Gregorijanski kalendar i globalizam

U eri informatike, tehnološkog napretka kosmičkih razmera, svetu premreženom računarskim sistemima, dobu biotehnološkog modifikovanja prirode i čoveka, programiranja čovekove prošlosti i budućnosti, nadanja i pamćenja, stvaranje glomaznog globalnog sinkretističkog surogata jedne svetske religije je nepotrebno. Starozavetni vavilonski projekat je prevaziđen, arhitekte novovavilonskog projekta su zaobišli religije i jezike.

Novo vavilonsko nivelisanje nije stapanje jezika i naroda, već brisanje “starog“ i programiranje novog pamćenja – preinačenje istorijske svesti. Naime, brisanja starih, a učitavanja novih istorijskih “istina“, jednobraznog sećanja, do globalne jednakosti u pamćenju, zapravo zaboravu.

Kao po Orvelovim rečima: “Ko kontroliše prošlost, kontroliše sadašnjost, a ko kontroliše sadašnjost, kreira budućnost“. Mnoge imperije u istoriji su sprovodile svoje projekte politike pamćenja, a time i pretpostavke i preporuke poželjne političke budućnosti. Jedinstven primer istorijskog inžinjeringa, naime – arhetip savremenih sistema programiranja društveno-političke svesti, upravljanja čovekovim vremenom i životom, pamćenjem i budućnošću, predstavlja papska promena julijanskog i ustanovljavanje novog, računski “tačnijeg“, gregorijanskog kalendara pape Grgura iz 16. veka.

Papski projekat pamćenja, kroz promenu julijanskog kalendara, pod izgovorom navodnog preciznijeg vremenskog proračuna, i danas predstavlja paradigmu savremenih projekata istorijiskog inžinjeringa i revizionizma. Naime, programa „brisanja ‘starih’ istorija i kalendara“ drevnih naroda i religija, i nametanja “nove“ globalne istorije i pamćenja (kao u 16. veku, tako i danas) kroz nametanje gregorijanskog kalendara predstavlja sredstvo nametanja papskog poglavarstva, papske volje ,,kako na zemlji, tako i na nebu“, neprikosnovene zemaljske i duhovne vlasti, rimokatoličke istorije i politike.

Navodno, tačnije računanje vremena je i danas povod, dok je svrha rimokatoličke reforme kalendara uspostavljanje globalnog gregorijanskog “računanja“ istorije, a ne samo vremena. Danas bismo kazali, medijskog monopola planetarnog opsega na nametanje globalne politike pamćenja – učitavanja prošlosti, a time kontrolisanja sadašnjosti i kreiranje budućnosti.

Zapravo, pitanje promene kalendara je, da li ćemo preći na tuđi, a ne tačniji kalendar. Da li ćemo odreći pravoslavnu, a prihvatiti “novu“, istorijsku istinu? Prihvatiti druge religiozne i političke autoritete prošlosti, a time i budućnosti? Pitanje kalendara je sa kim ćemo, a ne kada ćemo slaviti verske praznike. Očuvanje poretka julijanskog kalendara je kako pitanje istorije, ali i pitanje zajednice – sabornosti Crkve, nacionalne i kulturne politike, a na poslednjem mestu pitanje ,,naučno“ preciznog računanja vremena.

PROPAGANDA  NOVOKALENDARSTVA

Savremena propaganda novo-kalendaraca globalnog jedno-kalendarstva podilazi čovekovim prizemnim porivima: ukazuje na zakone prirode, progresa, potrošačkog društva, volju većine, “sveta“, drugovernih, neverujućih, a na prvom mjestu verski ravnodušnih. Propaganda novokalendaraca pitanje crkvenog kalendara svodi na drugorazredno političko pitanje, sa bogoslovsko-istorijskog, na nivo naučnog dogovora i političke odluke, na stav javnog mnenja.

Današnje zagovaranje novo-kalendarstva među pravoslavnima više nema predznak prozelitske propagande, nametanja drugih religioznih i istorijskih “istina“, već načela pragmatizma, potrošačkog i konzumerskog izbora ekonomičnije religioznosti,  svojevrsnog ekonomskog ekumenizma.

Pitanje gregorijanskog kalendara se više ne postavlja ni kao potreba navodno tačnijeg merenja vremena, već kao demokratsko pitanje, stvar principa većine, ali određene, poželjne geopolitičke većine. A ta nadmoćna strana za pojedine naše političare i pastire nije pravoslavna Rusija, koja čini većinu pravoslavnih vernika, već papsko-protestantska strana, i one pravoslavne pomesne crkve – to jest države – koje su posle prelaska na papski kalendar postale i članice evroatlanskog vojnog pakta.

U novo-kalendarskoj propagandi nema pomena Ruske pravoslavne crkve, koja čini devedeset odsto pravoslavnih vernika, kao što Gruzijsku, Jermensku i Koptsku crkvu, te Jerusalimsku patrijaršiju, koje takođe poštuju julijanski kalendar, aktivisti novokalendarstva ne pominju. Nehrišćanske namere novo-klalendarske propagande se posebno razotkrivaju u nepominjanju Svete Gore Atosa, kao jezgra pravoslavnog veroispovedanja, gde se do danas poštuje julijanski kalendar, a gregorijanski odbacuje kao papska novotarija.

Ohrabreni silom vojno-političke evroatlanske alijanse, kao jedinim argumentom svojih “naučnih“ i “bogoslovskih“ tvrdnji, političari i pastiri prozelitizma pozivaju pravoslavne Srbe da se pridruže evroatlanskoj i duhovnoj uniji. Pastir progresa poručuje pravoslavnim Srbima: – Ne možemo postavljati, kako ni političke, tako ni verske uslove na putu evropske budućnosti.

*

“Hrišćani koji se pridržavaju gregorijanskog kalendara sutra slave Badnje veče“, “hrišćani koji slave po gregorijanskom kalendaru sutra slave Vaskrs“, “sve hrišćanske crkve koje su usvojile gregorijanski kalendar sutra će održati bogosluženje“, tako se na javnim medijskim servisima Srbije i Crne Gore 25 godina najavljuje rimokatolički Božić i Vaskrs, kao da je po sredi vremensko-sledstvena, formalno-religijska razlika proslave istovetnih, verskih, papsko-protestantskih praznika u odnosu na pravoslavne, koji su u istom ateističkom rečniku-pojmovniku nazvani kao“hrišćanski vernici i crkve koji se pridržavaju Julijanskog kalendara i istočnog obreda.“

Takvom se medijskom misijom i metodologijom verski neobrazovanim pravoslavnim Srbima u Srbiji, Crnoj Gori i Republici Srpskoj, nameće pogrešna predstava hrišćanske vere – to jest, da između Pravoslavne Crkve, rimokatolika i protestanata, nema suštinske, duhovne i dogmatske razlike, osim vremensko-kalendarske. Zapravo, stvara se iluzija da pravoslavni, rimokatolici i protestanti poštuju ista duhovna načela, dogmatski i kanonski utvrđene iste istine vjere, kao da je pravoslavlje sa rimokatolicizmom i protestantizmom u svemu isto osim u neusaglašenosti kalendarskih rokova, kao posledice kalendarskog nesporazuma metereološko-matematičke prirode.

Shodno tome, pravoslavnim vernicima se preporučuju i religiozne evroatlanske integracije, da u procesu političke tranzicije pređu i na drugi crkveni kalendar, da nas uz jednopartijsku prošlost prođe i pravoslavlje. Dakle, da se učlanjenjem u političko-ekonomske evropske institucije učlanimo i u uniju starog-novog papsko-protestantskog evrocentričnog religioznog poretka.

