Rušenje sramotnog „Vukovarskog mita“

Svaki narod ima jedan ili više nacionalnih mitova. Mitovi su kohezivna sila naroda i motivacija. Pogotovo u teškim vremenima, mitovi pomažu da svaki pripadnik određenog naroda postane svestan svoje pripadnosti i svog mesta u tom narodu, svoje pripadnosti jednoj velikoj porodici čija je prošlost često bila mukotrpna, ali i slavna, a očuvali su je hrabrost, čast i spremnost pojedinca na žrtvu za zajednicu. Tako Francuzi imaju „Jovanku Orelanku“, Srbi „Kosovski mit“, itd. Mit nije laž ni izmišljotina nego stvarni događaj koji je kroz vekove poprimio mitske dimenzije u svesti naroda i postao centralna tačka u oblikovanju nacionalnog identiteta.

Hrvati, kao i mnoge druge veštački stvorene nacije, sve do 1991. godine nisu imali svoj mit. Katolička crkva i vladajuće garniture u Hrvatskoj izabrale su baš vukovarsku bitku za službeni hrvatski nacionalni mit. Međutim, „Vukovarski mit“ je za razliku od drugih nacionalnih mitova potpuno utemeljen na laži, prevari i podvalama.

Danas sva deca u Hrvatskoj u 8. razredu odlaze u Vukovar i tamo uče kako je Vukovar oduvek bio hrvatski grad, kako su rat u Vukovaru započeli Srbi i JNA koja je bila srpska vojska, kako se u Borovom selu dogodio masakr „hrvatskih redarstvenika“, kako je Vukovar „grad heroj“, „hrvatski Staljingrad“ koji je bio u potpunom okruženju i kojeg su branili slabo naoružani „branitelji“, kako je Ovčara najveći zločin…

U nastavku ćemo, koristeći samo hrvatske izvore pobiti sve ove laži kojima se i dalje raspiruje mržnja i onemogućuje miran suživot Srba i Hrvata. Kada se mediji u Hrvatskoj zgražaju nad povicima „Ubi Srbina!“, čak i na utakmicama gde Hrvatska uopšte ne igra sa Srbijom, kada se „javno mnjenje“ iščuđava što ljudi na koncerte Tompsona nose ustašku ikonografiju i što se na svadbama svira pesma „Jasenovac i Gradiška Stara“ koja slavi klanje srpskih civila u 2. svetskom ratu, kada su političari u šoku jer su pretučeni pravoslavni bogoslovi a ćirilične ploče ponovno razbijene, nek se sete da su i svi oni odgovorni za te događaje barem tako što i dalje insistiraju na nečasnom „Vukovarskom mitu“, pogotovo 18.11. kada čitava Hrvatska, uz nezamislivo prenemaganje i patetiku, slavi taj sramni događaj. Događaj koji zapravo ilustruje čitav rat u Hrvatskoj koji je prema izjavi prvog hrvatskog ministra policije i Tuđmanove desne ruke počeo napadima hrvatskih policajaca i paravojnih jedinica na Srbe i srpska sela.

Vukovarska bitka za uvertiru ima pokolje srpskih civila mesecima pre početka rata, blokiranje kasarne JNA i ubijanje vojnika koji su tu služili vojni rok. Ona je dobar pokazatelj kako su Hrvati izvršili agresiju na Srbe, a kasnije, pokvareno, krivicu za rat pokušali pripisati Srbima. Vukovarski mit je temelj svih ostalih hrvatskih bezobraznih laži. Ovaj tekst je skroman doprinos demistifikovanju tog odvratnog mita.

Zabluda: Vukovar je oduvijek bio hrvatski grad

Istina: Vukovar nikad nije bio hrvatski grad. Do 18. veka Srbi su u Vukovaru bili apsolutna većina, a onda Austro-Ugarska počinje doseljavati stanovništvo iz cele Monarhije. Broj Srba se dodatno smanjio nakon ustaških pokolja iz 1941., a nastavio se smanjivati i u desetinama godina posle drugog svetskog rata kada su komunističke vlasti masovno doseljavale Hrvate, pogotovo iz Dalmacije i Hrecegovine. Uprkos svemu, Vukovar je ostao multi-etnička sredina, gde je osim Srba i Hrvata živelo i jako puno Mađara, Nemaca, Rusina, Slovaka, Ukrajinaca i dr. Na poslednjem predratnom popisu stanovnništva (1981.) čak se 21.2% stanovnika Vukovara izjasnilo kao Jugosloveni, najviše u celoj Hrvatskoj, dok je Hrvata bilo samo 37%. Zato se ne treba čuditi što je baš Vukovar izabran od strane Tuđmana i HDZ-a kao poprište ratnih sukoba. Na izborima 1990. u Vukovaru uopšte nije pobedio HDZ, nego SDP. Komentarišući rezultate tih izbora u Vukovaru, tadašnji hrvatski predsednik Franjo Tuđman je izjavio: ‘Zapamtit će me crveni Vukovar!’. I zapamtio ga je.

