Vaseljenski patrijarsi kao razbijači Pravoslavlja

Pravoslavni ljudi ne mogu više i ne smeju zatvarati oči pred očiglednim činjenicama strašne apostazije koja je u HH veku obuzela Vaseljensku Patrijaršiju. Za bolje poznavaoce crkvene istorije nije nepoznato koketiranje Fanara sa mnogim jeresima i pre HH veka, ali bi se uvek našao neko poput Marka Efeskog koji bi stao u odbranu Svetootačkog Pravoslavlja od zabludelih prvosveštenika sa Fanara. Ali od momenta prelaska Fanara na papski kalendar, ova apostazija dobija razmere epidemije. U ovom ogledu ukratko ćemo se zadržati na tri ličnosti, tri Vaseljenska Patriajrha koji su svojom delatnošću uistinu predstavljali udarne pesnice u satanskom projektu pokušaja razbijanja Pravoslavlja. U tri nastavka biće govora o tri glavna razbijača pravoslavnog jedinstva u HH i HHI veku – o Patrijarhu Meletiju IV Metaksakisu, Atinagori I Spajrouu i aktuelnom Vaseljenskom Patrijarhu Vartolomeju I Arhondonisu.

Patrijarh Meletije IV Metaksakis

Pre prelaska na samu ličnost Patrijarha Meletija IV Metaksakisa, da kažemo nekoliko reči o kalendarskom pitanju i tom nesrećnom događaju, prelasku na novi kalendar.

Početkom IV veka Aleksandrijska Pashalija je predstavljala odličan instrument kojim je bio usklađen solarni i lunarni astronomski ciklus, kao i nedeljni ciklus. Na osnovu toga u šestom veku (532. godine) sastavljen je potpuni ciklus proslave Vaskrsa i pokretnih crkvenih praznika povezanih sa Vaskrsenjem Hristovim. Taj ciklus je direktno povezan sa julijanskom kalendarskom godinom koja iznosi 365 i 1/4 dana. Taj ciklus se raspada ako julijansku zamenimo gregorijanskom godinom i zbog toga gregorijanski vaskršnji ciklus i ne postoji, nekakvo izračunavanje vaskršnjeg ciklusa po gregorijanskom kalendaru je najobičnija manipulacija prilikom koje se vrše veoma složene ispravke tradicionalne aleksandrijske Pashalije. A Vaskršnji bogoslužbeni ciklus ili Pashalija – jeste noseći stub crkvenog liturgijskog kalendara.

U HH veku nastupa svojevrsni slom svetske istorije, tri moćne imperije, Ruska pravoslavna, katolička Austro-Ugarska i Otomanska islamska imperija nestaju sa mape sveta. Sekularne države pod pritiscima Zapada počinju da prihvataju papin kalendar. Naravno, Bugarska prva popušta pod pritiscima, poznat je bugarski princip «prikloni se jačem» koji je u punoj suprotnosti sa srbskim principom «prikloni se Istini». Potom na novi kalendar prelaze SSSR, pa Rumunija, zatim i Jugoslavija itd. Ali važno je istaći da i ruska i bugarska i rumunska i srbska Crkva tada ostaju verne Julijanskom kalendaru. Tada na scenu stupa Vaseljenska Patrijaršija, pošto je masonerija ovladala njenom vrhuškom.

Nedugo po padu monarhizma «Trećeg Rima», u periodu 1919-1920. godine Konstantinopolj je bio pod okupacijom Antante i pošto zbog strašnog progona RPC nije bila pređašnji predvodnik Pravoslavlja, to anglosaksonska masonerija promoviše Grke u Konstantinopolju da podignu zastavu kao predvodnici Pravoslavlja.

Grčka Pravoslavna Crkva (GPC) se pobunila protiv izbora Meletija za Vaseljenskog Patrijarha ali je Venizelos zamolio Engleze da se umešaju i na britanskom ratnom brodu mason Meletije dolazi na ustoličenje za Vaseljenskog Patrijarha, dobivši pokroviteljstvo tadašnjeg britanskog premijera Lojd-Džordža. Međutim, samo što je masonski Patrijarh stigao u Konstantinopolj na engleskom ratnom brodu, pristalice Kemala Ataturka su okupirale grad i počinje deportacija Grka iz Male Azije. Turci traže progon svih Grka i samog Patrijarha ali engleska diplomatija pritiska Turke shvatajući značaj toga da u Konstantinopolju imaju svog vazala u vidu Vaseljenskog Patrijarha.