Evropski savet je u februara 2012. godine doneo odluku o dodeli Srbiji statusa kandidata za članstvo u Evropsku uniju. Od tada se prozelitsko delovanje papskih prelata na području Srbije je pojačava. Beogradski nadbiskup u prazničnim poslanicama otvoreno poziva pravoslavne Srbe na duhovno i političko jedinstvo u Evropskoj uniji, na prihvatanje zajedničke evropske prošlosti i budućnosti,  i ,,bez obzira na različite datume proslavljanja verskih praznika“.

JUGOSLOVENSKO  PRIHVATANJE  RIMOKATOLIČKOG KALENDARA

Stogodišnje jugoslovensko nasleđe, vanistorijskog i vanreligioznog bratstva i jedinstva, u dušama jugoslovenskih naraštaja relativizovalo je veru. Pokoljenja odvojena od svoje lako prelaze na tuđu i “novu“ istoriju, na novi i tuđi kalendar. Generacije pravoslavnih Srba odrasle u duhu jugoslovenskog ekumenizma ili komunističkom kultu neopozivog, inovernog i inoplemenog vođe, lako prihvataju kult “nepogrešivog“ rimskog poglavara – pape; univerzalnog svetskog “tate“, kao surogat izgubljenog nebeskog očinstva, a papski kalendar kao surogat odbačene istorije otaca.

U formiranju Jugoslavije, državne tvorevine “troimenog“ višereligioznog naroda, uvođenje gregorijanskog kalendara, kao revizionističkog projekta, je u sklopu jugoslovneskog projekta imalo ključnu ulogu. Jugoslovenski ekumenizam je podrazumevao preinačenje “stare“ srpskopravoslavne istorije, i uspostavljanje hibridne jugoslovenske srpsko-hrvatsko-slovenačke zajedničke prošlosti i pamćenja, a time i pretpostavki zajedničke jugoslovenske budućnosti.

U Kraljevini SHS gregorijanski kalendar je zvanično prihvaćen Zakonom o izjednačavanju starog i novog kalendara od 10. januara 1919. godine objavljenom u prvom broju „Službenih novina Kraljevstva Srba, Hrvata i Slovenaca“. Ovim zakonom određeno je da u državi na dan 15. januara 1919. godine po julijanskom kalendaru prestaje da važi julijanski i da se danom 28. januara 1919. godine, uvodi računanje vremena po gregorijanskom kalendaru. U Kraljevini SHS 1919. godine, nakon 14. januara po julijanskom kalendaru na Savindan, osvanuo je 28. januar po papskom kalendaru.

Pošto su Hrvati i Slovenci, kao rimokatolici, već upražnjavali papski kalendar, uvođenje gregorijanskog kalendara od strane Kraljevine Jugoslavije je praktično predstavljalo prelazak Kraljevine Srbije na gregorijanski kalendar. Potom je usledilo nametanje gregorijanskog kalendara i unije Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Poznato je učešće srpsko-jugoslovenske delegacije na takozvanom Svepravoslavnom kongresu u Carigradu 1923. godine, koji je sazvao nametnuti carigradski patrijarh Meletije Metastakis, eksponent evroatlanske strategije na Bosforu, “istočni papa“ kako ga je nazvao Sveti otac Justin Popović,  sa ciljem prevođenja pravoslavnih crkava na gregorijanski kalendar.

Na tom skupu su bile prisutne tri pravoslavne autokefalne crkve, Grčka, Rumunska, i Srpska sa jugoslovenskim predlagačima, a najbliže crkve, Antiohijiska, Jerusalimska i Aleksandrijiska, nisu htele prisustvovati kongresu. Gregorijanski kalendar su pod političkim pritiskom potom prihvatile Grčka i Rumunska crkva. Netačno je da su Aleksandrijiska i Antiohijiska crkva zatim dobrovoljno prihvatile papski kalendar, naprotiv, već pod nemilosrdnim političkim pritiskom.

*

Zaista je naivno misliti da je razlog papske promene kalendara bilo preciznije računanje vremena, budući da julijanski na 128 godina akumulira grešku od jednog dana, ili gregorijanski tu grešku pravi tek na svakih 3.300 godina, i što je približniji tropskoj godini od julijanskog itd. Kako su nažalost mislili i učeni Srbi u Kraljevini Jugoslaviji, te su na takozvanom Svepravoslavnom kongresu u Carigradu, kao doprinos vavilonskom ujedinjenju sveta nudili Milankovićev najprecizniji kalendarski proračun.

Doprinos Milutina Milankovića svetskoj nauci je priznat, (njegovi proračuni cikličnih klimatskih promena na Zemlji, i teorije ledenih doba), ali ustupati mesto bogoslova fizičaru i kosmologu, “profesoru nebeske mehanike“, da kao astrofizičar arbitrira u pitanjima vere, izjednačavanjem pravoslavnog i rimokatoličkog kalendara uvođenjem u oba dodatne “tačnosti“, tipičan je primer ekstremnog jugoslovenskog vanhrišćanskog internacionalizma, ideologije vavilonskog masonskog mešanja naroda i kultura, do stapanja i jedinstva u jednobraznosti.

Jugoslovenski protagonisti novokalendarstva u prozelitskom podvođenju pravoslavnih su navodili  i ekonomske razloge za prihvatanje gregorijanskog kalendara, ukazujući na to da bi prelaskom na gregorijanski kalendar bilo „izbegnuto proslavljanje duplih praznika koje nanosi ogromnu štetu privredi, što se više podnositi ne može“. Nažalost, i Milutin Milanković nije bio samo zanesen astrofizikom u negiranju crkvenih i istorijiskih razloga kod predloga za uvođenje novog kalendara već i ideološko-političkim programom. U zvanični izveštaj unesene su i ove dvosmislene Milankovićeve reči: Delegate su imale razne grčke, rumunska, srpska, a ,,isposnička lica predstavljale su nesrećnu rusku crkvu“.

Jugoslovenskoj delegaciji nije smetalo što je gregorijanski kalendar uvela i boljševička vlast, ali jeste što na to nije primorala Rusku crkvu. U Rusiju odnosno Sovjetskom savezu gregorijanski kalendar su uveli boljševici, a u Srbiju, odnosno Kraljevinu Jugoslaviju, jugoslovenska vlada i Kralj Jugoslavije.

Jugoslovenski ekumenizam je kulminirao konkordatom Jugoslavije i Vatikana, koji pamtimo po Krvavim litijama i ubistvu trovanjem srpskog patrijarha Varnave Rosića, koji se suprostavio konkordatu. Jugoslovenski građanski rat u Drugom svetskom ratu, kao i u raspadu SFRJugoslavije, takođe su posledica sukoba identitetskih projekata, sukoba novih etnogeneza i istorijskih kalendara jugoslovenskih nacija sa istorijskim srpsko-pravoslavnim predanjem.

I danas se u Srbiji i Crnoj Gori pitanje “starog“ i “novog“ kalendara postavlja kao pitanje evroatlanskih integracija, kao još jedna pravoslavna prepreka na putu evro-američkom globalizmu. I kroz osamostaljene države, jugoslovenske nacije promovišu svoje kvaziistorijiske kalendare negiranjem svoje pravoslavne prošlosti. U školskim programima i na javnim medijskim servisima se emituju pregledi nacionalnih kalendara, učitava se novo pamćenje, suprotno “starom“, ali ne jugoslovenskom, već pravoslavnom pamćenju.