Zabluda: Rat u Vukovaru su počeli Srbi.

Istina: Pre bilo kakvih sukoba, još u rano proleće 1991., Hrvati su počeli otimati i ubijati srpske civile, tako da su pre početka direktnog ratnog sukoba hrvatske paravojne jedinice, prema hrvatskim izvorima, ubile najmanje 126 civila srpske nacionalnosti )(šef Tuđmanove obaveštajne službe SUZUP-a u Vukovaru, Ferdinand Jukić navodi tu brojku, dok JNA navodi i do 400). Pripadnici hrvatskih paravojnih jedinica nisu bili samo iz Vukovara, već su tamo smišljeno poslani iz cele Hrvatske, pa su i mnogi vukovarski Hrvati bili u strahu. Pre bilo kakvog rata i sukoba, hrvatske vlasti u Vukovaru prestale su Srbima isplaćivati penzije i počele su otpuštati Srbe sa posla. Pre bilo kakvog rata i sukoba pripadnici hrvatskih paravojnih jedinica digli su u vazduh srpske kafiće: „Krajišnik“ (15.4.), „Sarajka“ (3.5.), „Tufo“ (3.5.), „Brdo“ (6.5.), „Mali raj“ (28.6.), „Popaj“ (2.7.), „Točak“ (21.7.), „Čokot bar“ (24.7.), „Šid“ (30.7). A još 1989. dizani su u vazduh kiosci srpskih novina.

Nije bila pošteđena ni kuća poznatog fudbalera Siniše Mihajlovića čija je majka Hrvatica. Nju su hrvatske paravojne jedinice potpuno opljačkale i uništile, a čak su mu, u besomučnom divljanju i orgijanju spalili i porodične fotografije. Nalogodavci zločina bili su visoko rangirani članovi HDZ-a, sekretar narodne odbrane opštine Osijeka Branimir Glavaš (poznat po rečima kojima je najavio rat: „neka igre počnu“), sekretar narodne odbrane opštine Vukovar Tomislav Merčep, potpredsednik hrvatskog sabora i bivši saradnici Udbe Vladimir Šeks i Ivan Vekić koji će 31.07.1991. postati ministar unutrašnjih poslova Hrvatske. Od te četvorice, Glavaš je osuđen za ratne zločine od strane hrvatskog suda, Merčepu se sudi, Vekić je pod istragom USKOK-a, a Šeksa je za zločine optužio spomenuti Glavaš. To potvrđuje i prvi Tuđmanov ministar unutarnjih poslova Hrvatske, Josip Boljkovac u svojoj knjizi „Istina mora izaći van“ gde opisuje događaj iz aprila meseca 1991. kada su Šeks, Šušak, Glavaš i Vukojević (sve visoko ranigirani HDZ-ovci) pucali armbrusima po Borovu selu. To je bilo puno pre nego je bilo koji Srbin ispalio i jedan metak u Vukovaru. U Vukovaru su, kao da je pod nacističkom okupacijom, bile potrebne propusnice koje je izdavao Tomislav Merčep. O atmosferi koju su stvarale hrvatske paravojne jedinice na čelu sa Merčepom, svedoči i poverenik hrvatske vlade za Vukovar, Marin Vidić Bili, u pismu koje je iz Vukovara uputio hrvatskoj vladi, ali i nekolicini opozicionih čelnika:

„Imenovanjem Merčep Tomislava za sekretara Općinskog sekretarijata u Vukovaru došlo je do uzurpacije vlasti i koncentracije funkcija u jednoj osobi i to predsjednika HDZ-a te faktički zapovijednja ZNG-a, policijom te civilnim organima vlasti. Okružen ljudima sumnjivih moralnih i stručnih kvaliteta, bivšim kriminalcima, preuzeli su apsolutno nadzor nad svime u Općini Vukovar, ne prezajući od nasilnih i represivnih mjera nad građanima Općine Vukovar (bespravnim upadajem u privatne stanove, upućivanjem usmeno i pismeno u napuštene stanove osoba koje su tražile smještaj, pljačkanjem stanova, oduzimanjem privatnih vozila, nasilnim privođenjem na saslušanje pa čak i egzekucijama. Takvim ponašanjem stvorio je u gradu opću psihozu straha među hrvatskim i srpskim pučanstvom što je rezultiralo masovnim bijegom iz grada, totalnom blokadom rada polcije, ZNG-a, organa uprave i stvorilo opću konfuziju…„

Koliko licemerno zvuče izjave pojedinih vukovarskih Hrvata koji su se u onom krivotvorenom gebelsovskom filmu B92 „Posljednji rez“ iščuđavali zašto su Srbi u proljeće i rano ljeto 1991. bežali iz Vukovara!