Takozvano opštepravoslavno savetovanje 1923. godine u Konstantinopolju završeno je skandalom u kome su Turci pretukli Patrijarha Meletija, pa od tog momenta Vaseljenski Patrijarsi postaju dvostruke sluge – i anglosaksonske masonerije i turskih vlasti u Stambolu. Tako pri Patrijarhu Meletiju (Metaksakisu) 1922-1923. godine, Vaseljenska Patrijaršija donosi dve odluke koje predstavljju tešku izdaju Pravoslavlja – priznanje anglikanske hirotonije i uvođenje novog kalendara.

Posle tog savetovanja Grčka postaje prva država u svetu u kojoj je papin kalendar pored države prihvatila i Crkva. U martu 1924. godine Konstantinopoljska i Kiparska Pravoslavna Crkva zvanično prihvataju papin kalendar. Usledila je lančana reakcija, svi grčki Patrijarhati prelaze na novi kalendar.

Najočiglednija činjenica potpune kontrole anglosaksonaca nad Fanarima ogleda se u tužnoj epizodi Aleksandrijske Pravoslavne Crkve. Naime, druga po značaju i autoritetu Aleksandrijska Crkva u vreme Meletija imala je za poglavara velikog prvojerarha Fotija (1900-1925) koji se odlučno suprotstavio njegovim reformama. Posle smrti Fotija na njegovo mesto Englezi postavljaju nikog drugog nego samog Meletija koga su Turci proterali. Nama dobro poznati cinizam Engleza.

Naravno da je otpadnik Meletije odmah i u Aleksandrijskoj Crkvi uveo papski kalendar. (Da budemo precizni, u temelje novog kalendara nije stavljen gregorijanski kalendar već razrađeni kalendar našeg naučnika Milutina Milankovića jer je gregorijanski kalendar osuđen u XVIII veku od strane Sabora Istočnih Patrijarha i samo je Finska Pravoslavna Crkva u potpunosti prihvatila Gregorijanski kalendar. Ali suštinski, to predstavlja veliki pad svih Crkvi koje su prešle na novi kalendar, Milankovićev kalendar se do 2800. godine u potpunosti podudara sa Gregorijanskim).

Taj isti Meletije je bio odlučen od strane Grčke Pravoslavne Crkve!

Naime, na američki kontinent su Pravoslavlje preneli Rusi i Američka Pravoslavna Crkva je pre nesrećne revolucije 1917. godine bila pod omoforom RPC. Naravno da je njeno bogatstvo odmah zapalo za oko masoneriji i po nestanku pravoslavne Rusije sa političke scene, Grci su prigrabili u svoje ruke rukovođenje Američkom Pravoslavnom Crkvom. U početku je tu ulogu preuzela grčka Pravoslavna Crkva ali je 1918. godine mason Meletije uz pomoć svog prijatelja iz masonskih redova, grčkog premijera Venizelosa, postao prvojerarh Grčke Pravoslavne Crkve. Međutim, sa smenom Venizelosa sa vlasti i Meletija sklanjaju sa njegove katedre prvojerarha GPC. On odlazi u SAD i tamo sa svojim masonskim prijateljima stvara Američku arhiepiskopiju, masoni ga promovišu u Vaseljenskog Patrijarha i on proglašava SAD dijecezom Konstantinopolja. Tako je glavna finansijska baza GPC otišla Fanarima. Grci su pokušali da se tome suprotstave, ali kao i više puta u istoriji, grčka crkvena jerarhija saginje leđa pred svetovnom silom.

Tako je Crkveni sud GPC u Atini (zasedao od 22 do 29. decembra 1921. godine) doneo odluku o lišavanju Meletija Metakskisa arhijerejskog čina i naložio njegovo doživotno zatvaranje u jednom od grčkih manastira. Ne treba puno pameti da se shvati da je masonerija jača od Crkvenog suda GPC i već u septembru 1922. godine GPC anulira presudu svog suda. Poniženje nije na tome završeno, masonerija je Meletija, kao što je iznad istaknuto, progurala i na mesto Vaseljenskog Patrijarha.

