„Sveti Lojzek“ ili o lažima hrvatskim i vatikanskim

Besan na SPC i misleće Srbe, koji su ipak sprečili da jugoslovenska skupština ozvaniči Konkordat kojim se RKC promoviše u državnu veru, čim Slavko Kvaternik (bivši pukovnik KuK vojske i okupatorski upravnik grada Beograda u Velikom ratu) 10. aprila 1941.godine proglasi fašističku NDH, zaputiće se Alojzije Stepinac, hrvatski metropolita i nadbiskup zagrebački 11. aprila u službenu posetu istaknutom ustaškom prvaku Milovanu Žaniću, članu privremene vlade zaduženom za unutrašnje poslove, dok po njegovoj naredbi Mačekova policija po unapred sačinjenim spiskovima hapsi Srbe, dotadašnje državne činovnike, kao već osvedočeno „dokazane neprijatelje“ tek proglašene NDH.

Već 12.aprila u posle podnevnim časovima, posetiće u Banskim dvorima Stepinac sa pratnjom i Slavka Kvaternika, da bi mu izrazio svoje najbolje želje za sreću, boljitak i napredak hrvatskog naroda u samoproglašenoj državi NDH. Ujedno će mu izraziti i svoje saučešće za gubitak brata Petra, koji je kao ustaški terorista organizovao oružanu pobunu u gradu Crikvenici, gde je komandant mesta, kapetan bojnog broda Mirko Blajvajs, jugoslovenski patriota iako katolik, naredio vojsci da puca na teroriste a među mrtvima je bio i Petar Kvaternik, organizator puča. Odmah po njegovom prispeću 16. aprila u Zagreb, posetiće Stepinac i samog poglavnika NDH Antu Pavelića, da mu izrazi svoju punu podršku.

Ovim je radnjama rezervni jugoslovenski oficir Alojzije Stepinac, počinio delo veleizdaje Otadžbine i to u ratu, jer Jugoslavija kao država još uvek postoji, a ruše je uz spoljnje agresore i unutrašnji izdajnici. (Srbima na žalost dobro poznata činjenica u XX veku.)

Vreme je da srpski istoričari to delo tako i kvalifikuju u svetlosti nauke, a van upliva pokvarene političke intrige u doba „bratstva-jedinstva svih naših naroda i narodnosti“.

Svojom poslanicom od 28. aprila 1941.godine, dao je Stepinac puni duhovni legitimitet fašističkoj NDH i kao sin hrvatskog naroda i kao prvosveštenik „svete crkve“.  U njoj će dane njenog stvaranja nazvati – „časovima u kojima ne govori više jezik, nego krv svojom tajnovi tom povezanošću sa zemljom u kojoj smo ugledali svijetlo Božje i s narodom iz kog smo nikli“ – kazujući tako da mu je dobro poznata i nacistička teorija „tla i krvi“.

Ceneći da je kucnuo dugo željeni čas, imenovaće Sveta Stolica Alojzija Stepinca za Vojnog vikara sine titulo celokupne hrvatske fašističke vojske, o čemu će ga lično obavestiti Ramiro Markone, papski legat kod NDH a opširno će opisati zagrebačko glasilo „Hrvatski narod“.

Vojni vikar Stepinac imenovaće već 20. januara 1942.godine vojne dušobrižnike u jedinica ma hrvatske vojske i podeliti im župničku jurisdikciju, a za svoje zamenike imenovaće Stjepana Vučetića i Vilima Cecelju, kao već istaknute ustaše.

Vojni sveštenici u hrvatskoj fašističkoj vojsci imali su istaknutu ulogu u poticanju pripadnika oružanih snaga na vršenje masovnih ubistava, u okviru državnog projekta genocida nad Srbima.  Kao i ostali  mnogobrojni sveštenici RKC i oni su za svoje zasluge odlikovani visokim državnim odlikovanjima fašističke NDH. Podrška RKC fašističkoj NDH trajala je koliko i ta država sama, o čemu najbolje svedoči poslanica hrvatskih biskupa od 24.marta 1945.godine.