Jedna sagovornica, Ljiljana Alvir čak vrlo loše glumi razočaranost što im vukovarski Srbi koji su bežali nisu rekli kako se sprema rat. To je vrhunac bezobrazluka, jer vukovarski Srbi, kao i ostali hrvatski Srbi, nisu bežali iz Hrvatske zbog toga što su znali da se sprema rat, nego jer su svakodnevno maltretirani, otpuštani sa posla, likvidirani. To je vreme kada hrvatske novine objavljuju imena, prezimena, adrese i brojeve telefona Srba i Jugoslovena po kvartovima. I šta je ta bednica, Ljiljana Alvir mogla misliti, kakav će odgovor JNA biti na to što su hrvatske paravojne jedinice blokirale kasnarnu u Vukovaru i snajperima ubijale vojnike na vojnom roku? Da će JNA u Vukovar ući sa cvećem?! Taj film „Poslednji rez“ sve vreme na jedan vrlo pokvaren način manipuliše sa činjenicama, prikazujući događaje hronološki pogrešno, puštajući izjave najgorih hrvatskih zločinaca kao što je Ivan Vekić (koji je pretio hrvatskim vlastima da će, ako ga uhapse radi zločina nad Srbima, dignuti na njih neku svoju „hrvatsku stražu“ sa oružjem ), koji za Merčepa, ratnog zločinca iz Vukovara kaže da je „dobroćudna pričalica“ i time se izruguju svim žrtvama koje su njegovi eskadroni smrti pobili. Interesantno je da čak i taj Merčep svojim izjavama ruši vukovarski mit; jednom je baš u Vukovaru izjavio da je Vukovar dobar primer lopovluka, pokvarenosti i dogovorenog rata.

Zabluda: U Borovom selu se dogodio pokolj „hrvatskih redarstvenika“

Istina: Borovo selo bilo je čisto srpsko selo. Srbi su činili više od 98% stanovništva. Na izborima iz 1990. u Borovom selu je, kao i u drugim opštinama sa srpskom većinom, pobedio SDP što pokazuje da su Srbi iz Borovog sela bili za saživot sa Hrvatima. Nekoliko meseci ljudi su živeli mirno, a onda su hrvatske paravojne jedinice pod vođstvom Tomislava Merčepa počele dizati tenzije. HDZ je svojim članovima u Vukovaru već početkom 1991. podelio oružje. Ubrzo su hrvatske paravojne jedinice digle u vazduh prve srpske objekte, a onda i likvidirali prve srpske civile. 15. aprila minirana je srpska kafana „Krajišnik“ na Sajmištu. 1.maja dogodilo se i svirepo ubistvo srpskog starca Stevana Inića u Bršadinu, selu blizu Borova.