UVOĐENJE PAPSKOG KALENDARA U GRČKU CRKVU

Jedinstvo pravoslavnih crkava nije narušeno prelaskom na gregorijanski kalendar do 1923. godine, kada je politički nametnuti carigradski patrijarh Meletije, prihvatio papski kalendar, a potom ga nametnuo Grčkoj crkvi. O političko-prozelitskom pritisku pod kojim je grčka crkva uvela papski kalendar se malo zna, propaganda novokalendaraca takve činjenice prećutkuje, a grčko novokalendarstvo predočava pravoslavnim crkvama kao preporuku prihvatanja gregorijanskog kalendara.

„Grk Emanuel Metaksakis (1871-1935) u monaštvu narečeni Meletios, slobodni zidar, a formalno pravoslavni monah, bio je carigradski patrijarh od 1921. do 1923. godine, kada je pokušao poput pape da prvenstvo časti, zamijeni prvenstvom vlasti. ,,Sveti sinod Grčke crkve je 9. decembra 1921. svrgao Meletija Metaksakisa zbog niza sličnih prekršaja Kanonskog prava, kao i zbog prouzrokovanja šizme. Uprkos ovakvoj odluci Meletije je ustoličen u tron Carigradskih arhiepiskopa 24. januara 1922. godine, a zatim je, pod velikim političkim pritiskom, presuda o Meletijevom svrgavanju povučena 24. septembra iste godine“, piše sveštenik Srboljub Miletić u svom tekstu „Meletios (Metaksakis) mitropolit, arhiepiskop, papa i patrijarh“.

„Ubrzo, uz podršku carigradskog patrijarha Meletija, na atinsku patrijaršijsku katedru je izabran arhimandrit Hrizostom Papadopulos, koji je već 16. aprila 1923 godine sazvao Arhijerejski Sabor, na kome se razmatralo o pitanju promene kalendara, i odlučeno da julijanski kalendar bude ‘ispravljen’ putem prebacivanja za 13 dana unapred, a da Vaskrs i mesocoslov ostanu neizmenjeni.“

Patrijarh Meletije saziva takozvani „Svepravoslavni kongres“ u Carigradu, od 10. maja do 8. juna 1923. godine koji, protivno crkvenim saborskim odlukama, donosi odluku da carigradska patrijaršija pređe na drugi, to jest promeni julijanski crkveni kalendar. „Mitropolit Hrizostom 24. decembra iste godine potom saziva Arhijerejksi Sabor kojem predlože ‘srednje‘ rešenje: ozvaničiti  gregorijanski kalendar sa starom Pashalijom. Sav je posao obavljen u takvoj žurbi, da je već 20. januara, 1924. godine pribavio konstantinopoljsku saglasnost. Tako je Sveti Sinod Grčke Pravoslavne crkve prešao na „novojulijanski kalendar“, hibrid između Crkvenog i papskog kalendara, po kome se zadržava pashalija po Crkvenom kalendaru, a usvaja papski mesecoslov za sve nepokretne praznike.“

U pravoslavnim zemljama „Svepravoslavni kongres“ je protumačen kao napad na vekovno pravoslavno liturgijsko jedinstvo. Odluka o prelasku na papski kalendar je izazvala nezadovoljstvo pravoslavnih vernika, a u Carigradu i ulične nemire. Nezadovoljni pravoslavni Grci su demolirali patrijaršiju, a patrijarh Meletije je zadobio fizičke povrede. Posle obavljenog zadatka uvođenja gregorijanskog kalendara, Meletije je napustio Carigrad i tron patrijarha.

Meletios Metastakis

U predstavci Svetom arhijerejskom sinodu Srpske pravoslavne crkve, od 7.5.1977. godine o carigradskom patrijarhu Meletiju i njegovom tkz. Svepravoslavnom kongresu , arhimandrit otac Justin Popović piše: ,,Pitanje pripremanja i održanja novog ,,Vaseljenskog Sabora“ Pravoslavne Crkve nije ni novo ni skorašnje u ovom našem veku istorije Crkve.To pitanje je pokrenuto još u vreme nesrećnog patrijarha Carigradskog Meletija Metastakisa, poznatog uobraženog moderniste, reformatora i tvorca raskola u pravoslavlju, na njegovom takozvanom ,,Svepravoslavnom kongresu“ u Carigradu 1923. godine. “

O dramatičnim događajima nasilnog prevođenja grčke države i crkve na gregorijanski kalendar piše i počivši srpski Patrijarh Pavle, u svom radu „Stav SPC prema starom i novom kalendaru“: „Jedinstvo praznovanja Vaskrsa po jedinstvenoj pashaliji i julijanskom kalendaru prekinuto je reformom pape Grigorija XIII, kojom je, pored novog kalendara, usvojena i nova pashalija, a po njoj rimokatolici mogu da slave Vaskrs i zajedno sa jevrejskom Pashom, pa čak i pre nje.“

Sve do 1923. godine, princip zajedničkog proslavljanja ne samo Vaskrsa, nego i nepokretnih praznika, važio je u celoj Pravoslavnoj crkvi. Kada je februara 1923. godine grčka država uvela grigorijanski kalendar jasno je rečeno da u Crkvi ostaje i dalje julijanski kalendar. Međutim, neočekivano, novizabrani arhiepiskop Hrizostom, već 10. marta 1923. godine, iznosi Saboru grčke jerarhije potrebu prelaska i crkve na novi kalendar. Sabor je odlučio da se o toj stvari treba ozbiljno posavetovati sa svima pravoslavnim crkvama, osobito sa Carigradskom patrijaršijom. Stvar je pošla ubrzanim tokom, te je decembra iste godine sazvan Sabor grčke jerarhije na kome je zaključeno da za nepokretne praznike bude u važnosti gregorijanski, a za pokretne ostane julijanski kalendar.Sabor Carigradske crkve se sa tim predlogom saglasio 20. januara 1924. godine, i Grčka crkva prelazi na novi kalendar proglasivši 10. mart 1924. godine za 23. mart. Ovakav neobično brzi, i potpuno nepripremljeni prelaz na novi kalendar, izazvao je teški starokalendarski raskol u Grčkoj crkvi.

Koji su razlozi delovali na Arhiepiskopa i Grčku crkvu da bez pripreme sveštenstva i vernih, i bez prethodne izmene mišljenja sa drugim pravoslavnim crkvama, tako naglo pređu na gregorijanski kalendar? Pravoslavni Grci, koji nisu hteli da pređu na papski kalendar, proglasili su ne samo Grčku crkvu otpadnikom od pravoslavlja, nego i sve pravoslavne crkve koje su ostale pri julijanskom kalendaru, ali imaju kanonsku i liturgijsku vezu sa Grčkom i onim crkvama koje su docnije primile novi kalendar. Pokušaj da se ovaj raskol silom uguši samo je još više produbio rascep između njih i zvanične Grčke crkve.“

Grčki bogoslov Aleksandar Kalomiros u svojoj knjizi ,,Protiv lažnog jedinstva“, piše o prihvatanju gregorinanskog kalendara u Grčkoj: ,,Liturgijsko jedinstvo Crkve je rizikovano u korist političkih interesa. Promenu kalendara je sledilo narušavanje liturgijskog sklada između Grčke Crkve i ostalih Pravoslavnih Crkava, koje čuvaju stari kalendar do danas. I ne samo da je stvar u neskladu liturgijskog života voinstvujuće Crkve, već je i harmonija liturgijskog života između voinstvujuće i toržestvujuće Crkve takođe narušena.

