Nemačka vlada ubija svoje građane a blati Srbiju

Poslednjih dana Bila Klintona u Beloj kući, od decembra 2000. do januara 2001. godine, predsednik na odlasku potpisao je veliki niz od 140 „ukaza o pomilovanju“ osoba koje su tada bile u federalnim zatvorima ili pod federalnom istragom – među kojima su bili i neki zloglasni veletrgovci drogom i poslovni ljudi optuženi za pronevere, utaju poreza i prevare; neki taj čin – koji je dobio nadimak Pardongejt – smatraju Klintonovim vraćanjem usluga sumnjivim ljudima koji su finansirali njegove izborne kampanje.

Devet meseci kasnije, još uvek aktivna obaveštajna mreža, sa strukturom rukovođenja i upravljanja koju je postavio Bil Klinton, priredila je Sjedinjenim Američkim Državama i tek izabranom predsedniku Džordžu W. Bušu – spektakl jedanaestog septembra. Al kaida je napala Ameriku 11.09.2001. a onda je Amerika napala Irak i Avganistan, razorila, uništila i vratila ih u kameno doba.

Kao deo obaveštajnog sistema i „vojno-industrijskog kompleksa“, Buš mlađi je prihvatio igru ali prava razaranja i pravi ratovi čekali su povratak stvarne moći Klintonovih.

Ta moć je došla do izražaja izborom frustriranog, iskompleksiranog konvertita koji je sve naloge ispunjavao revnosno ubijajući muslimane Avganistana, Iraka, Sirije, Jemena, Libije, a u Pakistanu je ubio Osamu bin Ladena – tog nezgodnog svedoka prljavih poslova Klintonove oligarhije.

Amerikanci su ubijali po Nici i Parizu (Šarli Ebdo i Bataklan), u Briselu pod nosom NATO-a i njihovih službi, u Turskoj, kad god su to hteli a sada ubijaju i po Nemačkoj.

Nije dilema kako tumačiti aktuelne terorističke napade u Ankari (ubistvo ruskog ambasadora Karlova) i Berlinu (terorizam po modelu „kamionskog terorizma“ u Nici), nego kako, u eri medijskog izveštavanja sa najnižih propagandnih i obaveštajnih pozicija, dobaciti bar zrno analitičkog rasuđivanja do javnosti a da ne budete optuženi kao teoretičar zavere.

Neke neosporne činjenice vezane za dva teroristička akta sa obaveštajnim potpisom CIA ipak su se probile u javnost, pa se par zaključaka može izvesti iz informacija:

1. Ambasador Karlov je svojim diplomatskim naporima sprečio eskalaciju tursko-ruskih odnosa u pravcu rata nakon obaranja ruskog borbenog aviona iznad sirijsko-turske granice i zalagao se za prevazilaženje nesporazuma. On je bio taj crveni telefon koji se upalio kada su pučisti u Turskoj hteli svrgnuti i ubiti Erdogana. Njegov doprinos zajedničkom delovanju Rusije i Turske u Siriji je nemerljiv. Smetao je američkoj službi jednako kao i nemačkoj – kao što im smeta namera Rusije, Turske i Irana da se obračunaju sa njihovim miljenicima, njihovim prljavim geopolitičkim ubicama iz Al kaide. Uostalom, vojno-političko krilo Al kaide, „Džabhat Fateh aš Šam“, koje se do juče zvalo „Džabhatun al Nusra“ – poznati Nusra Front, je preuzelo odgovornost za ubistvo ruskog ambasadora Karlova.

Ubica je bivši policajac, izbačen iz službe zbog povezanosti sa američkim obaveštajnim centrom u vojnoj bazi „Indžirlik“ i mrežom pučista okupljenih oko Fetulaha Gulena.

2. Istovremeno u Nemačkoj, neki fanatik, iz Pakistana ili iz Tunisa, ušao je u kamion i nesmetano, na parkingu, jurio preko 80.kilometara na sat da bi se ušetao među nevine građane u božićnoj kupovini, na Božićnom sajmu.

Pošto je taj događaj, taj teroristički čin povezan sa najvažnijim verskim praznikom u kršćanstvu i najvažnijom pohvalom Bogu ocu, stvoritelju, koji to nije sprečio, niti ublažio – neoliberalno evropsko bezbožništvo dobija na zamahu jer vernici svome stvoritelju, opravdano postavljaju nezgodna pitanja.

