Braća Bitići kao zaštićeni američki turisti

Od NATO zločinačke agresije 1999. godine na Srbiju i dolaska na vlast petooktobaraca, uporno se generiše priča o maču Damoklovom nad Srbijom u slučaju braće Bitići.

Zlonamerno se potiskuje istina da je u toku agresije NATO na Srbiju uz blagoslov vlade SAD, formirana teroristička jedinica zvana brigada Atlanta, koju čine Šiptari sa KiM, Makedonije, Crne Gore i Albanije. Oni dakle nisu pošli iz SAD kao radoznali američki turisti već kao američki teroristi, jer idu da oružjem ruše ustavno-pravni poredak tadašnje SRJ, a to je otvoren teroristički akt po međunarodnom pravu.

Od jednostranog proglašenja tzv. Kosovo republike i demonstracija širom Srbije, počinje stalna priča o trojici braće Bitići, kao nedužnim američkim turistima.

Da bi se uopšte razumela pozadina same priče i neminovni budući završetak iste, preko je potrebno uputiti čitaoce u neka događanja koja potiču iz vremena ere Ronalda Regana, kao perioda svesnih priprema za terorističke akte SAD, počinjene potom u celom svetu.

Vanteritorijalna nadležnost američkog FBI datira od sredine 80-tih godina prošlog veka kada američki Kongres donosi zakon kojim ovlašćuje pripadnike FBI, na primenu jurisdikcije i van granica SAD u slučaju kada je ubijen državljanin SAD.

Zapravo tim su zakonom SAD sebi bespravno prisvojile pravo, da odlučuju o navodnoj pretpostavci da ako ste u inostranstvu namerno ubili državljana SAD, mogli ste ga ubiti i usred grada Njujorka, na američkoj teritoriji. To je značilo faktički da jurisdikcija SAD pokriva celu planetu, i nije priznato nijednim međunarodnim sporazumom, jer svesno krši međunarodno pravo.

Kako bi opravdali svoju aktivnost pred građanima SAD, usvaja Kongres 1986. godine Omnibus Act o diplomatskoj bezbednosti i antiterorizmu, te tako stvara novi ekstra teritorijalni statut, koji se odnosi na terorističke akte počinjene van granica SAD, a protiv američkih građana. Prema ranijim važećim aktima, za počinjeno ubistvo bila je nadležna zemlja u kojoj je ono počinjeno, čak ako je i američki državljanin bio počinilac. Novim aktom nameće se jednostrano stav da FBI uz pristanak zemlje domaćina, ima zakonsko pravo da obavi ekstrateritorijalnu istragu u zemlji domaćinu u kojoj je počinjen kriminalni čin. Tako se zapravo omogućava FBI da goni teroriste zbog zločina počinjenih u inostranstvu a protiv građana SAD. 

Kao povod za ovaj zakon poslužio je incident sa talijanskim turističkim brodom Achille Lauro, iz oktobra 1985.godine. Brod je isplovio iz Đenove i krstario Mediteranom uz severnu obalu Egipta, sa namerom da se zaustavi i u Izraelu. U mešovitoj grupi turista bili su i američki državljani. Međutim, u grupi turista bila su i četvorica pripadnika Palestinskog oslobodilačkog fronta kao deo PLO Jasera Arafata, koji je tada boravio u egzilu u Tunisu. Palestinci nisu planirati oteti sam brod, već se iskrcati u Izraelu u mestu Ašdod, gde se brod inače zaustavlja tokom svog krstarenja.

Između Port Saida i Aleksandrije, 7.-og oktobra dok su oni u svojoj kabini proveravali oružje iznenada je ušao stjuart i videvši oružje, počeo vikati. Palestinci su uspaničeni nastalim incidentom reagovali tako, da zaposednu brod. Usledila su četiri dramatična dana međunarodnih pregovora. Iz Tunisa je doleteo Abu Abaas kao Arafatov pregovarač, ali je izraelska strana tvrdila da je on šef Palestinskog oslobodilačkog fronta a ne nikakav miroljubivi posrednik. Angažovanje posrednika OUN je doprinelo da se postigne dogovor i otmičarima je omogućeno da napuste brod i egipatskim putničkim avionom otputuju u Tunis, nakon što je kapetan broda dao izjavu da oni nisu nikoga povredili. Tek posle odlaska otmičara, utvrđeno je da su oni trećeg dana talačke krize ubili jednog turistu, 79-to godišnjeg Leona Klinghofera, invalida u kolicima, američkog državljana. Da sakriju ovaj svoj zločin, bacili su i telo i kolica u more nakon ubistva. Kapetan broda izjavio je da je lagao međunarodne posrednike, pod pretnjom oružja. Tadašnji američki predsednik Ronald Regan obavešten o svemu ovome, naredio je da nosač aviona Saratoga omogući hvatanje izvršilaca, koji su već bili u putničkom avionu u međunarodnom koridoru za Tunis. Po naređenju, četiri borbena aviona F -15 Tomket pronašli su egipatski putnički avion blizu Krita, i primorali ga da sleti u bazu Sigonela, na Siciliji.