Kad u Grčkoj crkvena zvona zvone i zovu verne da slave Božić i pojci pjevaju,,Hristos roždajetsja, slavite“, milioni naše pravoslavne braće širom sveta i na Svetoj Gori su još u postu predstojećeg dolaska Spasiteljevog i oni ne čuju zvona i niti pjevaju s nama Božićne pjesme. Otuđeni smo tako ne samo od drugih pravoslavnih, već i od svih pravoslavnih koji su nam prethodili, od toržestvujuće Crkve onih koji su usnuli u Hristu i od svetitelja koji su slavili i služili liturgiju po starom kalendaru koji smo mi odbacili“.

REVOLUCIONARI  I  RIMOKATOLICI  ZA  GREGORIJANSKI  KALENDAR

Zašto se nereligiozni astronomi i revolucionari brinu zbog nepreciznosti religioznih kalendara? Zašto su ateististi u panici zbog mimoilaženja pravoslavnih i rimokatolika.  Ateistička taktika relativizovanja religioznih razlika i istina u naše vreme dostiže vavilonski vrhunac. Izgleda da “apolitične“ astronome ne zabrinjava “nepreciznost“ crkvenog kalendara, koliko to što pravoslavni Srbi verske praznike ne slave u zajednici Evropske unije, sa rimokatolicima i protestantima, i manjinom pravoslavnih koji su prešli na grgurijanski kalendar i u NATO pakt, već sa pravoslavnom većinom – Rusijom i Rusima.

O politčkom smislu uvođenja gregorijanskog kalendara govori i revolucionarna istorija. Sve revolucionarne vlade, od  jakobinske, do boljševičke, uvodile su gregorijanski ili svoje revolucionarne kalendare, a ukidale julijanski. Zašto bi revolucionari i ateisti odbacivali julijanski “paganski“, a uvodile papski “hrišćanski“ kalendar?

Prvi revolucionarni kalendar je uveden za vreme Francuske revolucije, nacionalni konvent pod kontrolom jakobinaca ga je usvojio 24. oktobra 1793. godine. Vreme Revolucionarnog kalendara počinjalo je brojanjem godina od 22.septembra 1792. kada je proglašena Prva francuska republika – dan posle ukidanja monarhije. Jakobinski kalendar je imao 12 meseci od po 30 dana, podeljenih u tri desetodnevne dekade, a deseti dan je bio dan odmora, koji je zamienio sedmi dan nedelje. Nedelja, kao dan Vaskrsenja, zamenjena je danom raspusništva, a praznik Vaskrsa proslavom nove godine. Revolucionarni kalendar je ukinuo Napoleon, prvog januara 1806. godine. U vreme Pariske komune 1873. godine pokušan je povratak na revolucionarni kalendar.

U Sovjetskom Savezu Lenjin je dekretom uveo gregorijanski kalendar, odmah posle Oktobarske revolucije, ali je paralelno uveden i revoluconarni kalendar, koji je korišćen od 1. oktobra 1929. do juna 1940.godine. Svi meseci su imali po 30 dana, a preostalih pet dana godine bili su revolucionarni praznici, umetnuti kao dani nezavisni od meseca ili nedelja. Nedelje su imale po pet dana, zbog izbegavanja sedmog dana Vaskrsenja to jest ukinute su sedmice, a uvedene petodnevice.

Revolucionarni kalendar je ukinuo Staljin, kada je i vraćena sedmodnevna nedelja.

Ruska crkva je do danas očuvala julijanski kalendarski poredak. Posle Meletijevog kongresa 1923. Ruska crkva je bila obmanuta od režimske tkz. “žive crkve“, dok je patrijarh Tihon bio u zatvoru, da je ruska pravoslavna crkva prešla na gregorijanski kalendar, ali kada je patrijarh Tihon saznao pravo stanje stvari, obavestio je svoju crkvu da treba ostati pri julijanskom kalendaru.

I u Grčku crkvu papski kalendar je uveden pod paralelnim pritiskom revolucionarne vlasti i papsko-protesatantske strane. U Kraljevini Grčkoj na pretsolu je bila strana i inoverna dinastija, koja se zalagala za prelazak na gregorijanski klendar. O sprezi rimokatolika i revolucionara svedoči i činjenica da je carigradski patrijarh Meletije za zvaničnu priznao režimsku boljševičku tkz.“živu crkvu“, koja je prihvatila njegove odluke o papskom kalendaru, dok je ruski patrijarh Tihon bio u komunističkom zatvoru.

U Bugarskoj državi gregorijanski kalendar je uveden 1945. godine, a u crkvi pod nerazjašnjenim okolnostima 1969. godine pred samu smrt patrijarha Kirila. Jedna druga rimokatolička kuća Koburg je vladala Bugarskom. U Rumuniji je 1860. godine svrgnut i ubijen poslednji narodni vladar Aleksandar Kuze. Posle njega, pa sve do 1946. godine, zemljom je vladala tuđinska, rimokatolička , nemačka vladajuća kuća – Got. Prvi vladar te nametnute papske porodice Got je bio Karol. Rumunska crkva je pod pritiskom Dvora usvojila latinski kalendar pred Prvi svetski rat. Rimokatolička kuća Got je ukinula i rumunsku ćirilicu, i uvela latinski kalendar za vreme kralja Ferdinanda Gota.

O rimokatoličkom uticaj u Rumuniji dovoljno govori podatak da je rumunska patrijaršija 1942. godine jedina u Pravoslavnom svijetu priznala tzv. Germogenovu „HPC“ i poslala mitropolita Banatskog (Temišvar) Visariona (Puju) na ustoličenje u Pavelićev Zagreb zbog čega je čuvar Pećkog trona, mjestobljustitelj patrijaršijskog prestola – mitropolit Skopski Josif proglasio u ime Sabora, potpuni prekid kanonskog opštenja sa Rumunskom crkvom.

U svim pravoslavnim zemljama, osim u Srbiji, koja je imala jugoslovensku verski mešovitu srpsko-hrvatsko-slovenačku Vladu, u vreme uvođenja gregorijanskog kalendara su vladale rimokatoličke dinastije, što je značilo članstvo u tadašnjoj Evropskoj uniji i NATO-paktu, ili revolucionarna vlast, koja je takođe zagovarala prelazak na gregorijanski kalendar.

Dakle, revolucionarnoj doktrini je odgovarao papski kalendar, kao surogat hrišćanstva i prekid kontinuiteta sa julijanskimi carskim i pravoslavnim kalendarom, jer je srednjovekovna Evropa bila utemeljena na racionalističkoj ideologiji i raskidu sa suštinom hrišćanskih načela društvenog života. Istovremeno, na Istoku revolucionarni pokreti su rušenjem pravosalvnih monarhija rasčišćavali teren za papske misionare. Gregorijanski kalendar ideološki i načelno ujedinjuje revolucionarne i rimokatoličke težnje, kao i protestsntske reformacije, revolucionarnim raskidanjem sa istorijiskim kontinutetom pravoslavne istorije Crkve.

RIMOKATOLIČKI  RASKOL  KULMINIRA  REFORMOM  KALENDARA

Već u osmom veku papstvo se izdvojilo u zasebnu političko-religioznu instituciju sa samoproklamovanim religioznim kodeksom, utemeljenom na dogmatu o papskom primatu, o papi kao božijem namesniku na Zemlji; odakle papizam izvodi pravo prejemstva na duhovnu i političku vaseljensku vlast. Od tada je Cilj rimokatoličke misije na Zemlji – nametanje političke i religiozne poglavarske pozicije rimskog pape, a jedno od sredstava je i nametanje papskog kalendara.

