadašnjeg episkopa raško-prizrenskog Artemija, čime je u Srpskoj crkvi otvorena prava Pandorina kutija. U sledećih samo par godina došlo je i do istonske „seča knezova“ unutar starijeg dela episkopata Srpske crkve, koja je do tada bila nezabeležena u istoriji naše Crkve.

Danas se sa osnovanošću može zaključiti da se episkopat SPC pokazao, nažalost, kao neuporedivo kooperativniji prema svim postpetooktobarskom režimima, sve do danas, kao i njihovim zapadnim mentorima, nego prema Slobodanu Miloševiću u uslovima rata i međunarodne izolacije.

Kooperativnost iz tog perioda donela je SPC teško nasleđe unutrašnjih podela, ali i bliskih veza pojedinih episkopa sa zapadnim globalističkim elitama i njihovim lokalnim ispostavama. To su svakako važna „slaba mesta“ na koja u najnovijim globalističkim planovima destabilizacije SPC računa zapadni faktor.

(3) Počev od 90-ih godina prošlog veka Srpska crkva je širom otvorila vrata svojih bogoslovskih obrazovnih ustanova za upliv onog što o. Darko Đogo s pravom naziva „teologijom Megalopolisa“ (ovde), koja nije ništa drugo nego jedna „teološka ideologija antinacionalnog“.

Po tome što naciju i porodicu smatra pukim socijalnim konstruktima, doduše iz perspektive sopstvene, evharistijske „eshatologije“, „teologija Megalopolisa“ je samo jedna od verzija levoliberalne ideologije zapadnih globalista, koja je u Srpsku crkvu ušla, ne slučajno, u periodu globalne hegemonije Kolektivnog zapada, pre svega, posredstvom teoloških kanala Carigradske patrijaršije.

Tako se Srpska crkva našla u situaciji, da posle 2019. godine bude na stvarnoj liniji vatre jednog civilizacijskog rata, a da istovremeno bude iznutra velikim delom zarobljena duhom „teologije Megalopolisa“. Vukašin Milićević i autori okupljeni oko Teologije.net (ovde), kao otvorene ispostave Fanara, samo su vidljivi delić ovih struktura koje su dubinski premrežile Crkvu Svetog Save i koje suštinski nemaju ništa zajedničkog sa bogoslovljem osnivača Srpske crkve.

Crkva i protesti

Duboka društvena i politička kriza koja već godinu dana potresa Srbiju, kao što je jasno pokazala krizu autoriteta i moći partijski zarobljenog i inostranom intervencijom desuverenizovanog državnog aparata, otkrila je ozbiljne protivrečnosti koje postoje u Srpskoj crkvi, a koje su posledica dugogodišnjih loših odgovora na spoljne izazove, jednog, doduše teškog, vremena.

I kao što je državna vlast usled brojnih višegodišnjih pogrešnih odluka, uspela da mobiliše protiv sebe i ideološki dijametralno suprotne snage, tako su se u zajedničkom frontu borbe protiv crkvenog vrha okupili svi oni koji se iz različitih razloga nisu slagali dugogodišnjom politikom istog.

Upravo je takva idejna heterogenost kako svetovnog, tako i crkvenog protestnog pokreta, njihova najveća mana i opasnost. Jer, iz idejne heterogenosti po pravilu ne može nastati ništa konstruktivno. Istovremeno je takva heterogenost pogodna za manipulaciju od strane spoljnih neprijateljskih faktora. Uz to, idejna heterogenost samo potvrđuje da su linije vidljivih podela, kako u srpskom društvu, tako i u Srpskoj crkvi, zaparavo jedan situacioni simulakrum.

Imajući u vidu takvu heterogenost, nije čudno što unutarcrkveni protest, o čijoj snazi ne bi trebalo suditi po mestu i formi ispoljavanja, ima mnogo neoobnovljenskih elemenata, koji umnogome opominju na antiinstitucionalne, „demokratske“ i antimperijalne zahteve ruskih obnovljenaca iz vremena boljševičke revolucije. Stoga nije slučajno što se na udaru neoobnovljenaca našla institucija patrijarha (ovde), ali i sama arhijerejska vlast, onako kako je ona formirana tokom istorije Crkve od Istoka (ovde).

S tim u vezi, o. Darko Đogo primećuje, da zastupnici „teologije Megalopolisa“, u svojoj postmodernoj projekciji, svaku hijerarhiju uvek poistovećuju sa nasiljem (ovde). Pritom se mora reći da se takva antiinstitucionalna, neoobnovljenska ideologije pojavila u krilu naše Crkve zahvaljujući prethodnom usvajanju ključnih antiimperijalnih stereotipa, pre svih o. Aleksandra Šmemana, i to ne samo od strane onih koji bi se mogli označiti kao crkveni liberali.