U Borovom selu, za praznik rada, meštani su kao i svake godine do tada postavljali jugoslovensku zastavu na mesnu zajednicu, zastavu države koja je tada još uvek bila zajednička država i Hrvata i Srba, a predsednik i premijer Jugoslavije bili su Hrvati. Ta zastava smetala je patroli tzv. hrvatskih policajaca iz Osijeka, a u stvari se nije radilo o policajcima, nego o pripadnicama hrvatskih paravojnih jedinica kojima su podeljene policijske značke nekoliko meseci ranije. Kada je krajem 1990. godine tadašnji hrvatski ministar odbrane Špegelj snimljen kako govori da će ubijati porodice oficira JNA na kućnom pragu i kada je otkriveno da se hrvatske paravojne jedinice već uveliko naoružavaju, hrvatske vlasti su svim pripadnicima paravojnih jedinica, među kojima je bilo puno kriminalaca i bivših ustaških terorista iz dijaspore, podelile legitimacije MUP-a. Meštani su tim tzv. policajcima pružili otpor; ovi su se dali u beg, a dvojicu su meštani zarobili. Tuđmanu i vlastima u Zagrebu je to bila idealna prilika za izazivanje incidenta većih razmjera koji im je bio preko potreban – referendum o samostalnosti Hrvatske se bližio i trebalo je senzibilizirati javno mnjenje u Hrvatskoj. Odmah idući dan, Tuđmanov režim šalje u Borovo selo do zuba naoružane pripadnike paravojnih jedinica sa značkama MUP-a, autobus i mnoštvo ličnih vozila. Čim su ušli u centar Borovog sela i izašli iz autobusa, otvorili su vatru po civilima, iako je u neposrednoj blizini bila škola puna dece. Na licu mesta je ubijen starac Vojislav Ilić, nekoliko civila su ranili, a među njima i jedog Hrvata koji je kupovao pelene za dete koje samo čudom nije pogođeno. Tzv. hrvatski redarstvenici pokušali su zauzeti najvažnije tačke u selu, ali im je iz dve najposećenije kafane u centru uzvraćena vatra, a zatim su se uključili i drugi meštani Borova sela koji su u tom trenutku bili usred poljoprivrednih radova. „Redarstvenici“ nisu očekivali takav otpor, pa su se u kukavičkom begu odlučili za gnusan čin. Upali su u ambulantu gde su vadili bombe pred majkama i decom i decu uzeli kao taoce, čak su na prozor dok je trajala pucnjava stavili desetogodišnju kćer lokalnog vlasnika diskoteke Mladena Grbića, kao i kćer zapovednika odbrane Borova sela Vukašina Šoškoćanina koji će se navodno utopiti nešto kasnije, mada ostaje sumnja da su ga ubili hrvatski paravojnici jer je bio sklon pregovorima. Tuđmanu u Vukovaru nije trebao mir, nego rat. Kada su videli da će meštani odbraniti selo i da im nema spasa, jer im je pojačanje zaustavljeno i odbijeno na ulazu u selo, „redarstvenici“ su u pomoć pozvali JNA koja je oko 15 sati ušla u selo, prvo zaštitila, a onda i evakuisala hrvatske „redarstvenike“. Isti ti „redarstvenici“ i hrvatske paravojne jedinice samo mesec dana kasnije, blokiraće u Vukovaru kasarnu te iste JNA koja ih je spasila, zatvoriće im vodu, struju i ubijati vojnike iz snajpera.

19.maja održan je referendum o Hrvatskoj samostalnosti u nedemokratskim uslovima, a napad hrvatskih „redarstvenika“ bila je false flag operacija koja je trebalo neodlučne da uveri da sa Srbima nije moguć miran suživot. 18 godina nakon tog događaja, Josip Boljkovac, prvi hrvatski ministar unutrašnjih poslova, koji je u vreme napada na Borovo selo obavljao tu funkciju i bio Tuđmanova desna ruka, priznaće u svojoj knjizi „Istina mora izaći van“ koju je objavio pred smrt, da je rat u Hrvatskoj počeo napadima hrvatske policije na Srbe i da je napad na Borovo selo bio hrvatska provokacija. Samo je besramna hrvatska propaganda mogla takav gnusan čin prikazati kao nekakvu žrtvu i „pokolj hrvatskih redarstvenika“.

Zabluda: Srbi su u Beogradu bacali cveće na tenkove koji su išli na Vukovar

Istina: Beograd je tada imao više od 1.5 miliona stanovnika, a tenkove je ispratilo nekoliko stotina ljudi, što je vidljivo i na snimcima. U Beogradu su se održavali anti-ratni protesti, za razliku od Zagreba i cele Hrvatske gde nije bilo niti jednog jedinog anti-ratnog protesta. U Zagrebu je u to vreme Tuđman pretio da će Srbe svesti na 3.5%, hvalio se da je sretan što mu žena nije ni Srpkinja ni Jevrejka, a hrvatsko ludilo je išlo do te mere da je komentator HRT-a njegov dolazak na trg Bana Jelačića pred opijenu masu, uporedio sa ulaskom Isusa u Jerusalim. Za razliku od Hrvatske, gde je odziv na mobilizaciju bio od 30% do 60%, u Beogradu je odziv bio 2% do 10%, a i oni koji su bili mobilizovani su često dezertirali i odbijali učestvovati  u ratu. Jedan vojnik je čak doveo oklopni transporter sa ratišta pred skupštinu u Beogradu.