Zloupotrebom počasnog prvenstva, „prvi među jednakima“, dodeljenom rimskom episkopu na četvrtom Vaseljenskom Saboru u Halkidonu, papstvo prisvaja prava rimskih careva – vaseljensku vlast Vasilevsa. Posle pada Carigrada i pogibije poslednjeg rimskog vizantijskog cara, naslednika dostojanstva rimskih careva, poslednjeg takmaca ideji papskog primata, papstvo prisvaja sva znamenja carske vaseljenske vlasti, od kojih je jedno i carsko pravo određivanja vaseljenskog kalendara.

Papski raskol 1054. godine dostiže vrhunac promenom julijanskog kalendara 1582. godine, kao i formalnim raskidom sa “starom“, ne samo predhrišćanskom, već i predpapskom istorijom. Raskol koji je napravio papa Grgur VII u 11. veku značio je odricanje sabornosti Crkve, Vaseljenskih Sabora i Predanja, a reforma kalendara Grgura XIII označava i kalendarski diskontinuitet sa predpapskim predanjem crkvene i carske vlasti. Kao i “filiokve“ (filioque – “i sina“), papski umetak u Simvol vere, tvrdnja da Bog Sveti Duh ishodi i od Boga Sina, a ne samo od Boga Oca, kako je Crkva ispovedala od početka, i papska promena kalendara predstavlja demonstraciju papske samovolje i revolucioni raskid sa autoritetom Cara i patrijarha u Konstantinopolju.

Proglašavanje novog kalendara papizam sprovodi i radi objedinjavanja rimokatoličke zajednice podeljene protestantskom reformacijom, učvršćivanja papske suverenosti u Evropi, ali prvenstveno radi osporavanja pravoslavnog ruskog Cara, novog Vasilevsa, i trećeg Rima-Moskve, naslednika carskog dostojanstva novoromejskih vizantijiskih imperatora. Koristeći Istovremeno ropstvo pravoslavnih apostolskih crkava na Istoku pod Otomanskim carstvom.

Papa Grgur XIII (1502–1585), poglavar rimokatoličke crkve od 1572. do 1585, poznat po promeni kalendara, programski je zaodenut oreolom humanizma, dok se njegova prozelitska delatnost prikriva. Prozelitska praksa Pape Grgura je bila višestruka, ogledala se u obračunaima sa protestantima i u unijatskoj misiji prema pravoslavnima. Godine 1577. Grgur je osnovao dve bitne institucije, Kolegijum Grekum i Kolegijum Ilirikum, radi misije unijaćenja pravoslavnih Grka i Slovena, pre svega Srba na Balkanu.

Setimo se sudbine Hugenota, protestanata u Francuskoj, njihovog uništenja započetog u Vartolomejskoj noći 1572.godine. Ubijanje preko 10.000 Hugenota trajalo je šest sedmica, a podstakao ga je upravo papa Grgur XIII. Iste noći, praćen kardinalima, papa je poveo procesiju podrške progonu jeretika, a u slavu pobede nad jereticima u noći Svetog Vartolomeja u Vatikanu je skovana spomen medalja.

Preostali Hugenoti su bežali širom sveta, jedna grupa dospeva na tek otkrivenu Floridu, da bi ih španski konkvistadori i tamo, nakon njihove predaje, sve pobili, a našta je papa Grgur XIII uputio sledeće reči, blagoslovivši i taj krstaški poduhvat: “Mi se radujemo što ste oslobodili svet od tih bednih jeretika“.

Papstvo koristi navodnu potrebu vremenskog usklađivanja kalendara kao povod za uzurpiranje carskog prava na određivanje kalendara, ali i za preuzimanje monopola u nauci. Takođe, uzrok papske borbe protiv razvoja nauke nije suprostavljanje “naučnom“ pozitivističkom prosvetiteljstvu već zaštita autoriteta i papskog monopola i u oblasti nauke. Papska istorijografija programski ističe da je i prvi mehanički sat izumeo i sagradio opat Gerbert (Gerbert de Aurillac; 957–1003.), koji je kasnije postao rimski papa Silvester II, “a on je bio i astronom i konstruktor raznih naprava“.

Samoproglašeni suveren svetske moći promenom kalendara, pored prigrabljivanja svešteničke i carske vlasti, sebe proglašava i carem učenosti, nedodirljivim i u oblasti nauke, što znamo iz istorije lomača. Usmerenost papske promene kalendara potrebama vremena i tačnijem vremenskom proračunu, bez usklađivanja verskog poretka kalendara, otkriva nehrišćansku prirodu promene papskog kalendara, kojom su prekršene odluke i kanoni Svetih Vaseljenskih sabora o praznovanju Vaskrsa, vekovni bogoslužbeni tipik zajedničke proslave Vaskrsa svih hrišćana, a ujedno i težnju isticanja pape kao “pozitiviste nad pozitivistima“.

KULT VREMENA

U astronomskom smislu, oba kalendara bi se dala prilagođavati tačnijem proračunu vremena, ali ni u formalno-naučnom smislu to nije svrha kalendara, a pogotovo verskom. Pritom, sa naučne tačke gledišta, gregorijanski kalendar nema prednosti nad julijanskim, jer su to kalendari različiti po svojim principima merenja vremena. Gregorijanski kalendar je okrenut tropskoj (sunčanoj), a julijanski sinedričkoj (zvezdanoj) godini, usled gravitacionog uticaja Meseca sinedrička godina duža je od sunčane (tropske).

„Tropska godina, kojom su organizatori gregorijanske reforme, merili svoju novu godinu, predstavlja veličinu uslovnu, fiktivnu, i ako blisku procesima realno doživljavanim na zemlji, tj. ravnodnevnici i solsticiju. Napomenimo da je, počev od vremena Ptolemaja (2. vek pre Hrista) sve do poznog srednjovekovlja, u astronomiji kao i u gledanju na svet gospodario geocentrični sistem, prema kome je nepokretna Zemlja tobože centar oko koga se vrte Sunce i druga nebeska tela.

Pojam tropske godine, koji je u osnovi gregorijanskog kalendara, skopčan je sa dokopernikovskom zemljo-centričnom teorijom. Tropska godina koja ima tako 365 dana, 5 časova 48 minuta i 46 sekundi, jeste vreme za koje Sunce završava svoje umišljeno kretanje oko zemlje.

Ipak svima je poznato da nije Sunce to koje se okreće oko Zemlje, nego da se, obrnuto, Zemlja okreće oko Sunca. Zato tropska godine ne predstavlja realan vremenski period, već fiktivnu astronomsku veličinu, koja se, uostalom, odnosi na realne procese koji se zbivaju na Zemlji, kao što su smena (klimatskih) godišnjih doba (proleće, leto, jesen i zima) i druge prirodne pojave na našoj planeti.