Zahvaljujući Vaseljenskoj Patrijaršiji i Patrijarhu Meletiju IV Metaksakisu danas imamo strašnu podelu u Pravoslavlju. Iako sve Crkve prate drevnu Pashaliju, izvan Pashalije imamo suludu podelu. Tako jedan deo Pravoslavnih Crkvi praznuje Božić 25. decembra po gregorijanskom kalendaru, a drugi deo praznuje Hristovo Roždestvo 7. januara po tom kalendaru. Kod nas je još uobičajeno da proslavu 25. decembra nazivamo katoličkim Božićem, iako tada Božić proslavljaju i Grci i Bugari i Rumuni i ostali koji prihvatiše papin novotarski kalendar.

Na potpuni idiotizam i nepotrebnost prelaska na novi kalendar ukazuje nam sledeća paradokslana činjenica – Pravoslavne Crkve koje su prešle na papski kalendar nepokretne praznike proslavljaju zajedno sa papistima, a pokretne praznike praznuju sa Pravoslavnima koji su ostali verni Svetootačkom kalendaru.

Nekoliko reči i o odnosu Patrijarha Meletija prema Ruskoj Pravoslavnoj Crkvi (RPC) u to smutno vreme kada su obnovljenci podržani trockistima pokušali svrgavanje Svjatejšeg Patrijarha Tihona. Konstantinopoljski Patrijarhat je u njegovo vreme zvanično osudio progon hrišćana u Maloj Aziji i Rusiji ali on se aktivno suprotstavljao uticaju RPC na Istoku i u vreme njegovog boravka na Konstantinopoljskoj katedri otrgnuto je nekoliko eparhija od RPC. Izbor novog Varšavskog Mitropolita od strane Patrijarha Tihona Meletije je nazvao samovoljom. Meletije je pokušao da iskoristi smutnju u RPC koju su inicirali obnovljenci pod patronatom Trockog. Boljševički organi dobili su tajnu informaciju o spremnosti Meletija da učestvuje u smenjivanju Patrijarha Tihona.[1] Početkom 1923. godine Meletije je pokušao da mešetari preko posrednih kontakata sa jednim od predvodnika obnovljenskog raskola tzv. «mitropolitom Odeskim» Evdokimom (Mešćerskim), međutim, kada su obnovljenci počeli takozvano «suđenje» Patriajrhu Tihonu, Sinod Konstantinopoljske Patrijaršije je izdao zvanično saopštenje da odustaje od učešća na suđenju Patrijarhu Tihonu. Šta je bio uzrok tome teško je reći, moguće da su masoni imali informacije da ne podržavaju svi boljševici liniju Trockog po pitanju svrgavanja Tihona i dovođenja obnovljenaca na čelo RPC, pa su naredili Meletiju da odustane od podrške obnovljencima.

Mešetarenje masona Meletija prouzrokovalo je mnogo podela i potresa i raskola, pogotovo u okrilju «grčkih Crkvi». Žalosna situacija u kojoj umesto Pravoslavnog Sabora anglosaksonska masonerija bira Vaseljenskog Patrijarha nije mogla ni doneti drugačije plodove od nastavljanja otpadništva koje je posebno krasilo Atinagoru I i aktuelnog Vaseljenskog Patrijarha Vartolomeja I.

Patrijarh Atinagora I

Posle Meletija IV na katedri u Fanarima promenilo se šest Patrijarha do dolaska velike štetočine i izdajnika Pravoslavlja Atinagore I (Grigorij VII, Konstantin VI, Vasilij III, Fotije II, Bendžamin I i Maksimus V). Tokom ratnih 40-ih godina HH veka kontrolu nad Fanarom od Engleza preuzimaju SAD. Radilo se o svojevrsnoj specijalnoj operaciji američke specijalne službe. Naime, CIA je pre pet godina obelodanila čitav kompleks dokumenata posvećenih njenoj delatnosti u Grčkoj za vreme Drugog svetskog rata. Dokumenti svojom otvorenošću jednostavno zaprepašćuju iako je ceo svet navikao na američki bezobrazluk i bezobzirnost.