Kao stručno telo Vatikana, “Sveta Kongregacija za Istočnu crkvu“ poslaće vojnom vikaru Alojziju Stepincu i pisano uputstvo o prevođenju „nesjedinjenih“ (pravoslavni) na „pravu veru“, nakon što je Stepinac imenovao tročlanu biskupsku komisiju za (nasilno)  prekrštavanje Srba. Divljačko pljačkanje imovine SPC, uništavanje hramova i manastira od kojih su mnogi bili značajni kulturno-istoriski spomenici a ne samo verski objekti, neće sprečiti prvosveštenik „crkve u Hrvata“ sve dok nije doneta državna odluka NDH da će se osnovati  HPC („Hrvatska pravoslavna crkva“). Tek u novembru 1941.godine, Biskupska konferencija NDH kojom on predsedava, upućuje zahtev svetovnim vlastima da se prestane sa daljnjim uništavanjem hramova SPC. Stepinac nije reagovao ni na uništavanje sinagoga od kojih su  takođe mnoge bile značajni kulturno-istorijski spomenici, na tim prostorima.

Zajedno sa još 11 sveštenih lica RKC biće Stepinac imenovan u Hrvatski sabor 1942. godine, i lično će održati pozdravni govor, pre nego što poglavnik Ante Pavelić kroči u Markovu crkvu u Zagrebu. (U starom jezgru grada na Markovu trgu, uz istoimenu crkvu nalazi se i sabor i vlada RH.) Uključivanjem u Hrvatski sabor kao njegov član, uspostavio je Alojzije Stepinac punu svetovnu saradnju sa fašističkom NDH, iako je već bio uključen kao vojni vikar ali po imenovanju Svete Stolice, koja je time zapravo otvoreno podržala NDH a i dalje imala diplomatske odnose sa jugoslovenskom vladom u Londonu.  Kao član sabora i prvosveštenik „crkve u Hrvata“, odbacivaće uporno Stepinac sve sumnje vatikanskih zvaničnika, do kojih su ipak stizale optužbe o masovnim zlodelima genocida nad Srbima, počinjenim od strane hrvatskih i muslimanskih vojnika NDH. Bez ikakvog srama on će te optužbe nazvati „srbijanskom propagandom“, uporno ostajući kod tog stava do samog kraja  fašističke NDH.

Sačekao je mirno dolazak partizana u Zagreb 6.maja 1945.godine, davši pre toga odobrenje redovnicima  u katoličkim samostanima da sakriju ustaške arhive ali i opljačkane vrednosti i deo zlata bogatih Srba i Jevreja, koji su ubijeni u logorima NDH. Odobrio je da se teroristi iz pokreta „križara“ koji se ubacuju iz Austrije i Italije sakrivaju u samostanima RKC, u okviru uspostavljenog projekta „pacovskih kanala“ Vaatikana, gde se dokazani ratni zločinci zlonamerno preimenuju u borce protiv „komunističke pošasti“.

Tek kada je došao u lični sukob sa Josipom Brozom (Tito), jer je odbio da podrži projekat jačanja  protestantske  Starokatoličke crkve u Hrvata, biće optužen na osnovu stvarnih a ne izmišljenih dokaza, za saradnju sa fašističkim režimom NDH, ali ne i za poticanje hrvatskih fašističkih vojnika na delo genocida protiv Srba, Jevreja i Roma.

Hrvatski su komunisti planski počeli kampanju za poricanje genocida koji su počinili Hrvati kao narod, a ne nikakvi ustaški „marsovci“ kako su to plasirali u svojim istupima.

Iako su hrvatski komunisti planski negirali genocid, Vatikan je ipak bio nezadovoljan samim suđenjem i posebno iznetim dokazima o ulozi RKC u saradnji sa fašističkom NDH.

Stepinac je osuđen na 16 godina robije i gubitak građanskih prava. Robijao je 5 godina u zatvoru Lepoglava, gde mu je čak uređena i prostorija za molitvu, a dodeljen mu je i RKC sveštenik (osuđeni ustaški jatak) kao ministrant (pomoćnik).

Vatikan je odmah posle presude doneo dekret  o ekskomunikaciji svih koji su moralno ili fizički učestvovali u suđenju nadbiskupu (razume se katolika, te to obuhvaća i samog Josipa Broza, ali ga nisu posebno imenovali).

Posle sukoba sa rukovodstvom Kominforma, da bi poboljšali ukupni odnos sa zemljama građanske demokratije, doneta je odluka da se Stepinac uputi u svoje selo Krašić da tamo ostatak robije provede u konfinaciji. Čak mu je omogućen i redovan odlazak u seosku crkvu, ali bez njegovog učešća u misi (služba kod katolika). Ipak, da pokaže svoju moć Vatikan je baš na najveći praznik nove Jugoslavije, Dan Republike (29.XI) 1952.godine, proglasio Stepinca kardinalom, uprkos dokazane činjenice da je ratni zločinac. To je dovelo do trenutnog prekida diplomatskih odnosa Jugoslavije i Vatikana, koji će se ponovno uspostaviti  tek 1970. godine.