Nakon prve greške u identifikaciji napadača iz Berlina kao „migranta iz Pakistana koji je u Nemačku došao Balkanskom rutom“ i njegovog puštanja na slobodu, baš kao, posle Šarli Ebdoa, Bataklana, Brisela, Nice… otkriva se novo terorističko lice koje „zaboravlja ličnu kartu“ i druge dokumente („nekoliko pasoša“) u kamionu kojim je kao sredstvom izvršio teroristički čin. Zar to nije isto što i „jedanaesti septembar 2001. godine“ – zar putnički avion nije pretvoren u terorističko oruđe i da nakon tog „terorističkog patenta Made in USA“, isto tako teroristi nisu zaboravljali pasoše i lične karte?

Nema dileme da nemačka vlada laže i obmanjuje svoje građane, ali da li ih po ugledu na američke službe i ubija – to je pravo pitanje?! Hoće li Merkelova preuzeti tu zločinačku palicu destabilizacije i podrivanja svetske bezbednosti krećući od sebe, odnosno od naroda i države koji joj je dao poverenje da vlada?!

Kako drugačije objasniti propagandu i laži o „Srbinu“ koji se zove „Boban S.“, a koji je navodnom Tunižaninu, čija je lična karta pronađena u „terorističkom kamionu, obezbedio smeštaj tj. stan, u kome je islamista planirao ovu terorističku akciju – nego kao podlu obavještajnu zavjeru CIA i BND, u kojoj su ipak ubijani Nemci.

Nemačka mrzi Srbiju duboko, istorijski i nacionalno. Tu činjenicu ne može promeniti ni miroljubiva i popustljiva politika koju Srbija vodi – ali povezati Srbiju sa islamističkim terorizmom, može samo onaj ko sumnja u zdrav razum konzumenata ove informacije. I ko vjeruje u slepo podaništvo medija na Balkanu, koji će tu informaciju nekritički i bez ograde preneti samo zato jer ju je objavio službeni obaveštajni medij BND-a i nemačke zvanične politike, Deutche Welle. Upravo se to i desilo.

Poltronski, proamerički i pronemački mediji u zemljama bivše Jugoslavije odlučno su denuncirali navodnog Srbina „Abu Abdurahmana“, koji poseduje i nemačka dokumenta, sa imenom „Boban S.“ a u kojima je navedeno njegovo navodno srpsko poreklo.

Da je to posljednji nemački primitivizam na račun Srbije, govori podatak da je poznati terorista Islamske države sa Kosova Lavdrim Muhadžeri također imao pasoš sa imenom Boban Depić, i rođen je u Srbiji (jer je Kosovo potpuno i stvarno bilo u Srbiji), ali ga to baš nimalo ne čini Srbinom kao što ni Mevlid Jašarević, koji je pucao po Sarajevu na Američku ambasadu, rođen u Raškoj oblasti („Sandžaku“), nije Srbin iako su vrlo žustro nemački i američki mediji objavili vest o teroristi iz Srbije koji je napao na ambasadu automatskim oružijem.

Inače, to ime „Srbin Boban“ koristili su na falsifikovanim pasošima i poznati teroristi iz Raške oblasti: Abid Podbičanin, Izudin Crnovršanin, Sejad Plojović, Mirza Ganić, Eldar Kundaković… i mnogi drugi.

Sve Boban do Bobana ali…Srbina ni za leka.

Samo u nemačkoj bolesnoj mržnji i američkoj obaveštajnoj matrici teroristička mreža stvorena u Bosni i Hercegovini, u Sarajevu, Zenici, Tuzli, Travniku i Bihaću, koja kontroliše sve ove Bobane, ne predstavlja pretnju bezbjednosti jer je pod navodnom kontrolom vlada SAD, Britanije, Francuske i Nemačke.

Bez obzira na odsustvo razuma u propagandi koja u Srbiji traži „krivca za podršku teroristima“, mala pravda je, da u ovoj priči, vlada Angele Merkel, ako želi nastaviti sa ovom proizvodnjom i distribucijom antisrpske propagande – ipak mora nastaviti i sa ubijanjem svojih građana.

Manje je bitno kada i kako će stati ta vrsta propagandnog rata, važnije je kada će zapadne vlade, Francuske i Nemačke, prestati slepo slediti poraženu američku, neoliberalnu agendu i kada će prestati da učestvuju u ubijanju svojih građana.

Ako nisu spremni učestvovati u ratu u Siriji i Iraku, na tom geopolitičkom poligonu, na kome su DAEŠ i Al kaida doveli svoje najvažnije potencijale i resurse – onda će se migrantski talasi i terorističke akcije nastaviti u Evropi. Stvarni krivci jesu Oland i Merkelova – stvarne ubice Francuza i Njemaca, su njihove vlade. 

Koalicija Rusija-Iran-Turska može učiniti sve na Bliskom istoku što isplanira i tu joj nije potrebna nijedna zapadna vlada, ni NATO pakt. Rat protiv terorizma se nastavlja.

Izvor: Fond Strateške Kulture