Dakle, delatnost CIE je dovela do toga da je nacističku okupaciju Grčke smenilo krvoproliće u građanskom ratu 1946-1949. godine između grčke prozapadne armije i prosovjetskih ustanika. Krajem 1949. godine prosovjetske snage pretrpele su poraz, Grčka i Turska su stupile u NATO pakt i SAD su postale potpuni gospodar u vodama Egejskog mora.

Međutim, naravno da se SAD nisu zadovoljile samo tim geopolitičkim uspesima, nego su želeli i crkveni život u Grčkoj da stave pod svoju kontrolu. Sa tim ciljem sprovedena je još jedna specijalna operacija tokom koje je Konstantinopoljski Patrijarhat kao duhovni centar Grčkog sveta postao potpuno potčinjen američkoj administraciji.

Tokom građanskog rata u Grčkoj prvojerarh na Fanarima je bio Maksimus V poznat po svojoj pomirljivoj prirodi i uprkos pritiscima pozivao je na prekid bratoubistva koje razara grčko društvo i grčku ekonomiju ne želeći da podrži ni jednu stranu u sukobu. Naravno da se jenkijima to nije dopadalo, oni su želeli Patrijarha koji će biti njihov sluga i počela je specijalna operacija zarad smene Vaseljenskog Patrijarha. Pogađate, kandidat za novog Patrijarha po volji jenkija bio je naš «junak» Atinagora (Spajrou). U pomenutim otvorenim dokumentima CIA nalazimo da je Atinagora bio član masonske «Velike lože Grčke» i prema tim dokumentima još u martu 1942. godine vladika Atinagora je lično izrazio želju da sarađuje sa CIA pojasnivši to sledećim rečima – citat: «Ja imam tri episkopa, trista sveštenika, veliku i raširenu organizaciju. Svako ko je na raspolaganju meni, na raspolaganju je i vama. Vi možete njima komandovati zbog bilo koje usluge koja vam zatreba. Oni vam neće postavljati nikakva pitanja i vaši ukazi će biti tačno ispunjeni». Normalnog pravoslavnog čoveka ne mogu da ne bride obrazi od stida kada vidi ovakvu bedastoću od strane arhijereja.

Naravno, počela je saradnja i tadašnja Uprava strateških službi iz koje je nastala CIA, u jednom od tih izveštaja pred završetak Drugog svetskog rata, sa kojih je skinuta tajnost, vladiku Atinagoru naziva jednim od ključnih kontakata među visokim duhovenstvom Grčke Pravoslavne Crkve. U prepisci koju je obelodanila CIA, mogu se naći tako odvratni pasusi tako karakteristični za podanički najamnički duh, za duhovnu smerdjakovštinu. Citat: «Spreman sam da na sebe preuzmem bilo kakvu obavezu i podnesem sve moguće žrtve zarad naše voljene zemlje, koja se bori za sveopštu slobodu i pravednost i za dolazeći novi dan». Da napomenemo da je od 1930 do 1949. godine Atinagora kao grčki arhiepiskop živeo u SAD.

Tako je usled velikih pritisaka od strane grčke i turske vlasti (naravno da su obe potčinjene vlasti SAD) na Patrijarha Maksima, ovaj bio primoran na prevremeno penzionisanje. Tačno dva meseca pre nego što je Patrijarh Maksim dao izjavu o odlasku u penziju, u pomenutim otkrivenim dokumentima CIA nailazimo na ove redove: «Napori da se zameni ostareli Maksim sa mesta Vaseljenskog patrijarha Grčke pravoslavne crkve konačno su urodili plodom. Više od godinu dana, mitropoliti Svetog sinoda pokušavaju da ga uklone iz Patrijaršije koja predstavlja pravoslavne Grke širom sveta… Sada Patrijarh čeka odluku o svom budućem mestu boravka». Patrijarh Maksim je prebačen u Švajcarsku gde je u kućnom pritvoru živeo sve do 1972. godine. Svi koji su u tom periodu uspeli da se sa njim susretnu, svedoče da nije bio duševno bolestan i da je odlazak sa prestola odbijao da komentariše.