Sigonela je bila baza koju deli američka mornarica i talijansko ratno vazduhoplovstvo, ali je to ipak suverena talijanska teritorija. Na zahtev talijanskog predsednika vlade, američki otmičari su morali ustupiti otete Palestince, tim pre, što je i oteti brod bio talijansko vlasništvo. Otmičarima je suđeno u Đenovi, matičnoj luci otetog broda. Četvorica otmičara proglašena su krivima i osuđena na dugogodišnju robiju, ali je Abu Abaas ipak okarakterisan kao pregovarač i oslobođen je bilo koje odgovornosti, te se vratio u Tunis. Biće na slobodi sve do marta 2003. godine, dok ga u pustinji zapadno od Bagdada ne uhvate specijalne jedinice američke vojske.

Tadašnji predsednik talijanske vlade Betino Kraksi, koji je zahtevao izručenje Palestinaca, umro je u egzilu u Tunisu, jer su za njim raspisali međunarodnu poternicu zbog navodne pronevere državnih para. Kako bi sprečili buduću primenu međunarodnog prava, doneo je Ronald Regan Omnibus Act, koji su u američkoj administraciji od radosti žargonski nazvali „nikad više“.

Bil Klinton kao predsednik SAD inicirao je usvajanje njegove dorađene varijante u kojoj je dodatak o izručenju. Njime se predviđa da ukoliko zemlja domaćin odugovlači izručenje osumnjičenog ili daje negativan odgovor, može se poslati tajna ekipa za kidnapovanje i prebacivanje u SAD, na suđenje.
Dakle, otmica koju državni organi SAD planski počine u suverenoj zemlji, cinično se naziva „izručenje“.

Jedna draga mama svih hrvatsko-bošnjačko-šiptarskih zločinaca u ratovima devedesetih godina prošlog veka na delu teritorije nekadašnje zajedničke države Jugoslavije, za svoj pregalački trud višestruko odlikovana ordenjem novokomponovanih država, već je javno obznanila koga bi to i trebalo „izručiti“ nepristranom pravosuđu, a iz zemlje Srbije.

Ipak, ima nekih pravnih zavrzlama, na koje aktuelni „dvojac sa kormilarom“ (Alek, Ivek) mora da odgovori srpskom narodu, pre bolnog reza a posle edukativne posete.

Vojno-tehnički sporazum u Kumanovu potpisan je 09. juna 1999.godine i njime su službeno prestala sva neprijateljstva, između snaga NATO i VJ i MUP R Srbije. 

Ubistvo trojice braće Bitići izvršeno je posle 10. juna, dakle u vremenu kada nema oružanog sukoba, a ipak je to neko proglasio za navodni ratni zločin. 

Otada do danas, uporno se ponavlja kakofonija laganja za „ratni zločin“ nad braćom Bitići, a pravosudni organi Srbije ćute (ili možda ne smeju?) o kvalifikaciji samog dela.

Tako je bez ikakve pravne osnove za to ubistvo postao nadležan Specijalni, a ne redovni sud.

Da li se u samoj Srbiji pripadnici policije Srbije mogu kvalifikovati da su kao teroristi navodno ubili američke turiste, braću Bitići, kako bi se mogao primeniti Klintonov Omnibus Act?

Kako kvalifikovati ilegalni upad na teritoriju Srbije braće Bitići, dokazanih pripadnika terorističke formacije OVK u toku ratnog stanja između NATO i VJ i MUP R Srbije?

Dali su možda imali pasoš SAD pri ilegalnom upadu u Srbiju, ili možda samo američke pločice pripadnika brigade Atlanta?

Ko i kada je lansirao tezu da su kao humanitarci krenuli da pomognu Srbinu sa KiM, i kako to da oni koji žive u SAD, imaju komšije Srbe sa KiM?

Jesu li i ranije dolazili na KiM kao američki turisti, željni obilazaka svetinja SPC u kolevki srpske državnosti?

Zna li „dvojac sa kormilarom“ da otkrivanje počinilaca ubistva (jer to nesporno jeste!) neminovno znači i zahtev za njihovo „izručenje“ u SAD, a samo delo je počinjeno u zemlji Srbiji, koju OUN ipak tretira kao nezavisnu?!

Koji će to pravni ekspert predložiti i donošenje lex specialis americana, da se opravda kršenje ustava Srbije, ili će objašnjenje biti kako tata (Bajden) kaže.

Je li možda tzv slučaj Bitići eksperiment američke administracije, koji će poslužiti za novu varijantu Omnibus Act kao forma zaštite američkih terorista a navodnih turista u belom svetu, u dolazećem vremenu Klintonke?!

Ili možda neće ni biti nikakvog objašnjenja, ako pri pokušaju hapšenja navodno osumnjičeni pruži otpor i izgubi glavu?

Ako eventualne ubice osumnjičenog budu američki državljani, hoće li se to tretirati kao teroristički akt prema državljaninu Srbije, ili će tu prljavštinu ipak morati počiniti local staff?

Izvor: Fond Strateške Kulture