Zabluda: JNA je napala Vukovar

Istina: JNA je 14.9.1991. krenula u legitimnu i legalnu deblokadu svoje kasarne u Vukovaru. Hrvatske paravojne jedinice su 20 dana, bez ikakvog razloga, držale kasarnu JNA u blokadi. Prema priznanju Tomislava Merčepa, JNA je bila vrlo korektna u Vukovaru, a ne treba zaboraviti da je baš JNA 3 meseca pre nego što će joj hrvatske paravojne jedinice blokirati kasarnu u Vukovaru, spasila hrvatske „redarstvenike“ u Borovom selu. Danima pre početka deblokade, Tuđman je odbijao svog negdašnjeg prijatelja Kadijevića koji ga je molio da deblokirala kasarnu, uključi vodu i struju ili da bar dozvoli da se ukopaju leševi mladih vojnika JNA koji su bili ubijeni od hrvatskih snajpera i koji se zbog tih snajpera nisu mogli ukopati. Tuđman, pošto je već ranije odlučio da u Vukovaru napravi pokolj, ostao je gluv na sve Kadijevićeve molbe, nagovaranja i pretnje. Ne treba zaboraviti da je veliki deo stanovnika Vukovara doživljavao JNA kao svoju vojsku koja ih je oslobodila. JNA je 14.9.1991., kada je krenula u deblokiranje kasarne, i dalje bila jedina legitimna i legalna vojska u celoj Jugoslaviji, pa tako i u Vukovaru. Prema tome, JNA nije mogla napasti grad u državi gde je ona jedina službena vojska, gde se nalazi njena kasarna pod blokadom i paljbom i gde je veliki deo stanovnika grada smatra svojom vojskom.

Zabluda: JNA je bila srpska vojska

Istina: Na čelu JNA bio je Veljko Kadijević, Hrvat po majci, rođen u Hrvatskoj, oženjen Hrvaticom. Njegovi zamenici bili su Hrvat Josip Gregorić i Slovenac Stane Brovet. Od svih hrvatskih generala u JNA, tada je na hrvatsku stranu prešlo manje od 25%, dok je preko 75% hrvatskih generala ostalo u JNA do kraja rata u Vukovaru.

U vreme bitke za Vukovar Glavni komandant štaba Centralne komande u Beogradu bio je Hrvat Andrija Silić, glavni komandant Ratnog vazduhoplovstva bio je Hrvat Zvonko Jurjević (koji je baš tada zamenio Hrvata Antona Tusa), glavni komandant Jugoslovenske ratne mornarice bio je Hrvat Božidar Grubišić, glavni komandant Centra visokih vojnih škola u Beogradu bio je Hrvat Ivan Radanović, glavni komandant Komandno štabne akademije Hrvat Tomislav Bjondić, glavni komandant Vojne akademije u Beogradu Hrvat Mate Pehar, dok je nešto pre rata u Vukovaru Aleksandar Vasiljević (porijeklom Bugarin) preuzeo KOS od Hrvata Milivoja Pavičevića, koji je i dalje ostao u JNA. Komandant Prve Armije koja je krenula u deblokadu svoje kasarne u Vukovaru bio je Aleksandar Spirovski, Makedonac. Tokom cele 1991., dakle u vreme borbi za Vukovar, u sastavu JNA bio je veliki broj Hrvata, Muslimana, Makedonaca, Crnogoraca i nešto manje Slovenaca. Muslimanskih oficira tada je u JNA bilo oko 500, a najpoznatiji su Atif Dudaković, Sefer Halilović i Izet Nanić kojeg će 1995. sa leđa ubiti muslimani u Hrvatskoj, dok je sa svojim vojnicima činio zločine nad srpskim civilima u Krajini koji su bežali od hrvatske vojske. I na svim ostalim funkcijama bili su Hrvati. Od Titove smrti realno najuticajnija osoba u Jugoslaviji bio je premijer. Svo troje premijera nakon Titove smrti su bili Hrvati. 1991. predsjednik predsedništva SFR Jugoslavije bio je Hrvat Stipe Mesić, premijer Hrvat Ante Marković, ministar spoljnih poslova Hrvat Budimir Lončar, načelnik Službe bezbednosti Hrvat Zdravko Mustač…

Zabluda: JNA je bila strana, agresorska vojska

Istina: Osim što je u njoj još uvek bio velik broj Hrvata, JNA je bila regularna vojska tada međunarodno priznate države, Jugoslavije. Kada je 14.9.1991. JNA u Vukovaru pokušala da deblokira svoju kasarnu, Hrvatska je tada još uvek bila u sastavu Jugoslavije, još nije bila donela nikakav pravni akt o izlasku iz Jugoslavije, a i kad ga je kasnije donela, on je postao važeći tek međunarodnim priznanjem Hrvatske 1992., kada su borbe u Vukovaru već mesecima bile okončane. Zato Hag nije sudio JNA za agresiju jer ona u Vukovaru nije bila agresorska vojska, već je bila napadnuta od strane hrvatskih paravojnih jedinica, a dobar deo tih hrvatskih paravojnika nije uopšte ni bio iz Vukovara.