Pošto su arhijereji Konstantinopoljske Patrijaršije pod spoljašnjim pritiskom prihvatili penzionisanje Patrijarha Maksima V, svakako je među njima bilo zainteresovanih da dođu na njegovo mesto. Međutim, SAD su imale svog kandidata, baš njih briga za mišljenje arhijereja Konstantinopoljske Patrijaršije! Patrijarh će biti onaj koga odrede SAD! Naravno da pretpostavljate, taj kandidat je arhiepiskop Atinagora! Pojavio se nenadani problem, Atinagora nije imao državljanstvo Turske, što je bio ustavni uslov te države. Ali kada SAD pritisnu neku državu (ukoliko to nije Rusija), onda mogu sve – Arhiepiskop Atinagora je izabran za Patrijarha iako nije bio prisutan na Saboru, kasnije je rešeno pitanje njegovog turskog državljanstva. Izbori u odsustvu Patrijarha koji je izabran održani su u novembru 1948. godine, a već u januaru 1949. novoizabrani Patrijarh je bukvalno desantom spušten u Istanbul ličnim avionom američkog predsednika Harija Trumana!

Verujem da će biti onih koji će pomisliti da se ja šalim, ali ne šalim se, to je gorka istina – avion američkog predsednika Trumana kojim je Atinagora desantom stigao u Konstantinopolj na intronizaciju, zvao se „Sveta krava“. Odmah po sletanju „Svete krave“ na aerodrom u Stambolu, Atinagora dobija turski pasoš i već sledećeg dana u duhovnom centru Konstantinopoljskog Patrijarhata, u hramu Svetog Đorđa na Fanaru održana je intronizacija novog Vaseljenskog Patrijarha.

Ovde valja istaći još jedan zanimljiv detalj. U specijalnoj operaciji CIA (ako hoćemo da damo mašti na volju, možemo je nazvati „Operacija Atinagora“ ili možda „Operacija Sveta krava“) kao glavni finansijer učestvovao je jedan od najbogatijih ljudi u Americi, grčki biznismen Spiros Skuras. On je od tada postao pokrovitelj iz senke Fanara i do kraja života se nije mogao osloboditi čuvene američke finansijske igle.

Da ne bude zabune, nikada na Fanaru nisu bili gadljivi prema finansijskoj podršci spolja, međutim, do nesrećne revolucije u Rusiji, Ruska Imperija i RPC su finansijski podržavali Fanar praktično besplatno, ne tražeći nikakvu protivuslugu, dok je od kraja 40-ih godina finansijska pomoć koju SAD daje Fanaru pretvorila isti u običnog američkog satelita.

Za jedan od najstrašnijih i najtragičnijih događaja u istoriji Pravoslavlja odgovoran je upravo Patrijarh Atinagora. O svetootačkom odgovoru Mitropolita RPCZ Filareta Vaznesenskog na ovaj čin izdaje Pravoslavlja od strane Patrijarha Atinagore, pisali smo OVDE. U decembru mesecu tekuće godine navršiće se punih 60 godina od skidanja anateme sa jeretičkog Rima.

Naime, 7. decembra 1965. godine Patrijarh Atinagora i Rimski papa Pavle V proglasili su „ukidanje anateme“ iz 1054. godine (kao što je poznato, 1054. godine papa Lav IX proglasio je anatemu na pravoslavne, a sa svoje strane Konstantinopoljski Patrijarh Mihail I (Kerularij) (1043-1059) i njegov Sveti Sinod predali su papiste anatemi).

Jasan svetootački stav povodom ovog sramnog samovoljnog izdajničkog akta Patrijarha Atinagore V, izrazio je blaženopočivši Patrijarh sve Rusije Aleksej I. Arhiepiskop Hrizostom II poslao je iz Atine u 7 časova uveče 6. decembra 1965. godine telegram Patrijarhu Moskovskom i sve Rusije Alekseju I, pitajući za «poziciju Vaše časne Crkve» u vezi sa skidanjem anateme iz 1054. godine.

Brzo je stigao odgovor iz Moskve, već 28. decembra 1965. godine Svjatejšij Patrijarh Aleksej I (Simanski) poslao je u Stambul telegram sledeće sadržine:

«Dobili smo telegram Vaše Svetosti, u kome Vi pišete o odluci da se ukine anatema iz 1054. godine. Očekujemo Vaša pisma. Možemo Vas unapred obavestiti da odluku Vaše Svetosti i Svetog Sinoda Carigradske Crkve smatramo delom koje se tiče Vaše Pomesne Časne Crkve, upućenim Rimskoj Crkvi. Po našem mišljenju, ovaj čin nema bogoslovski značaj za celokupnu Punoću Svete Pravoslavne Crkve. Bratski grlim Vašu Svetost i srdačno Vam želim sve najbolje. S ljubavlju u Gospodu Patrijarh Aleksej» (odgovor Patrijarha Alekseja štampan je u «Žurnalu Moskovske Patrijaršije», 1966, № 2, s. 4.).