Iako su katolici manjinska verska zajednica u Velikoj Britaniji, iskoristio je Vatikan britanske RKC biskupe za pokretanje kampanje podrške Alojziju Stepincu, dobro znajući za već ispoljenu poslovičnu srbofobiju i antijugoslovenstvo političara na Temzi.

Kampanja je poprimila toliki značaj i obim da je čak i književnik Graham Grin učestvovao u njoj, a 1955.godine snimljen je igrani film „The Prisoner“ („Zatočenik“) sa Alekom Ginisom u glavnoj ulozi. Stepinac se u njemu tendenciozno prikazuje samo kao žrtva komunizma, a uopšte se ne pominje  njegova uloga u nasilnom pokatoličavanju Srba, uloga vojnog vikara i jataka ratnim zločincima. Iako su mnoge tada svetske ličnosti podržale ovu kampanju, gospođa Eleonora Ruzvelt je odbila svoje učešće i javno  žigosala organizatore za zloupotrebu.

Stepinac je preminuo 1960.godine od bolesti (leukemija) i suprotno zakonskoj odredbi o sahrani robijaša, odlukom vlasti dozvoljeno je  da se sahrani u zagrebačkoj katedrali.

Odlukom Vatikana nasledio ga je kardinal Franjo Kuharić, koji je tada u Vatikanu bio čelnik Kongregacije za propagandu vere. Kuharić je intenzivno nastavio aktivnosti na provođenju Stepinčevog projekta „13. stoljeća kršćanstva u Hrvata“ kao i propagiranje zahteva za posvećenje Alojzija Stepinca, koristeći činjenicu da je njega na mestu novog čelnika Kongregacije za propagandu vere nasledio nemački kardinal Jozef Racinger, potonji papa Benedikt XVI. Posle smrti tvrdoglavog Zagorca Josipa Broza (Tito), već u oktobru 1981.godine započet je postupak za beatifikaciju kardinala Alojzija Stepinca. Na zahtev čelnika RKC u Hrvatskoj, u sklopu priprema za beatifikaciju „Lojzeka“, doneo je sabor 30.travnja (april) 1992.godine odluku, da se sudski proces Alojziju Stepincu kvalifikuje kao „montirani politički process“, i poništava se u celosti!

Potom, Kongres kardinala i biskupa RKC, na sednici od 5. maja 1998.godine, jednoglasno donosi odluku o „mučeništvu“ Alojzija Stepinca, kandidujući ga tako za sveca!

Još samo da se reši ta preostala „sitnica“ oko broja poklanih Srba tokom trajanja NDH, pa da se ipak nastavi sa idejom „svetog Lojzeka“ o katoličenju Srbije, jer EUnijati uspeše i da nateraju SPC da umesto sa Vatikanom kao adresom za dijalog, tobožnji dijalog vode sa  naslednicima „Maksovih mesara“ kao fizičkih izvršilaca skrivene želje Svetog Oca, koji ipak ponajbolje ume da opere ruke, čak i od dokazanog genocida.

Reči tadašnjeg patrijarha SPC Germana, na osvećenju obnovljene pravoslavne crkve u Jasenovcu (to je bilo srpsko naselje) – DA PRAŠTAMO MORAMO, DA ZABORAVIMO NE MOŽEMO – proročki opominju čelnike SPC koji će voditi tobožnji „dijalog“ (i to o umanje nju broja poklanih Srba) da neki Sveti Otac ipak ne bi morao i da klekne u Jasenovcu, koji su još hrvatski komunisti brižno uredili kao park (za svaki slučaj).

Od suđenja prvosvešteniku „crkve u Hrvata“ ali ratnom zločincu Alojziju Stepincu, daleke 1946.godine u Zagrebu, uporno se provlači priča o njegovom tobož dokazanom „jugoslovenstvu“ solunskog dobrovoljca, kao nastavak iz perioda zajedničke države kraljevine Jugoslavije!

