Potomci Broza i Pavelića danas vladaju Srbijom

Nije poznato o čemu su krajem septembra 1942. godine na izlazu iz logora u Staroj Gradiški kod Jasenovca razgovarali Vjekoslav Maks Luburić, komandant svih koncentracionih logora Nezavisne Države Hrvatske, i Andrija Hebrang, jedan od čelnika Komunističke partije Jugoslavije odnosno Hrvatske. Zna se da je nekom drugom prilikom Luburić kazao i ove reči: „Sinovi će nas proklinjati šta radimo, ali će nas unuci blagosiljati!“ On je tokom ratnih godina samo izvršavao ono što je obećao svom poglavniku Anti Paveliću: borba za čistu Hrvatsku a to znači bez Srba!!!

I Hebrang se borio za Hrvatsku, doduše za komunističku sa Josipom Brozom Titom na čelu, sa što manje Srba!

Potomci Pavelića i Broza, to jest Hebranga i Luburića, danas na specifičan način vladaju Srbijom, njenom ekonomijom, kulturom i ko zna čime sve još.

A Srbija je od 1. decembra 1918. godine voljom prestolonaslednika i regenta Kraljevine Srbije Aleksandra Karađorđevića otišla u istoriju a ono što danas nazivamo tim imenom, to je dvostruko okupirana zemlja. Prva okupacija je strana, angloamerička, a unutrašnja je domaća predvođena ekipom – koju je Slobodan Antonić, profesor Filozofskog fakulteta u Beogradu – okvalifikovao kao ološ-elitu. Možda je i legendarni Srbin iz Severne Dalmacije Simo Dubajić bio duboko u pravu kada je, posle nestanka Krajine, ustvrdio da je ta tragedija bila posledica stanja što su Srbe zapadno od Drine vodili psihijatri a one istočno od te reke njihovi pacijenti! Danas nema psihijatara ali ima bolesnika!

Da bismo razumeli današnjicu moramo da se malo vratimo u blisku prošlost.

Dobro je poznato da su u vreme Drugog svetskog rata u Jugoslaviji četiri ličnosti uticale, svako na svoj način, na sudbinu srpskog naroda.

Bili su to dvojica Hrvata – Josip Broz, Ante Pavelić, i dvojica Srba – ili je možda bolje reći jedan Jugosloven Dragoljub Draža Mihailović i jedan Srbin Milan Nedić.

Nije utvrđeno koje je škole završio Broz. Za Pavelića se zna da je doktorirao pravne nauke. Mihailović i Nedić su školovani na vojnim akademijama.

Nije poznato šta je Pavelić radio u godinama Prvog svetskog rata, za Broza se zna da je kao austrougarski vojnik ratovao najpre u Srbiji a potom u Rusiji. Mihailović i Nedić su bili oficiri vojske Kraljevine Srbije.

Maršal Josip Broz bio je generalni sekretar Komunističke partije Jugoslavije koja je predvodila Narodno-oslobodilačku vojsku Jugoslavije i sprovela komunističku revoluciju. Poznato je da su u partizanskoj vojsci Srbi bili najbrojniji borci.

Poglavnik Ante Pavelić bio je vođa ustaškog pokreta koji je – zahvaljujući Rimokatoličkoj crkvi, Italijanima i Nemcima – 10. aprila 1941. godine zadobio Nezavisnu Državu Hrvatsku, tokom koje je, s blagoslovom Adolfa Hitlera i pape Pija XII, pokušao da reši problem Srpstva i pravoslavlja ostavljajući iza sebe nebrojena stratišta i neznano koliko žrtava. Nema dokaza da je i jedan Srbin pripadao strukturama ustaške vojske.

Đeneral Dragoljub Draža Mihailović odbio je da prizna kapitulaciju Kraljevine Jugoslavije, kasnije je predvodio Jugoslovensku vojsku u otadžbini i Ravnogorski pokret, koji su u građanskom ratu bili poraženi. Zna se da je u toj vojsci i pokretu bilo nešto Slovenaca i Hrvata.

Milan Nedić, voljom nemačkih generala, vodio je Vladu Vojno-okupacione teritorije Srbija od početka septembra 1941. do sredine oktobra 1944. godine. Ta Srbija nije imala elemente državnosti jer su nemački generali bili ti čija je svaka reč predstavljala poslednju reč u svakom pogledu! Nedić je prihvatio nemačku ponudu jer je njeno odbijanje značilo dovođenje mađarskih, bugarskih i hrvatskih vojski i rasparčavanje te vojno-okupacione teritorije.

Nemački generali su imali specifičan odnos sa Nedićem. Nema tragova da su ga ucenjivali, doduše bilo je čestih odbijanja njegovih predloga. Zna se da su nemački generali početkom 1942. godine saslušali Nedićeve predloge o potrebi odvajanja Istočne Bosne iz Nezavisne Države Hrvatske i pripajanja Srbiji. Mada su Nemci u Beogradu imali donekle razumevanja za Nedićeve molbe zbog velikih zločina koji su tamo činjeni neprestano, Nemci u Zagrebu su zdušno podržavali Pavelića.