Zabluda: Vukovar je bio važna strateška tačka

Istina: Strateški gledano Vukovar je bio potpuno nebitan. Bio je udaljen više od 50 kilometara od auto-puta, a čak 250 kilometara od Zagreba. Nakon njega bili su dobro utvrđeni Vinkovci, Osijek, Požega, Nova Gradiška, Kutina, Ivanić Grad…. Da je JNA htela napasti Zagreb, krenula bi preko Karlovca (48 kilometara, ni jedno veće naselje do Zagreba), Siska (47 kilometara, ni jedno veće naselje do Zagreba), ili Novske (94 kilometra, od većih naselja Kutina i Ivanić grad), jer je tamo imala svoje položaje, odnosno to su bila područja sa srpskom većinom koja su kontrolisali hrvatski Srbi. Da je JNA krenula u napad na Zagreb preko Vukovara, imala bi na putu Vinkovce, pa Osijek, grad od 100 000 stanovnika, pa Požegu, pa Novu Gradišku, a onda bi došla u Okučane, područje koje su kontrolisali Srbi i tek odatlebi mogla odmah krenuti na Zagreb.

Zabluda: Hrvati su bili slabo naoružani

Istina: Hrvati su prilikom predaje u Vukovaru imali pešačke municije za mesece borbe. Imali su najmodernije protivoklopno oružje koje su dobili od Nemačke. Bili su dobro naoružani oružjem iz bivših zemalja Varšavskog pakta, najviše iz Mađarske. Još 1990. u jesen, prema izjavi tadašnjeg Tuđmanovog ministra odbrane Špegelja, hrvatske paravojne jedinice brojale su 80 000 ljudi pod oružjem, i u 81 opštini u Hrvatskoj bile su formirane grupe za zauzimanje kasarni i skladišta JNA.

Prema izjavi Ferdinanda Jukića, šefa vukovarskog SUZUP-a (hrvatska tajna služba), koji je tri puta pratio Tuđmana na pregovorima u Karađorđevu, hrvatske paravojne jedinice iz istočne Slavonije su se uoči rata naoružale sa 10 kamiona oružja iz skladišta JNA u Batajnici, koji su plaćeni srebrom i zlatom zaplenjenim iz Osječkog suda. 15.9. dakle samo dan nakon početka direktnog ratnog sukoba u Vukovaru, Hrvatske paravojne jedinice, tzv. Zbor Narodne Garde je prilikom predaje Varaždinske kasarne došao u posed 74 komada tenkova T-55 , 88 oklopnih vozila, 36 samohodnih PZO topova, 24 100mm protivtenkovskih topova, 72 minobacača od 120mm. Svo oružje bilo je raspoloživo i moglo se za nekoliko sati dopremiti do Vukovara da je to Tuđmanu i hrvatskoj politici odgovaralo. Dva dana kasnije predale su se kasarne u Križevcima, Čakovcu, Osijeku, Đakovu (zaplenjeno je 54 PT topa od 100mm i 48 samohodnih PZO topova), protivtenkovska topovska brigada iz Virovitice, i druge. Narednih dana predale su se još neke kasarne. 29.9.1991. Hrvati su iz Bjelovarske kasarne zaplenili 78 tenkova T-55 i 80 oklopnih vozila. Tuđman je prema tome u Vukovar već 30.9.1991., šesnaest dana od početka direktnog ratnog sukoba, mogao poslati preko 300 tenkova i oklopnih vozila i masu svog ostalog naouružanja. Sa Vukovarskog ratišta, za vreme najžešćih borbi, Tuđman je povukao petnaest najsavremenijih tenkova M-84 koji su prebačeni u fabriku „Đuro Đaković“ gde su na njima učinjene sitne popravke, koji su prodati Kuvajtu za 6 miliona evra. U samom Vukovaru Hrvati su imali 26 (4 zarobio Arkan) tenkova i oklopnih transportera, 52 topa do 100 mm, 32 topa preko 100 mm, 8 minobacača i jedan višecevni raketni bacač.