Što se tiče pojma sideričke godine, ona se zasniva na realnoj veličini, jednakoj punom okretanju Zemlje oko Sunca. Dužinu sideričke godine čine 365 dana 6 časova 9 minuta 9 sekundi. Zasnivajući se na toj veličini, julijanska godina iznosi 365 dana i 6 časova. Neophodno je pritom primetiti da bi tropska (sunčeva) godina orijentisana na ritmove pre svega u vezi za Zemljom, dok je siderička orijentisana na ritmove u vezi sa Kozmosom u celini. U tom smislu gregorijanski kalendar je u svojoj osnovi geocvntričan, a julijanski kosmocentrpičan,“ piše Ljudmila Perepjolkina

Ali, i pored prednosti julijanskog kalendara u odnosu na gregorijanski, pravoslavni ne teže dokazivanju tačnosti crkvenog kalendara zakonima i potrebama vremena. Tvorca podređivati zakonima tvorevine, pretpostavljati volji božjoj volju većine, je ne samo pogrešno nego i bogohulno. Zakoni vremena i kosmosa ne orijentišu Crkvu na njenom putu. Kalendarska preciznost i nepreciznost praćenja vremenskih mena za Crkvu nema bitan značaj. Vreme i prostor su stvorene kategorije, i zato ne mogu rukovoditi Crkvu vođenu Predanjem nestvorenog Boga i Gospoda, ,,Tvorca neba i zemlje, i svega vidljivog i nevidljivog“.

Za istoriju Spasenja nije važno da li se Sunce okreće oko Zemlje ili obrnuto, ko o tome vodi računa osim naučnika? Pravoslavni samo podsećaju da se Zemlja okreće u pravcu Istoka, ka istoku drugog dolaska gospodnjeg, Velikog suda i Vaskrsenja. Zemljocentričnost u hrišćanstvu nije posledica nenaučnosti, niti je cilj sama po sebi. Zemlja je centar vasione jer se Bog ovaplotio na Zemlji. Tvorac je odredio središte tvorevine u svemiru, planetu Zemlju. Zemljocentričnost je posledica bogocentričnosti, kao što je istorija Ovaploćenjem Spasitelja postala hristocentrična.

*

“Vreme zemno i sudbina ljudska, dva obraza najviše ludosti“, pisao je vladika Petar II Njegoš, ali  je i u starom Egiptu mešanje prirodnih nauka i religioznog kulta smatrano odlikom primitvnih religija. Stari Egipćani ili Maje mitsku simboliku kalendara nisu remetili svojim poznavanjem prirodnih nauka, cikličnog kretanja vremena i planetarnog sistema, astronomski najpreciznijim vremenskim proračunima do danas. Ali, drevne civilizacije Maja, Asteka i Inka od papskog “pokrštavanja“ i pokolja nije spasila ni savršena astronomija, kao ni druge istorijske kulture potom, potrte pod naletom papsko-protestantske religiozne ideologije i kolonijalne vojne sile “bledolikog“ evropskog čovekoboga.

Ima li istinski obrazovanih ljudi koji smatraju da su graditelji vizantijskih arhitektonski savršenih hramova imali otklon od tehnologije, matematike i fizike, ili da vizantijiskoko bogoslovlje nije razumevalo prirodu vremena? Poznato je i da pronalazak satnog mehanizma nije zapadnoevropsko dostignuće, već da se koristio znatno ranije u istočnim kulturama, ne zauzimajući, međutim, kultno mesto, kao kasnije u obezboženoj Evropi, gde je satni mehanizam postao pokretač i paradigma kulta vremena – „koncepta vremena koji je zamenio liturgijski obrazac života“.

Kada je u Evropi pronađen i uveden mehanički časovnik kao da je otpočela nova era, kraj istorije a početa doba vremena. Časovnik nije samo bio sredstvo merenja protoka vremena već je postao paradigma nove tehnološke civilizacije. Već se u 14. veku na Zapadu to izražava postavljanjem satnih mehanizama na crkvene tornjeve, kao simbolički početak i religiozne orjentacije prema vremenu, to jest služenja vremenu,  zapravo, vladavine vremena.

Tehnološka dostignuća omugućavaju sve bržu komunikaciju, “skraćivanje“ vremena, korišćenje vremena, raspolaganje vremenom. Odnos savremenog čoveka prema kalendaru i vremenu nije povratak mitskom odnosu prema prirodi, već najbanalnija potrošačka, ekonomska upotreba vremena, iskorišćavanje i trošenje vremena – vremena kao novca.

Religija tehnološkog evolucionizma nema potrebe za večnim i natprirodnim. U tehnicističkoj “kosmogoniji“ važi mašinska paradigma, koja je zamenila i magijsko-prirodnu. Zapadnoevropska tehnokratska civilizacija je poistovjetila „religioznu imaginaciju sa rezultatima rastućeg tehničkog razvoja“. Tehnologija je postala novo božanstvo. Od pronalaska satnog mehanizma, preko parne mašine, do tehnološkog podjarmljivanja prirode i osvajanja kosmosa, tehnologija je postala zamena i za onostrano, večno, surogat za čovjekove duhovne potrebe, za svet metafizike i mita.

VASELJENSKI  SABOR O  KALENDARU I PRAZNOVANJU  VASKRSA

Jedan od prvih pokušaja preinačenja hrišćanskog Predanja se dogodio u prvim vekovima Crkve, pokušajem povratka novozavjtnih praznika na starozavetnu religioznu praksu – prvo Vaskrsa kao ključnog praznika u ispovedanju hrišćanske vere. Pod uticajem starozavetne verske tradicije većina crkava na Istoku je počela da praznuje Vaskrs kada i starozavetni Jevreji svoju Pashu – što je u suprotnosti sa smislom praznika Vaskrsenja i žrtvom iskupljenja Spasitelja. Takođe, time je narušavano učenje, jedinstvo i smisao sabornosti Crkve, što je dovelo do sukoba unutar Crkve, poznatog kao “pashalni spor“.

Kao i danas, hrišćani su praznovali Vaskrsenje Spasitelja dok su starozavetni Jevreji praznovali i vršili predhrišćanske starozavetne obrede, i dalje iščekivali dolazak Mesije, ne priznajući Gospoda Isusa Hrista za Spasitelja. Zbog suprotnog smisla novozavetnog Otkrovenja i prznovanja Vaskrsa sa starozavetnom Pashom, pitanje,,pashalnog spora“se moralo rešavati na Vaseljesnkom saboru. Prvi Vaseljenski Sabor je sazvao Sveti Car Konstantin Veliki i Sveta apostolska Crkva 325. Godine u Nikeju, kako zbog širenja Arijeve jeresi tako i zbog “pashalnog spora“. Sabor je odlukama utvrdio jedinstvo hrišćanske Crkve i novozavetni smisao praznovanje Vaskrsa. Odlučeno je da svi hrišćani Vaskrs proslavljaju u isto vreme, a nipošto zajedno ili prije starozavetne Pashe.

Sabor zbog toga nije vezao praznik Vaskrsa za određen datum, mesec i dan po kalendaru, da se ne bi desilo poklapanje praznovanja Vaskrsa pre ili zajedno sa starozavetnim Jevrejima, i da bi isključili mogućnost da promenom kalendara dođe do poklapanja sa starozavetnom Pashom.

Dakle, Sabor je i astronomskim promenama, kretanjem Zemlje, Sunca i Meseca, naznačio razliku praznovanja Vaskrsa od starozavjetne Pashe, smatrajući to dovoljnim garantom, jer će Sunce tako izlaziti i zalaziti do kraja sveta. Astronomske promene koje je Sabor odredio posle kojih treba slaviti Vaskrs su sledeće: posle prolećne ravnodnevice; posle 14. nisana – datuma kada Jevreji slave Pashu; posle punog meseca; uvek u nedelju.

