Blajburg i „blajburške igre“

Svake godine sredinom maja, od proglašenja nove nezavisnosti krajem prošlog veka, državno rukovodstvo Hrvatske odlazi na misu zadušnicu u Austriju.

Tu, na Blajburškom polju, odaju počast hrvatskim fašistima, koji su daleke `45. odbili da polože oružje, svesni svoje neminovne sudbine koju su sami kreirali.

Kada govore o toj „domovinskoj žrtvi“, iskrenost sa kojom saučestvuju, jasno pokazuje da nema bitne razlike između naslednika hrvatskog fašizma i tzv „hrvatske levice“.

Mit o „blajburškim žrtvama kao kršćanima palim za pravu vjeru“, koje su bez suda poubijali ti „zločesti Srbi kao komunisti“, počeo je da se gradi odmah posle presude hrvatskom RKC metropoliti i vojnom vikaru NDH Alojziju Stepincu, kao saučesniku u ratnom zločinu.

Pomognut od planera propagandnih akcija protiv „mrskih komunista, koji su okupirali pola kršćanske Evrope“, stekao je mit pravo građanstva, tim pre što tadašnja zajednička država Jugoslavija nije iznela stvarnu istinu o samom događaju, na videlo.

Bravarovi propagandisti, pokušavali su da stvarnu istinu obuku u tesno odelce laži, jer su morali da kriju prljave tragove predratne saradnje dva teroristička pokreta, ustaškog i komunističkog, a postali su oktroisani pobednici, i to kao antifašisti.

Zajednički cilj, rušenje države Jugoslavije, bio je imperativ te saradnje a sredstva se nisu razlikovala, jedino su ustaše u svojim načelima bez sakrivanja objavile da će se razračunati fizički sa srpskim narodom, a komunisti su to obukli u ideološku oblandu borbe protiv „velikosrpske hegemonije, koja tiraniše ugnjetene narode“.

Pritom su bez uvijanja nabrojali sve novostvorene „narode“ koji trpe „monarhofašističku diktaturu“, kako su nazivali legitimni odgovor pravne države na delo terorizma.

U zajedničkoj državi, šarolika lepeza antisrpskih pokreta oslanjala se na inostrane gazde, nalogodavce i finansijere, te su im interesi počesto bili oprečni, ali antisrpstvo nije nikad, kao temelj na kom se grade svi sporazumi.

Tokom trajanja države NDH, različite grupe koje su oduševljeno pozdravile njeno stvaranje, raslojavale su se pod uticajem ratnih događanja, i pokušaja nekih aktera da uplivišu na dalju sudbinu NDH, uzrokovanih i događanjima u Italiji i samoj Nemačkoj.

Pozivi koje su bravarovi emisari slali raznim grupama i istaknutim pojedincima u Zagrebu, naročito pre održavanja „istorijskog zasedanja u Jajcu“, imali su za cilj da se spasi većina hrvatskih vojnika i činovnika, koji su zajednički učestvovali u ostvarenju projekta genocida nad Srbima, Židovima i Romima, kao državnog projekta u NDH.

Svi koji su prihvatili taj poziv, prelazeći posle u redove NOV sa svim privilegijama koje su stekli u fašističkoj državi (činovi, zvanja), što se tumačilo kao „osvešćenje hrvatskog naroda“, našli su se u situaciji da sada kao deo snaga NOV vode borbu sa ostatcima fašističke hrvatske vojske, tokom maja meseca 1945.godine, kada se odigrava poslednji čin državnosti NDH.

Pedantni hrtatski emigranti izračunali su potom, da je čak i tada, hrvatska fašistička vojska višestruko brojčano nadmašila onaj deo Hrvata koji je bio u NOV, kao antifašisti.

Deo špekulanata, koji su računali da će uspeti da se kao antikomunističke snage prestroje u neminovnom sukobu sa tim arhetipskim zlom, svesno su ostali dosledni borci za „slobodnu Hrvatsku“, samo su imali problem kako da joj sačuvaju postojeći okvir, omeđen genocidom.