Ima istoričara koji tvrde da je Josif Visarionovič Džugašvili Staljin 1941. godine ponudio Anti Paveliću priznanje Nezavisne Države Hrvatske, ali od toga nije bilo ništa.

Sovjeti su pregovarali sa Hrvatima krajem 1944. i početkom 1945. godine. Zna se da su početkom novembra 1944. predložili sastanak vođe komunističke Narodno-oslobodilačke vojske Jugoslavije Josipa Broza, predsednika jugoslovenske kraljevske Vlade Ivana Šubašića i poglavnika Nezavisne Države Hrvatske Ante Pavelića – trojice Hrvata. Pavelić je, po istim autorima, zahtevao da ga na sastanak u štabu Trećeg ukrajinskog fronta u Krajovi, kod generala Fjodora Mihailoviča Tolbuhina, prete britanski vojnici. Kako su Sovjeti to odbili, od sastanka nije bilo ništa!

Ima indicija da su Nemci poslednjeg dana avgusta 1941. godine u Zemunu upriličili sastanak Nedića i Pavelića. Nema tragova o čemu su razgovarali, ali se može sa sigurnošću pretpostaviti da se radilo o iseljenju srpskog naroda iz Hrvatske.

Poznato je da su se Broz i Mihailović 1941. godine sastali dva puta. Mada ima dovoljno činjenica o sadržaju razgovora, može se zaključiti da je kod Mihailovića bila izražena velika naivnost a kod Broza svesna prevara.

Poznato je da su Nedić i Mihailović još od jeseni 1941. imali indirektne kontakte, kao i da je Nedić predlagao Mihailoviću da ide u Nezavisnu Državu Hrvatsku da tamo štiti srpski narod. Zna se da su se 1943. lično sastali i da su o svakoj njihovoj reči znali Nemci.

Nema tragova da su se Pavelić i Broz sastali tokom ratnih godina mada je na nižem nivou bilo kontakata. Tako je prvi kontakt komunista sa Pavelićem bio već 16. aprila 1941. u Zagrebu, kada su Andrija Hebrang i Vladimir Bakarić razgovarali sa Milom Budakom i Andrijom Artukovićem i tom prilikom podržali Nezavisnu Državu Hrvatsku.

Ima svedočenja da su se predstavnici generala Mihailovića sastali 1945. godine sa Pavelićem. Ostalo je zabeleženo da je tom prilikom, pored Pavelića, bio i Maks Luburić. Luburić je na primedbu generala Svetomira Đukića, Mihailovićevog izaslanika, o poreklu prezimena odgovorio: Ne znam tko me je gradio, ali se osjećam ustašom!

U dostupnoj arhivskoj građi nema tragova o eventualnim kontaktima Sovjeta i Milana Nedića.

Zna se ponešto o kontaktima Sovjeta i predstavnika generala Mihailovića.

Ne zna se zašto iz sovjetskih arhiva nikada nije „procurio“ ni jedan vredniji dokument, kako o poglavniku Paveliću tako i o generalu Mihailoviću?

Britanci su u leto 1945. pomogli Anti Paveliću da se skriva po Austriji i kasnije da stigne do Vatikana. Pavelić je umro 28. decembra 1959. godine u Madridu i njegova grobnica je neka vrsta mesta poklonjenja!

Britanci su izdali đenerala Mihailovića i dozvolili maršalu Brozu da ga strelja. Brozovi naslednici do današnjeg dana ne dozvoljavaju da se dozna gde je Mihailovićev grob.

Britanci su izručili Brozu i đenerala Milana Nedića. Ostalo je nepoznato kako je Nedić okončao život i gde je sahranjen.

Josip Broz je, po svemu sudeći, umro 4. maja 1980. godine i sahranjen nekoliko dana kasnije u grobu na jednom od najlepših mesta u Beogradu. Doduše, ostalo je nejasno, da li je sahranjen onda kada smo gledali sahranu ili naredne noći!

Na početku sam rekao da je ono što nazivamo Srbijom okupirana zemlja. Doduše, danas nema okupatora u klasičnom smislu reči, ali je okupacija prisutna u svakoj sferi života. Uostalom, to se i ne krije: setimo se koliko je puta stranac sedeo na sednicama Vlade Srbije!

Poznato je koliki je uticaj stranaca na rezultate izbora, a to znači i na sastav Vlade. Ovakve činjenice mogao bih ređati u nedogled. A na kraju bih ipak došao do sledećeg zaključka: pripadnici te Vlade iz zdanja u Nemanjinoj 11 uklanjaju sliku Milana Nedića, optužujući ga za služenje okupatoru i izdaju nacionalnih interesa!

U našem lepom srpskom jeziku ima mnogo rečenica koje priliče da barem jednu na ovom mestu moram da citiram: Ko je ovde lud, a ko zbunjen?

Izvor: Stanje stvari