„U skladu sa odlukama Sabora, monah Dionisije Mali, poznavalac matematike i astronomije, sačinio je Veliki indiktion. Dionisije je shvatio da je za tačno izračunavanje datuma Vaskrsa važno pratiti Mesečeve mene. Utvrdio je da svakih 19 godina Mesečeve mene padaju u isti dan i isti čas. Izračunao je i da Sunčev krug traje 28 godina, posle čega godina počinje u isti dan. Kada je pomnožio broj godina Mesečevog kruga (19) s brojem godina Sunčevog kruga (28) došao je do broja 532. Tako je dobijen Veliki indiktion, ciklus koji se ponavlja svake 532 godine. Sada se nalazimo u 15. indiktionu koji je počeo 1941. godine.“

Donesene su odluke da je potrebno ispoštovati četiri pravila:

1. Vaskrs se slavi posle prolećne ravnodnevnice;

2. hrišćani ne slave Vaskrs istog dana kada i judeji svoj praznik;

3. Vaskrs se slavi posle punog (uštap) mjeseca-ne odmah posle ravnodnevnice nego posle prvog punog meseca iza ravnodnevnice;

4. Vaskrs se slavi uvijek u nedelju. 

Potrebno je da se sretnu i mjesec i dan da bi se Pasha slavila, kad je pun mesec i nedelja. Ove četiri odredbe u Pravoslavnoj crkvi važe do danas.

Zajedništvo sa krivovernima u bogosluženju je zabranjivano od početka Crkve, kao što svedoči Pravilo svetih apostola kanon sedmi, koji je Prvi vaseljenski Sabor usvojio: „Episkop, sveštenik ili đakon, koji bude praznovao vaskrsenje Hristovo pre prolećne ravnodnevice i zajedno sa judejima, neka bude svrgnut.“

Car Konstantin Veliki se lično zauzeo za rešavanje ovog spora. Posle održanog Sabora Car je svim crkvama uputio poslanicu u kojoj pored ostalog nalaže: ,,Šta može biti lepše i pobožnije od toga da svi po jednom činu i po određnom propisu svetkuju ovaj praznik, koji nam daruje nadu  besmrtnosti! Pokazalo se odmah u početku da nije prikladno ovaj najsvetiji praznik  svetkovati po običaju Judeja, koji svoje ruke uprljaše bezakonjem, pa stoga kao nečisti biše kažnjeni duhovnim slepilom, a to su i zaslužili. Potrebno je, dakle, odbaciti njihov običaj i pridržavati se prakse koja je potvređena kao istinita. I tako neka prestane među vama svaka zajednica sa Judejima, jer nam je Spasitelj pokazao drugi put koji pred sobom imamo poput otvorenog polja.“  (Sokrat Sholaris, Crkvena istorija, 1,9; Teodorit Kirski, Crkvena istorija , 1, 10)

U četvrtom veku, međutim, Crkva je bila i u Evropi pravoslavna, a rimski patrijarh pod krunom pravoslavnog Vasilevsa – Cara u Carigradu, tako da je odrednica „svi hrišćani“ podrazumevala jedinstvo u pravoslavlju, dok je “praznovanje u isto vreme“ podrazumevalo jedinstvo u julijanskom kalendaru. Takođe, jedno je bila odluka pomazanika božijeg – Cara, koji je zaštitnik vere i u jednomisliju sa učenjem Crkve, a drugo preduzimanja popa ili episkopa raskolnika, ili naučnika ateista koji u ime nauke na vancrkvenim osnovama “uređuju“ i prekrajaju crkvene kanone i kalendare, istoriju i budućnost.

*

Sabor je naložio religiozno razdvajanje hrišćana od starozavetne jevrejske zajednice zbog suprotnog smisla novozavetnog praznika Vaskrsenja i starozavetnog praznovanja Pashe, a ne zbog proračuna tačnijeg datuma Vaskrsenja, dana i sata Tajne večere i Vaskrsa, to jest usklađivanja vremenske razlike istorijskih događaja po sebi. Takođe, smisao odluke Sabora je religiozno, a ne nacionalnog razdvajanja hrišćana i starozavjetnih Jevreja, to jest radi održanja i čuvanja novozavetnog, a ne nacionalnog i plemenskog Predanja. I kada bi se zbog astronomskih uzroka ponekad dešavalo da se poklope Vaskrs i Pasha bilo je nedopustivo da Vaskrs prethodi Pashi.

Pravoslavno određivanje datuma praznovanja Vaskrsa je zasnovano na redosledu novozavetnih zbivanja, suštinski povezanih sa poslednjim danima zemaljskog života Spasitelja, pre svega Vaskrsenjem kao ispunjenjem starozavetne simbolike Pashe – izlaska iz zemaljskog ropstva kao predskazanja izlaska i oslobađanja čoveka od ropstva smrti. ,,Nepoštovanje redosleda jevanđelskih zbivanja znači nepoštovanje njihovog smisla“, a ne samog vremenskog redosleda događaja. Zato pravilo Svetih apostola zabranjuje proslavljanje Vaskrsa pre i zajedno, nego posle starozavetne Pashe.

Mnogi savremeni bogoslovi odluku Prvog vaseljenskog sabora tumače logikom i doktrinom globalizma, poravnanja religioznih razlika, i ako je ona bila upravo ukazivanje na verske razlike i suštinu hrišćanskog vero-ispovedanja. Odluke vaseljenskih Sabora ukazuju na smisao Sabornosti, na kvalitativni, a ne kvantitativni smisao sabornosti, na jedinstvo crkve u jednom Smislu i Predanju, a ne u jednom plemenu, po plemenskom pravu, ili po demokratskom pravu proste većine.

Zašto Vaskrs moramo slaviti posle starozavetne Pashe, a nipošto pre ili istovremeno, šta je smisao sabornosti i jedinstva crkve, neponovljivo i bogonadahnuto tumači Sveti Jovan Zlatousti, patrijarh Carigradski, u Besedi trećoj – „Onima koji poste sa Judejima“:

„To što je Hristos održao pashu sa Jevrejima (na Tajnoj večeri), nije to učinio da bismo je mi sa njima sada slavili, nego da umesto senke uvede istinu… pošto je stara Pasha bila pra-obraz one koja je dolazila. Zato nemojmo paziti na dane i vremena i godine, nego svuda Crkvu sledujmo sa tačnošću, izabirajući više od svega ljubav i mir.“

Jer ako je, recimo, Crkva i pogrešila (o vremenu), nije bilo toliko uspeha od tačnosti vremena, koliko je bilo zla od ovog odvajanja i cepanja. Sada, nije mi nikakva stvar o vremenu, pošto ni Bogu nije, kao što smo pokazali, nego samo jedno tražim: da u miru i slozi sve činimo, da ne bude, dok mi i sav narod postimo, i sveštenici čine opšte molitve za svu vaseljenu, ti ostaješ kod kuće i piješ.

Crkva ne gleda na tačnost vremena, nego, pošto su oci (u Nikeji) odlučili da se razdvojeni (oko praznovanja Pashe) spoje zajedno, i ovaj su dan odredili, zato je Crkva, poštujući svuda saglasnost i ljubeći slogu, prihvatila to što je određeno. Jer je nemoguće da mi, ili vi ili bilo ko, prisvoji ovaj Gospodnji Dan. Nemojmo zato da se borimo sa senkama, niti da se prepiremo oko uzgrednih stvari, a u velikim stvarima sebi štetimo. Jer postiti u ovo ili ono vreme nije zlo, ali Crkvu cepati i svadljivo se ponašati, i stvarati razdore, i sebe stalno lišavati Sabora, neoprostivo je i dostojno je osude i mnoge kazne“.

ZAŠTO NE SLAVITI  VASKRS SA RIMOKATOLICIMA?