Tu priču lansirali su vatikanski majstor-propagandisti i hrvatski političar Vlatko Maček, kao vođa tobožnje skupštinske opozicije u Jugoslaviji a zapravo separatistički lider. Iza njegovih ideja, dobrim delom je stajao nekadašnji prvi ministar spoljnjih poslova kraljevine SHS Ante Trumbić, koji je od deklarativnog zajedništva stigao do izraženog šoviniste. Kao član Jugoslovenskog odbora u Londonu tokom Velikog rata, zalagao se on za stvaranje Jadranske legije kao oružanog sastava od ratnih zarobljenika carsko-kraljevske vojske u Rusiji i Italiji. Čak je zahtevao od regenta Aleksandra da pripadnici Jadranske legije ne učestvuju u borbama za oslobođenje, nego nakon pobede srpske vojske budu raspoređeni u Dalmaciji kao njeni tobožnji „oslobodioci“ koji je brane od „talijanskog okupatora“ (i to sve sa Londonskim ugovorom u džepu uniforme), a ona tada bila samo jedna austrijska pokrajina.

Međutim, ratni zarobljenici Srbi odmah se dobrovoljno javljaju u srpsku vojsku, a podmukla engleska politička podrška ovoj ideji, utiče na talijansku odluku, da zarobljenici u Italiji ne mogu biti upućeni na Solunski front!

Agitacija predstavnika Jugoslovenskog odbora među zarobljenicima u Italiji doprinela je da se katolici odluče za buduću Jadransku legiju a Srbi i retki pojedinci za srpske dobrovoljce, te oni tako podeljeni čekaju novu odluku talijanske vlade.

Alojzije Stepinac, maturant zagrebačke gimnazije, regrutovan je 1916. godine i upućen u „častničku“ školu u Zagrebu, zbog manjka komandira vodova u hrvatskim domobranskim formacijama KuK carske vojske, na talijanskom ratištu. Komandant škole bio mu je potonji ustaški ratni zločinac Slavko Štancer, tada jednoruki invalid sa srpskog fronta.

Mladi zastavnik Alojzije zarobljen je tokom talijanske ofanzive na Pijavi, kao ranjenik u bolesničkoj postelji i upućen u logor, gde će odmah prihvatiti ideju Jadranske legije.

Čekanje na njeno formiranje oteglo se u nedogled, uprkos svih napora britanske vlade ispod žita (tako poznati manir), izrazito pojačanih dok traju „rani radovi“ druga Lenjina i bratije, na demontaži viševekovne ruske carevine.

Posle herojskog proboja Solunskog fronta koji su izvršile srpske trupe i ruska divizija uz pomoć francuske kolonijalne vojske, uputiće francuska komanda oštar protest talijanskim vojnim vlastima uz zahtev, da svi dobrovoljci smesta budu upućeni na Solunski front, jer srpska vojska nastavlja uspešnu ofanzivu, uprkos britansko-francuskog protivljenja tome.

Da bi zadovoljio bezobrazne zahteve Jugoslovenskog odbora, regent Aleksandar je već 1917.godine raspustio Vardarsku diviziju srpske vojske (da bi imao potrebno naoružanje i opremu) i formirao iznova Jugoslovensku diviziju, i to od pristiglih srpskih dobrovoljaca iz Rusije i SAD, kao jezgro budućih zajedničkih oružanih formacija.

Kada su iz talijanskog zarobljeništva prispeli u Solun, nakon proboja fronta i kapitulaci je Bugarske, dobrovoljci Srbi zahtevali su da budu upućeni u borački sastav, a ostali su upućeni u Bitolj da ih tamošnja posadna komanda iskoristi za dužnosti u pozadini, jer je tada  svaki čovek bio dobro došao.

Pošto u srpskoj vojsci čin zastavnika nije postojao, ukazom je priznat kao čin potporučnika i tako je mladi Lojzek (tepanje kod Zagoraca za Alojzije!) poneo srpske epolete na francuskom koporanu. Biće raspoređen u pozadini tek oslobođenih delova Otadžine, jer šiptarska pobuna koja izbija planski uveliko otežava stabilizaciju i funkconalnost tek  stvorene države.