U telegramu prvojerarhu Grčke Crkve Arhiepiskopu Hrizostomu, poslatom istog dana, Patrijarh Moskovski i sve Rusije Aleksej I je pisao: «…bogoslovskog značaja nema, jer je podela Crkve Katoličke i Pravoslavne duboka i za njeno prevladavanje u ovom trenutku nema odgovarajuće osnove» (štampano u istom ŽMP). Dobro bi bilo da ove mudre reči Svjatejšeg Patrijarha Alekseja I zapamte i pojedine srbske vladike koje samovoljno i bez odluke Sabora SPC saslužuju sa rimskim jereticima. Odluke masona i najamnika CIA Vaseljenskog Patrijarha Atinagore I nemaju nikakvo značenje za verujuće pravoslavne Srbe, pa ni za naše arhijereje.

Da istaknemo da je pri Patrijarhu Atinagori osnovan modernistički i ekumenistički Centar Konstantinopoljske Patrijaršije u Šambeziju (1966) i Institut za patristička istraživanja u Solunu (1968). Ostaće upamćen i po antikanonskom mešanju u poslove autokefalnih pravoslavnih Crkava, između ostalog mešao se u oblast jurisdikcije RPC u Finskoj, Ruskoj i Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi – u Poljskoj, Češkoj, SAD, Zapadnoj Evropi. Poznat je i po progonu monaštva negrčkog porekla na Svetoj Gori.

Uredbom od 22. novembra 1965. godine Patrijarh Atinagora je ukinuo zapadnoevropski „ruski“ egzarhat. Dana 22. januara 1971. godine, bivši „egzarhat“ je potpuno apsorbovan pod grčku jurisdikciju. Upravo on je podsticao kontakte sa antikanonskom „Ukrajinskom pravoslavnom crkvom u SAD“ što je njegov naslednik Vartolomej doveo do najvećeg raskola u istoriji Pravoslavlja od 1054. godine.

Da zaključimo, dokumenti koje je CIA obelodanila (bez imalo stida) pre pet godina, svedoče odakle potiče raskolničko delovanje Fanara. Liberalna crkvena politika Fanara poslednjih decenija, ekumenizam i papofilstvo koje prelazi granicu dobrog ukusa, toliko su destruktivni da su izazvali u našim danima najveći raskol u Pravoslavlju od 1054. godine.

Imajući u vidu da je Atinagora rukopoložio aktuelnog Vaseljenskog Patrijarha Vartolomeja, svakako da je i ovaj nasledio to teško breme svog štićenika.

Patrijarh Vartolomej I

Aktuelni Patrijarh sa Fanara rođen je 1940. godine i posle službe u Turskoj armiji, u periodu od 1963-1969. godine studirao je sukcesivno na Papskom orijentalnom institutu na Gregorijanskom univerzitetu u Rimu, zatim na Ekumenskom institutu u Boseu u Švajcarskoj i na Univerzitetu u Minhenu.

Nije na odmet istaći da je papski Gregorijanski univerzitet osnovao u Rimu 1551. godine sam Ignjacije Lojola, poglavar jezuitskog reda. Kao što nije na odmet istaći i da je budući poglavar Pravoslavne crkve studirao samo među sledbenicima Ignacija Lojole! Ekumenski institut Bosi je nevladina verska obrazovna institucija koju je osnovao generalni sekretar Centralnog komiteta Svetskog saveta crkava, Viljem Viser-Hoft, u oktobru 1946. godine na imanju Bosi, koje je kupljeno sredstvima Džona Rokfelera mlađeg. To mesto se smatra glavnim sedištem Svetske vlade. I posle se pravoslavni ljudi čude kako je moguće da prvojerarh katedre Konstantinopoljske kaže da su „Sveti kanoni zidovi srama koje moramo srušiti“. Šta drugo očekivati od pitomca papista i najžešćih neprijatelja svetog Pravoslavlja?