Zabluda: Vukovar je bio u potpunom okruženju, opsada je trajala 87 dana

Istina: Vukovar ni jedan dan nije bio u potpunom okruženju. Pred sam pad Vukovara zapovednik Branko Borković je sa grupom svojih paravojnika pobegao iz njega. Pa nije ih valjda JNA pustila da išetaju?! Ni bitka za Vukovar nije trajala 87 dana već 66 dana, ali do zadnjeg dana Vukvar nije bio u okruženju. Prema hrvatskom zapovedniku u Vukovaru Branku Borkoviću prvi napad na Vukovar počeo je 14.9., Borković je iz Vukovara pobjegao 16.11, a Vukovar je pao 18.11., što znači da su hrvatske paravojne jedinice u Vukovaru izdržale samo 66 dana.

Zabluda: Hrvati su u Vukovaru naneli ogromne gubitke JNA, 8.000 poginulih, 15.000 ranjenih te između 400-600 uništenih tenkova i oklopnih vozila, oko 20 uništenih aviona i helikoptera

Istina: U Hrvatskoj više nema ozbiljnog istoričara koji bi zastupao te brojke. Prema do sada najpreciznijim podacima, na strani JNA je 1.103 vojnika i dobrovoljaca ubijeno, 2.500 ranjeno, 110 tenkova i transportnih vozila uništeno i 2 aviona oborena, dok je još jedan pao zbog kvara. Treba reći da je JNA pucala čak i po srpskim dobrovoljcima, kao i to da je, dok hrvatske paravojne jedinice nisu napale JNA, ona bila tampon zona između hrvatskih paravojnih jedinica i lokalne srpske teritorijalne obrane. Hrvatski gubici bili su 1329 poginulih, 777 ranjenih, uništenih 26 tenkova i oklopnih transportera.

Zabluda: JNA je u ratu sa Hrvatima u Vukovaru imala preko 80 000 vojnika

Istina: Davor Marijan je desničar, hrvatski istoričar, koji je pokušavao odbraniti hrvatske laži o Vukovaru, ali je na kraju istraživanja morao priznati za Hrvate poražavajuću činjenicu. Vukovar je osvojilo 7 000 vojnika JNA i dobrovoljaca, a u čitavoj istočnoj Slavoniji JNA je imala nešto više od 15 000 vojnika. Priče o nekakvih 80 000 su sulude, a 20 000 kako procenjuju realniji hrvatski istoričari je gornja granica svih vojnika koji su došli u Istočnu Slavoniju, ali treba uzeti u obzir da je JNA konstantno bila suočena sa masovnim dezerterstvom.

Zabluda: Vukovar je hrvatski Staljingrad

Istina: Uporediti Vukovar sa Staljingradom je vrhunska ludost hrvatske ratnohuškačke propagandne mašinerije. Vukovar nikad nije bio u potpunom okruženju, jer je JNA ciljano ostavila 500 metara širok put kroz kukuruzište prema Bogdanovcima kojim je dva dana pre pada Vukovara pobegao hrvatski zapovjednik Borković i deo pripadnika hrvatskih paravojnih jedinica. U Vukovaru je 6 700 dobro naoružanih boraca izdržalo samo skormnih 66 dana protiv nešto više od dvostruko brojnije JNA, a u teoriji ratovanja je poznato da su za osvajanje nekog grada potrebne bar trostruko brojnije snage.

Zabluda: Hrvatski državni vrh bio je zabrinut za sudbinu civila u Vukovaru

Istina: U transkriptu objavljenom u hrvatskom Dnevniku, na pitanje hrvatskog zapovednika Dedakovića može li evakuisati civile, Tuđman to rezolutno zabranjuje. Prema poznatoj hrvatskoj književnici i kolumnistici Vedrani Rudan, Tuđman je namerno vratio nekoliko autobusa dece u Vukovar, nadajući se da će Srbi nad njima izvršiti pokolj. Međutim, Tuđmanove bolesne vizije se nisu ostvarile i Srbi su svu decu i civile evakuisali iz Vukovara. Dok je Vukovar padao, Tuđman je sa Antunom Vrdoljakom igrao tenis.

Zabluda: Ovčara je najveći zločin tokom rata u Hrvatskoj

Istina: Na Ovčari je streljano oko 200 ratnih zarobljenika, a mnogi od njih bili su optuženi od vukovarskih civila, i Srba i Hrvata, za najteže zločine (među njima su najmanje 130 ubijenih srpskih civila pre početka direktnog ratnog sukoba), a među streljanima je bilo i stranih plaćenika, poput francuskog fašiste Jean-Michel Nicoliera, jer su sve vreme rata u Vukovaru, a i u Hrvatskoj, Hrvati imali pomoć brojnih fašističkih i ultra-nacionalističkih organizcija iz zapadne Evrope, pa se stotine stranih plaćenika i fašista nalazilo u hrvatskim paravojnim jedinicama, najviše u HOS-u, neo-ustaškoj organizaciji čiji je cilj bio Hrvatska sa granicom na Drini koja bi uključivala i pola Vojvodine i Sandžak.

