Sve Vučićeve „maske i lica“ – politički portret

Lider SNS Aleksandar Vučić prošao je školu političkog romantizma u SRS, koja je trajala 16 godina sa naučenim političkim zanatom kao generalni sekretar stranke, ministar u vladi, ali i kao politički realista u SNS. Tako je Vučić od senzibiliteta „dinaroidnog“ političara u sebe „čipovao“ politički „softver“ „smirenog“ evropskog real-političara spremnog na reformske poteze visokog rizika.

Prvu fazu političke biografije Aleksandra Vučića možemo okarakterisati kao „nacionalna politika jačih emocija“. Druga faza je politička suzdržanost, ali i vid političkog pragmatizma usmerenog, pre svega, prema EU i međunarodnoj politici. Nekada je Vučić reagovao „na prvu loptu“, a danas meri svaku rečenicu i misao ne samo na unutrašnjoj politčkoj sceni, već i prema međunarodnoj politici i stranim vladama. Donedavno Aleksandar Vučić je bio „jurišnik“ nacionalno-anahrone politike, a danas je nacionalni „umerenjak“, odnosno političar umerene konzervativno-nacionalne i socijalno-liberalne orijentacije. Borba protiv korupcije i mafije tretira se kao pragmatizam socijalno-liberalnih i neokonzervativnih opcija. Kao pravnik i lider najjače stranke, Aleksandar Vučić danas „vaga“ nacionalne ciljeve apotekarskim tasovima.

Po pisanju „Frankfurter algemajne cajtunga“ Aleksandar Vučić je postao pragmatičan političar koji vodi Srbiju ka EU uz „kopernikansku“ popravku svog političkog imidža. Nemački list pokušava da konfrontira političke opcije Vučića i Nikolića, iako su oni deo iste političke matrice i ciljeva. Tomislav Nikolić je „ustupio“ SNS Aleksandru Vučiću da je modernizuje, evropeizuje i učini pragmatičnom, što se vidi po rezultatima stranke na lokalnim izborima gde SNS osvaja preko 40 odsto glasova. Vučićeva politička koncepcija je urbanog tipa, nadovezana na Nikolićevu orijentaciju „narodnjačkog duha“. Tako nemački list pokušava negde da učini Nikolića političarem „prošlosti“, a Vučića lidera budućnosti.

Ipak, tandem Nikolić-Vućić je dobitna kombinacija za SNS. Razlike među političarima unutar jedne stranke postoje kao vid generacijskih i drugih sadržaja i senzibilteta. Evidentno je da je Tomislav Nikolić „otac“ SNS, a Aleksandar Vučić „politički sin-naslednik“ slične politike. List pokušava da Vučića definiše kao čoveka-političara koji „drži sve pod kontrolom“, pre svega tajne službe, ali da je „Vučić uverio i Berlin“ da je odstupio od „velikosrpskog šovinizama“ i da želi da uvede Srbiju u Evropu, dodajući da se „u poslednjih nekoliko meseci Vučić dokazao kao realan i odlučan političar“. Vučić kao nacionalni romantičar može danas da bude dobar politički realista. On je kadar da biračko telo taktički „ubeđuje“ u značaj postizanja državnih ciljeva kroz kompromise sa EU.

Ovaj konzervativni list navodi da je Vučić „proučavao francusko-nemački primer i shvatio da samo mir može da donese prosperitet Balkanu, kada je reč o istinskom pomirenju“. Vučić je proučavao odnose Nemačke i Francuske u vreme generala Šarla de Gola i nemačkog reformatora kancelara Konarda Adenauera. Istovremeno, Vučić je iz novije političke istorije Srbije uzimao političke ideograme Nikole Pašića, Milovana Milovanovića i Čedomira Mijatovića, koji su spajali Srbiju sa istokom i zapadom i modernizovali Srbiju i političku scenu u perodu 1881-1921. godine. Vučić je vičan da koriguje ponašanje, govor i političku koncepciju radi jačanja SNS, koju građani prepoznaju kao političku alternativu.

Aleksandar Vučić je od evrofobičara postao evrorealista sa pojavnim oblicima evrofanatizma.Da li je reč o stvarnoj političkoj „metamorfozi“ ili mimikriji vlasti brzo će se videti. Vreme će pokazati sve dimenzije Aleksandra Vučića u politici i vlasti. Jedno je sigurno Vučić je postao politička „zvezda“ moći u Srbiji i „igrač“ na koju igraju Velka Britanija i Nemačka kao što je i Ivica Dačić sa „zelenom kartom“ za političku podršku u SAD. Aleksandar Vučić otišao je dalje od svih svojih političkih prethodnika u dokazivanju evropskog puta Srbije. Vučića u stopu prati Ivica Dačić, ali je u Srbiji uvek bilo prisutno da nemogu biti dva gospodara a jedna „raja“.

Vučić je ambiciozan i zna da baš on, a ne Dačić treba da povuče slavu evropskog puta i da se u periodu od šest do devet meseci, tačnije na proleće 2014. Godine, kada se EK i EU izjasne o putu Srbije ka EU odluči na nove izbore. Dotle će rekonstrukcija biti „probni balon“. Politička snaga SNS i Aleksandra Vučića je takva da želi da bude premijer i nosilac politike koja će Srbiju voditi ka EU. Realnost je takva da će tandem Vučić-Dačić po zakonima politike još jedno vreme „plivati“ zajedno sa tendencijom da SNS ima većinsku vlast. Prva proba biće do jeseni Beograd i kasnije Vojvodina.

Srbija je imala „jakog“ Borisa Tadića pa je privremeno pušten niz nodu od strane birača i EU. EU će pokušati da u sedlu zadrži i Vučića i Dačića ali će se ipak opredeliti za jednoga kao nosioca „testamenta“ EU. Vučića čeka i novo odmeravanje snaga u SNS i pravo utvrđivalje liderstva stranke i definisanja njegovg političkog autoriteta i koncepta na „novim osnovama“. Vučić je došao kao lider stranke po odluci Predsednika Srbije Tomislava Nikolića. U narednom periodu Vučić treba da proveri svoje liderstvo u stranci i da ga veže za sebe.

Vučića čekaju velike odluke kako u struktruri vlasti partije tako i u potvrđivanju svog autoriteta kod građana i EU. Koliko će to moći da izdrže pleća Aleksandra Vučića? Pred Vučićem je teško breme da se skinu sve njegove maske i pokaže pravo političko lice. Vučića očekuje i veliko suočenje sa eventualnim povratkom lidera SRS-a dr Vojislava Šešelja do kraja ove godine. Možda će recimo DS i LDP podsticati javni obračun „starih prijatelja“ i kumova.

Izvor: Vidovdan