Današnji Patrijarh Vartolomej nastavio je sa zajedničkim poljupcima i zajedničkim službama sa jeretikom-pontifikom, koje je započeo njegov duhovni otac, mason Atinagora. Ali najstrašnije njegovo delo jeste raskol i bratoubilački rat u Ukrajini za koji ne može izbeći odgovornost. Evo šta o toj odgovornosti kaže Mitropolit Nežinski i Priluški UPC MP Kliment :

– Na patrijarhu Vartolomeju, na njemu lično, leži ogroman greh za svu hulu učinjenu nad ukrajinskim svetinjama i za sve suze i stradanja ukrajinskih pravoslavaca. Gledajući njegov cinizam, stiče se utisak da se na njemu ispunilo ukazanje Svetog apostola Pavla – licemerje i krivoverstvo pečat su greha koji spaljuje čovekovu savest. Njegove licemerne propovedi svedočiće protiv njega na Strašnom sudu. Jer Bog neće zaboraviti nijednu nevinu suzu onih koji stradaju za ime Hristovo i Crkvu Njegovu.

Kada pogledamo žalosnu sliku i posledice politike Vaseljenskog Patrijarha Vartolomeja, možemo reći da krivica za to pada i na sve one koji su ućutkivali i trudili se da zapuše usta svakom ko je ukazivao na njegova nepočinstva. Kao da je na delu tendencija da se sveštenonačalije identifikuje sa Crkvom, kao da ostali klir crkveni i verni narod nisu isto tako udovi Crkve Hristove kao i njeno sveštenonačalije. Istinski pravoslavan je samo onaj ko i umom i srcem prima sve ono čemu uči Sveta Pravoslavna Crkva i koji se smireno saginje pred njenim autoritetom. Još pre trinaest godina (2012) preveo sam i izdao knjigu «Zavera papizma protiv hrišćanstva» poznate ruske naučnice, Olge Nikolajevne Četverikove.

U toj knjizi je naveden «Zakon o zaštiti Vaseljenskog Patrijarha» od strane Kongresa SAD. Pametnom dosta! Pored toga, u toj knjizi je izuzetno precizno ukazano na njegov budući razbijački rad na jedinstvu Pravoslavlja i njegovo slepo služenje geopolitičkim interesima SAD i svetske antihrišćanske zakulise. Olga je u toj knjizi precizno predvidela njegovo razbijačko delovanje na kanonskoj teritoriji RPC u Ukrajini i Belorusiji i pribaltičkim zemljama.

Nije mi namera da se u ovom tekstu bavim licemernom nedoslednošću i pljuvanju po sopstvenim rečima Patrijarha Vartolomeja po pitanju rehabilitacije anatemisanog rastriga Filareta Denisenka. Sa svim tim odlukama Konstantinopoljski Patrijarh Vartolomej se tada saglasio (pismo Patrijarhu Alekseju II od 7. aprila 1997. godine). Naivni su oni koji se pitaju kako je to moguće kad pomenuti Denisenko ima ženu i troje dece, nemaju oni pojma šta se sve uči u jezuitskim školama. Kada se izuče te visoke jezuitske škole, tada je mogućno i prisvajanje ovakve titule kakvu sam sebi dodeli Patrijarh Vartolomej (pazite da ne padnete sa stolice kada pročitate titulu): „Njegova Božanska Svetost Vaseljenski (Ekumenski) Patrijarh Vartolomej“.

Jezuitski učenik takođe je promenio mišljenje u vezi sa Tomosom iz 1686. godine, kojim je Ruskoj Crkvi dodeljena puna autokefalnost. Fanarski episkopi su ćutali trista godina i eto Vartolomej je na zahtev predsednika Porošenka, ljutog neprijatelja Rusije, iznenada progledao i promenio mišljenje. Po tom pitanju za nas pravoslavne verujuće ljude veoma je važna odluka Sinoda RPC doneta u Minsku 2018 godine povodom bezakonja Fanara koje izvodi Carigradsku Patrijaršiju van kanonskog polja. U toj odluci se jasno ističe da nam to bezakonje „onemogućava da nastavimo evharistijsko zajedništvo“. Citiramo veoma važan pasus iz pomenute odluke Sinoda RPC: „Od sada pa nadalje i dok Carigradska Patrijaršija ne odustane od antikanonskih odluka koje je donela, nemoguće je da bilo koji sveštenik Ruske Pravoslavne Crkve služi sa sveštenstvom Carigradske Crkve, niti da laici učestvuju u tajnama koje se obavljaju u njenim crkvama.“