Postoje indicije da je streljanje na Ovčari izvršeno na temelju dogovora Tuđman – Aleksandar Vasiljković (šef KOS-a i američki agent), a da su tih 200 pripadnika hrvatskih paravojnih jedinica koji su bili streljani izabrali Vesna Bosanac i poverenik hrvatske vlade Marin Vidić Bili. Po broju ubijenih – 200 streljanih pripadnika hrvatskih paravojnih jedinica, Ovčara je najveći srpski zločin u Hrvatskoj. Radi poređenja, u Oluji je Hrvatska vojska ubila između 1 000 (po hrvatskim izvorima) do 2 000 (po srpskim) civila, uglavnom starijih od 80 godina koji su bili preslabi da pobegnu. Samo u Oluji Hrvati su napravili najmanje 5 do 10 Ovčara, ali ne ratnih zarobljenika, nego civila.

Zabluda: Vukovar je grad heroj

Istina: Pre nego što su hrvatske paravojne jedinice izvršile nasilnu mobilizaciju, u Vukovaru je bilo oko 1600 hrvatskih boraca, od čega više od polovine iz drugih delova Hrvatske i BiH. Čak i oni koji su bili Vukovarci, bili su uglavnom deca doseljenika koje su komunisti naselili u Vukovar posle II svetskog rata. U opštini Vukovar živelo je oko 37 000 Hrvata, što znači da je vojno sposobnih muškarca bilo najmanje 5 000. Prema tome, jedva nešto više od 10 posto vukovarskih Hrvata (i po neki Mađar i Srbin) se dobrovoljno priključilo hrvatskim paravojnim jedinicama. O kakvom onda herojstvu pričamo? Na snimcima, odmah po ulasku JNA u Vukovar vide se hrvatski vojnici koji plačućim glasom govore da su ih hrvatske paravojne jedince nasilno mobilisale. Vidi se otac koji priča da su njegovi sinovi, pripadnici hrvatske paravojske činili zločine nad srpskim civilima u Vukovaru. O masovnom napuštanju položaja Hrvata i bežanju u Vinkovce, pa čak i u Srbiju, govori se čak i u propagandnom pamfletu hrvatske televizije “Heroji Vukovara“. Dezerterstvo je bilo glavni razlog poraza hrvatskih paravojnih jedinica i pada Vukovara.

Zabluda: Vukovar je okupiran

Istina: U trenutku kada je JNA ušla u Vukovar, 18.11.1991. Jugoslavija je još uvek bila međunarodno priznata država, a JNA njena službena vojska (u kolegijumu Veljka Kadijevića od 11 članova bila su samo 2 Srbina), a Vukovar je bio grad u Jugoslaviji. Više od polovine stanovnika Vukovara JNA nisu smatrali okupatorskom vojskom, već oslobodilačkom, jer je ulaskom JNA u Vukovar prestao teror hrvatskih paravojnih jedinica, ne samo nad srpskim civilima već i nad Hrvatima koji ih nisu podržavali.

Zaključak

Na kraju ovog otrežnjavajućeg teksta treba da se zapitamo:

Da li je agresija bila razbijanje Jugoslavije koje su na talasima hrvatskog klero-fašizma izvele udbaško-patrijske strukture i međunarodni centri moći – Vašington, London, Berlin, Vatikan…?

Da li je agresija bila izbacivanje Srba iz hrvatskog ustava, istih onih Srba koji su Hrvatsku (u avnojskim granicama) i stvorili?

Da li je agresija bila otpuštanje Srba sa posla i teranje da potpisuju izjavu o lojalnosti?

Da li je agresija bila ubijanje srpskih civila i rušenje njihovih objekata pre početka rata u Vukovaru i drugim gradovima i selima po Hrvatskoj?

Da li je agresija bila upad u Borovo selo HDZ-ovih paravojnika sa lažnim legitimacijama MUP-a, pucnjava po meštanima i držanje dece u vrtiću kao taoca?

Da li je agresija bila blokiranje kasarne JNA u Vukovaru i ubijanje mladih vojnika?

Ili je agresija bila zakasneli pokušaj JNA da tome stane na kraj?

Neka svako odgovori za sebe.

Izvor: SRBski FBReporter