Suprostavljenost pravoslavnog i starozavetnog talmudskog tumačenja Svetog pisma nije veća od suprostavljenosti pravoslavnog sa papskim i protestantskim tumačenjima Biblije. Kao što je zbog dohrišćanskog zajedničkog biblijskog predanja starozavetna obredna jevrejska tradicija mogla u prvim vekovima da utiče na novokrštene crkvene zajednice, pozivanjem na prejemstvo biblijiskog predanja, tako danas papizam pod parolom papskog prejemstva poziva povratku na “jedinstvo hrišćana“ , sprovodeći prozelitizam prema pravoslavnima, nametanjem papskog poglavarstva.

Dakle, kao nekada u pashalnom sporu, danas, iz istih razloga zbog spora sa papizmom, Vaskrs i crkvene praznike ne slavimo i ne treba da slavimo sa rimokatolicima. Nekada smo utvrđivali kalendar zbog pokušaja preinačenja smisla novozavetnih praznika povratkom na starozavetnu praksu, a danas svoju pashaliju branimo zbog papskog preinačenja hrišćanskog Predanja. Nekada su  pojedine pravoslavne crkve praznovanjem Vaskrsa sa starozavetnom Pashom kršile kanon i smisao hrišćanske vere i praznika, a danas pravoslavne crkve koje su prešle na papski kalendar narušavaju praovoslavnu sabornost, prihvataju jeres papske prelesti i ujedno krše odluke Vaseljenskih sabora o praznovanju Vaskrsa. Naime, samo u periodu od 1851. do 1951. godine sledbenici gregorijanskog kalendara su kršili kanone Nikejskog sabora petnaest puta, tj.praznovali su Vaskrs 15 puta pre jevrejske pashe, i ne samo jednom zajedno sa njima. Zato se odluka Vaseljenskog Sabora o praznovanju Vaskrsa odnosi i na papsko kršenje kanona kalendara, kojim su prekršene upravo odluke Prvog vaseljenskog sabora o praznovanju Vaskrsa.

„Odstupajući od pravoslavne pashalije po kojoj Vaskrs može da padne u periodu od 22. marta do 25. aprila po julijanskom kalendaru (između 4. aprila i 8. maja po novom kalendaru), Rimokotolička crkva Vaskrs slavi u prvu nedelju posle prvog uštapa iza prolećne ravnodnevice. Tako se događa da proslava Vaskrsa katolika bude pre ili se poklopi sa jevrejskom Pashom.

Rimokatolici su odstupili od izračunavanja datuma Vaskrsa utvrđenog na Prvom vaseljenskom saboru, jer je papa Grgur XIII reformom kalendara fiksirao prolećnu ravnodnevicu na 21. mart, kada je padala u vreme Nikejskog sabora. O tome je izdata i papska bula „Inter gravissimas“ čiji je cilj bio da vrati ravnodnevicu na mesto od kojeg je odstupila deset dana. Ali, Sunce i Mesec su u stalnom pokretu, nemoguće je nekom metodom fiksirati ravnodnevicu, jer se taj datum za jedan dan pomera svakih 128 godina, a mene Meseca za jedan dan svakih 310 godina.“ ( Pešić)

Dakle, prepreku starozavetnom, a kasnije papskom novmesijanizmu i ekumenizmu, kao i revolucionarnoj ideologiji jednakosti, ne predstavljaju drugi drevni kalendari, već crkveni i carski julijanski kalendar, kao dvehiljadugodišnja ikona pravoslavnog Predanja, svedok hrišćanskog crkvenog i carskog prava i Predanja, ali i prelesti papskog raskola i otpadništva.

Od Prvog vaseljenskog Sabora i rešavanja “pashalnog spora“, do papske promene julijanskog kalendara 1582. godine, preko carigradskog takozvanog Svepravoslavnog kongresa 1922. godine,  i potom prelaska pojedinih pravoslavnih crkava na papski kalendar, do danas, pitanje crkvenog kalendara nam ukazuje na ključna verska pitanja i odnose, praktične primere poštovanje i nepoštovanje Predanja.

POMENIK

Kalendar u Crkvi ne služi prvenstveno merenju vremena, već ima viši i drugi smisao; predmet mu nije vreme, već istorija, ni prošlo, ni buduće – već zavetno i dolazeće. Kao što crkvena istorija nije samo povest o prošlom, već predanje neprolaznog i vječno sadašnjeg, crkveni kalendar nije podsetnik, već pomenik, po kojem se vrše podušja svetima, i precima uopšte. Kalendar je jedinstven kanonizovani pomenik, kanonizovana istorija, istorijska čitulja, koji nas upućuje liturgijskom odnosu predaka i potomaka.

Prethrišćanski kult mrtvih nije bio kult smrti, već kult predaka, izraz potrebe za duhovnim odnosom živih potomaka sa počivšim precima, što je i smisao liturgijske sabornosti, sabiranje u Bogu živome svih pokoljenja pre i posle Hrista. Kao što je pisao Nikolaj Fjodorov: ,,Crkva nije svetovna zemaljska institucija da briše iz svog spiska preminule, ona podstiče svoje članove da se sjećaju otaca i predaka, ne ograničavajući se na bilo kakve stepene“

Religiozno jedno-kalendarstvo sa rimokatolicima znači izjednačavanje pravoslavnog pomenika svetaca sa pomenikom misionara papskog prozelitizma. Novokalendarsko nivelisanje je svojevrsno duhovno vavilonsko mešanje, relativizovanje i odricanje istorijiskog puta i dela predaka. Kada je Srpska crkva krajem prošloga veka u pravoslavni kalendar upisivala mučenike jasenovačkog genocida, papa je zatim u rimokatolički kalendar uvrstio kao “blaženoga“ verskog ideologa jasenovačkog genocida u Drugom svetskom ratu. Poravnanjem pravoslavnog i papskog kalendara izjednačili bismo dela i put pravednika sa stranputicama i nedelima nepravednika, pravoslavne svetitelje i mučenike prisajedinili otpadnicima i protivnicima Crkve, od kojih su stradali hrišćani, od prve Crkve do danas, od krstaških ratova, do Jasenovca.

Izjednačavanje naše i njihove istorije, pravoslavne i papsko-protestantske prošlosti, predstavlja greh prema Bogu i precima, zavetu predaka i budućnosti potomaka. Utvrdili bismo tako zločince u zločinu i grešnike u nepokajivosti, na večnu pogibelj grešnika, ali i pravednika, koje bismo zarobili zajednicom duhovnog slepila, a potomstvu uskratili slobodu duhovnog i istorijskog izbora, pravoslavnog predanja i pokajanja.

_______________________________

Literatura:

1.  Patrijarh srpski Pavle – ,,Stav Srpsk pravoslavne crkve prema starom i novom kalendaru“ ;

Beogra 2002.godine; Izdavački fond Arhiepiskopije beogradsko-karlovačke.

2.Protojerej profesor  dr. Radomir Popović – ,,Kalendarsko pitanje“ – Beograd 2013.godine;

Izdavač:Visoka škola-Akademije SPC za umetnost i konzervaciju

3. Aleksandar Kalimiros – ,,Protiv lažnog jedinstva“ – Svetosavska književna zajednica 1990.godine.

4. Protojerej – stavrofor Srboljub Miletić – ,, Meletios (Metaksakis) mitropolit, arhiepiskop,papa i patrijarh“; Svetosavlje

Izvor: Vidovdan

Komentari

Jedan komentar na Gregorijanski kalendar i globalizam