Veliku pobedu Pravoslavlja predstavljao je poraz Vartolomejevog kandidata na izborima za Patrijarha Bugarske. To nam pokazuje da se sve može uz pomozi Bože! Ohrabruje i jedna vrsta ograđivanja od strane Svetog Kinota Svete Gore Atonske od banditizma Patrijarha Vartolomeja: „Sveta Gora se u administrativnom odnosu ne potčinjava Konstantinopoljskom Patrijarhu koji nije vladajući arhijerej Atonske autonomije, nego samo njen duhovni otac“. Na žalost, najamnički duh, zanemarivanje Predanja i koketiranje sa jeretičkim učenjima samog Vartolomeja i njegovih „Zizija“ naneli su mnogo štete vaseljenskom Pravoslavlju, pa su mnoge štetne novotarije grčki đaci preneli i u našu Crkvu.

Navodimo nekoliko teških kanonskih prekršaja Patrijarha Vartolomeja.

– Dozvola drugog braka duhovenstvu predstavlja potiranje neizmenjivih kanona. To predstavljanje u suštini hulu na Duha Svetoga jer predstavlja odricanje bogoduhovnosti Svetog Predanja.

– Evharistijska eklisiologija zamućuje tradicionalno patrističko učenje o granicama Crkve, potvrđuje lažnu ideju o mogućnosti evharistijskog jedinstva bez obaveznog jedinstva u dogmatima i kanonima Crkve. To u suštini dovodi do profanisanja same Svete Tajne Evharistije. Zamena jedinstva u veri kultom „zajedništva u ljubavi“ je očigledno antihrišćanska tendencija, koja priprema teren za kobne ustupke duhu „ovog sveta“.

– U dokumente „Kritskog sabora“ Patrijarh Vartolomej je uspeo da progura svojevrsni agnosticizam, to jest lažno učenje da mi ne znamo da li se spasavaju i oni koji nisu za vreme svog zemaljskog života verovali u Isusa Hrista.

– Patrijarh Vartolomej ne naziva jereticima one čiju su jeres osudili sabori. Ne postoji nikakva „delimična“ blagodat i crkvenost, niti nekakve „međufaze“ između jeretika i hrišćana. Za pravoslavnog čoveka je neprihvatljivo njegovo nazivanje jeretika i jeretičkih zajednica „hrišćanima“, ili „crkvama“.

– Svakako da osudu zaslužuju i zajednička ‘bogosluženja’ fanariota sa jereticima, koja su u osnovi u suprotnosti sa svetim kanonima. Na žalost, tu bolesnu praksu fanariota prihvatili su i pojedini arhijereji SPC.

Sva ova pobrojana nepočinstva (o „istočnom papizmu“ je dosta pisano i u našim medijima, da ne zamaramo čitaoce i tom temom), uz kalendarsko pitanje i ostala nepočinstva prethodnika Patrijarha Vartolomeja o kojima smo više pisali, ukazuje nam da postoje jasni razlozi da se Patrijarh Vartolomej osudi za jeres i anatemiše. Ali o tome može da odluči jedino sabor 14 pomesnih Pravoslavnih Crkava. To pitanje se pokretalo, jedan broj pomesnih Crkvi se složio za saziv Svepravoslavnog sabora ali Vašington, na žalost, još uvek ima jake poluge uticaja na mnoge pomesne Crkve. Nama preostaje samo da se nadamo u Boga da će žalostan primer Konstantinopoljske katedre poslužiti kao opomena jerarhiji ostalih pomesnih Crkava i da u budućnosti neće dozvoliti da Vašington ili neki drugi centar svetovne moći bira pravoslavne prvojerarhe…

_________________________________________________________________________

[1] Videti OVDE (Ivanov S. N. Hronologiя obnovlenčeskogo «perevorota» v Rus. Cerkvi po novыm arhivnыm dok-tam // Vestn. PSTGU. Ser. 2: Istoriя. Istoriя RPC. 2014. Vыp. 3(58). S. 58-59).

Izvor: Sabornik Srbsko-Ruski