Igrajući na Vatikan i Britance, kao već dokazane antisovjete, nisu želeli nikakav sporazum sa tamo nekim bravarom, makar im on otvoreno i nudio prelazak na pobedničku, antifašističku stranu, uz izvesne neminovne korekcije velikohrvatskih snova, barem privremeno.

Nisu računali sa starom izrekom, da je opasno biti britanski prijatelj, jer oni nemaju prijatelje ali uvek imaju interes, koji ih rukovodi pri donošenju praktične odluke.

Preračunali su se i za trenutni uticaj Vatikana, jer kauboji (kao odlučujući demokratski deo koalicije) nikada nisu bespogovorno slušali svetog oca, ali jesu bankare, a Vatikanska banka je ipak država u državi.

Ni sveti otac nije tada smeo, baš toliko otvoreno da gura prst u oko antifašističkoj koaliciji, jer je njegova prethodna podrška fašizmu bila i javna i znana.

Tako se sklopiše makaze sudbine nad „viteškim hrvatskim braniteljima NDH“, kao pragmatična odluka i Vatikana i Vinstona, a bravar mudro shvati da će jednim udarcem da ubije dve muve, eliminisaće sve koji su odbili njegov poziv na saradnju, a pritom se Srbima dokazati kao beskompromisni borac protiv hrvatskog fašizma,čiji su izvršioci počinili delo genocida.

Nakon svoje predaje britanskim trupama, kao dokaz pobedničke saradnje, ustupljeni su hrvatski fašistički bojovnici bravarovim jedinicama, na dalji tretman.

Da li je žurba u realizaciji bravarovog plana, doprinela da se zaboravi na sitnicu zvanu sud, makar i preki vojni na bojištu, jer borbe još uvek traju iako je službeno kapitulirala nacistička Nemačka, ili je neki dalekovidi kroatokomunista još tada računao sa budućim mitom, kao osnovom za negiranje počinjenog genocida nad Srbima, Židovima i Romima, makar i neuverljivom, ali davljenik se i za slamku hvata.

Ipak, bravar se setio da organizuje suđenje grupi hrvatskih generala koji su bili njegovi nadređeni u Velikom ratu, kada je kao podoficir carsko-kraljevske kaznene ekspedicije učestvovao u brojnim ratnim zločinima u Mačvi, što je hitno moralo da se zaboravi.

Blajburški mit je narastao i pre sticanja hrvatske nezavisnosti, a zatim je nošen vatikanskom i britanskom podrškom, tokom građanskog rata u Hrvatskoj i BiH narastao do „nekoliko stotina hiljada nevinih žrtava“, pa sada brojčano nadmašuje „jasenovačke tlapnje“ kako tumače domoljubivi poviestničari.

Zato je razumljivo da naslednici i fašističke i antifašističke tradicije, zajednički obavezno govore o „velikosrpskoj agresiji na hrvatsku domovinu“, što ne sme nikako da se dovede u sumnju, jer tada nema hrvatske podrške za toliko željeni put u „europsku budućnost“ Srbije.

Istina o stvarnoj sudbini hrvatskih fašista nije tu bitna, ali je vrlo bitno da se nikako ne uruši mit, jer je osnov za još nerealizovane velikohrvatske snove, a cilj opravdava sredstvo, kazao je još davno dragi čika Gebels, toliko hvaljeni uzor mnogih hrvatskih filmskih stvaralaca, koji uveliko eksploatišu Blajburg, nisu gadljivi na pare, a istina je relativna, bilo fašistička, bilo antifašistička, jer i nema bitne razlike u „hrvatskoj istini“.

Čak i kada u dokumentima NOV, crno na belo piše, da su likvidacije zarobljenih hrvatskih fašista obavili pripadnici XI dalmatinske brigade, koji su većinski bili Hrvati.

Milka Planinc, devojački Malada, komesar, koja je sprovela nalog svoje partije, prozivana je devedesetih godina prošlog veka za to „nedelo“, a od suda ju je spasilo teško zdravstveno stanje koje nije omogućavalo farsu sa suđenjem za komunističke zločine, u jednoj „demokratskoj“ zemlji savremene Evrope.

_____________________________

Tlapnja – novohrvatski izraz za izmišljotinu

Izvor: Fond Strateške Kulture