Nipodaštavanje institucionalne strane Crkve, zahtevi za njenom neoobnovljenskom reformom i relativizacija kanona i sv. Predanja, nesumnjivo su važna sredstva u rukama zapdnih globalističkih krugova, kojima mogu oslabiti autoritet pomesnih pravoslavnih Crkava i primorati ih na kooperativnost.

Potencijal raskola

Kao što je već rečeno, raskoli su jedan od važnih instrumenati destabilizacije u rukama spoljnih protivnika Pravoslavne crkve. Napred pomenuta „slaba mesta“ u unutrašnjem životu Srpske crkve mogu potencijalno postati izvorišta novih raskola.

Čini se da istorija Srpske crkve i našeg naroda daje osnova za tezu da je potencijal eventualnog zilotskog raskola, tj. raskola „zdesna“, od strane onih koji bi branili čistote veru od pogrešnih odluka crkvenog vrha, dosta slab, pre svega zbog ključnih mentalitetskih crta našeg naroda i karaktera njegove vere. Iako spoljnim protivnicima Srpske crkve, kao i liberalima unutar nje, svakako odgovara da pasionirani branioci čistote vere napuste SPC i odu u raskol.

Nezadovoljni crkveni liberali, iako brojni, nemaju duhovnu snagu da naprave raskol, već čekaju povoljne političke prilike da povrate, zasada samo nominalno izgubljene poluge uticaja u SPC. Nema sumnje da oni u spoljnim kontaktima, posebno posredstvom fanariotskih kanala, šalju jasne poruke zapadnim globalistima da će, ukoliko se domognu presudnog uticaja u SPC, realizovati njihov ključni zahtev: priznanje tzv. PCU.

Uzimajući u obzir iskustvo tzv. Američkog raskola episkopa Dionisija, najveće opasnosti od raskola dolaze iz dijaspore, pri čemu motivi za takav raskol ne bi bili čisto crkveni, već jedna mešavina nacionalno-političkih i crkvenih razloga. Srpski narod, ne samo u dijaspori, već i u otadžbini, u mnogo većem broju može da se „upeca“ u raskolničku zamku tezama o sergijanstvu i „udbaštvu“ crkvenog vrha, kao i izdaji nacionalnih interesa, nego pozivima na odbranu dogmata i kanona Crkve.

Stoga ne bi trebalo potcenjivati opasnost koja dolazi od delovanja pojedinih viših i nižih klirika Srpske crkve u dijaspori, koje je naročito došlo do izražaja sa početkom studentskih i građanskih protesta u Srbiji, i čiji su najvidljiviji predstavnici sveštenik Saša Petrović iz SNO-a i protojerej Vladislav Radujković.

Pored unutrašnjih slabosti, protivrečnosti i podela, zapadni globalisti u pritiscima na SPC svakako koriste i Fanar. Upotreba Carigradske patrijaršije je posebno zgodna za ponovno podsticanje autokefalističkih težnji unutar SPC, pošto je trajni cilj fanariota da se Srpska crkva pretvori u „Crkvu Srbije“. U tom ključu treba tumačiti i skorašnju posetu predsednika Crne Gore Jakova Milatovića patrijarhu Vartolomeju (ovde).

Sve dok su linije podele unutar Srpske crkve, a pre svega unutar njene jerarhije jedan situacioni simulakrum, naša Crkva će teško postići preko potrebno načelno i trajno jedinstvo u duhu, bez koga se teško može trajno izdržati na liniji vatre, koja će po svemu sudeći biti samo još vrelija.

Jedno je izvesno, sadašnji napadi na SPC i instituciju patrijarha pre svega su sredstvo pritiska na crkveni vrh da promeni svoj dosadašnji kurs po pitanju priznanja tzv. PCU, nezavisno od konkretne motivacije pojedinih kritičara. Pritom ne treba imati iluzija da će budući kurs crkvenog vrha, posmatrano iz ugla ključnih ciljeva globalističke agende prema pomesnim pravoslavnim Crkvama, umnogome zavisiti od toga kakvi će u budućnosti biti odnosi Srbije i Rusije, kao i Srbije i Kolektivnog zapada.

Istorija Pravoslavne crkve pokazuje da je takva dinamika u odnosima između crkve i države uobičajena za pravoslavni Istok. Duhovne opasnosti koje dolaze od takvog odnosa, koju u najradikalnijim formama mogu dobiti vid cezaropapizma, u svakom slučaju su manje od jeretičke prelesti zapadnog papocezarima kao hiljadugodišnjeg stanja Rimokatoličke crkve.

K R A J

Izvor: Novi Standard