Barut na bojištu Lojzek ipak neće mirisati, izuzev strelišta, gde se mladi oficiri takmiče u gađanju. Ostaće on na dužnosti sve dok se pobuna ne ograniči i tada će biti demobilisan kao poručnik, jer je doneta uredba da se rezervni oficiri  unaprede u viši čin pri demobilizaciji. Poslovično štedljiv kao Zagorac, uprkos oficirske plate, zadržaće mladi Lojzek uniformu u kojoj će proputovati kroz Beograd, na putu za roditeljski dom. Svesno lažući, neki beogradski mediji i danas opisuju kako je kao „srpski“ oficir ušao u uniformi u Beograd a pritom zaboravljaju notornu činjenicu da je u trenutku Lojzekovog proputovanja već postojala država SHS a oslobođenje Beograda primaklo se svojoj godišnjici.

Kada se na Zagrebačkom sveučilištu (danas Hrvatsko sveučilište) mladi brucoš upisao na studij Agronomije, otkriće da većina kolega nerado gleda na njegov šinjel sa koga su skinute   epolete, a činovnici koji odobravaju studentsku stipendiju otvoreno mrze taj šinjel, kao tobož „okupatorski“. Posle dve uzaludne godine, prihvatiće siromašni Lojzek ponudu svoga strica, sveštenika RKC, da dalje nastavi studije na vatikanskom teološkom fakultetu. Utvrđeno je već u Vatikanu da nema nijedan sveštenik RKC da je bio u srpskoj vojsci kao dobrovoljac i da se baš niko ne može prkazati kao oslobodilac, a novostvorena država SHS ima nekoliko miliona katoličkih vernika. Vatikan, koji je tokom Velikog rata bio izrazito srbofoban i otvoreno se zalagao za kakav-takav opstanak Dvojne monarhije, morao je sada pod hitno stvoriti novu strategiju nastavka svoje viševekovne dominacije u delu nove države.

Srpski istoričari imaju obavezu da istraže u kojoj  je meri predlog Lojzekovog strica bio stvarna briga za sinovca a koliko je to nalog vatikanski jer se uporno tražio izabrani kandidat, a samo je on kao sveštenik RKC imao bliskog rođaka koji je ipak makar i nakratko poneo pobedničku uniformu, i to još oficirski koporan. 

Vatikanski „brusači duše“ studenata svojih naći će u Lojzeku zahvalno „jagnje gospodinovo“, koje će posle završenih studija biti smešteno u sedište Zagrebačke nadbiskupije gde formalno stoluje ostareli Antun Bauer, dobro poznat po svojim srbožderskim vatrenim govorima vojnicima-hrvatskim domobranima, koje je blagoslovio u kasarni Borongaj (periferija Zagreba) kada su upućivani na srpski front 1914.godine, kao KuK Strafexpetition (kaznena ekspedicija) za zatiranje vascelog Srpstva.

Vatikanski „kuvari“ će planski postaviti mladog sveštenika Alojzija kao „dodatak jelima“, i odmah pokrenuti priču o oficirskom koporanu „solunskog dobrovoljca“. Ubuduće će sve dopise vlastima slati mladi i prilježni „pastir gospodinov“, da se stari i istrošeni nadbiskup Bauer ne bi suviše zamarao. Tokom posete kralja Aleksandra Zagorju, u delegaciju seljaka-članova HSS koji su pozdravili svoga suverena biće uključen i Lojzekov otac Josip, iz sela Krašić (blizu Zagreba) a sin mu ipak bio „solunski dobrovoljac“! Vatikanski planeri će istovremeno pokrenuti ideju da je došlo vreme da Hrvati najzad dobiju svog prvosveštenika, jer su do tada u Hrvatskoj imali isključivo ili austrijske ili mađarske a u Dalmaciji talijanske državljane na čelu RKC, iz razloga što nije ni postojala samostalna država u kojoj su oni državotvorni narod.

Za imenovanje prvosveštenika u nezavisnim državama, praktikuje Vatikan i da unapred dobije pristanak vladara, te se zato još više pojača priča o Lojzekovom jugoslovenstvu i to će ići čak dotle da on kao član tima jugoslovenskog Sokola učestvuje na Sveslovenskom sletu u Pragu, kao izrazitoj podršci tek stvorenoj maloj Antanti kako se naziva  Čehoslovačko-Rumunsko-Jugoslovenski savez, čiji je inspirator kralj Aleksandar I Karađorđević.

Želeći da onemogući jačanje ustaštva i uticaja talijanskih fašista u mnogobrojnim organizacijama katoličkih križara, koje je kao model iz Francuske (gde ga je planski uputila RKC) doneo Ivan Merc, katiheta u srednjoj školi u Zagrebu, uputiće jugoslovenski monarh preko poslanika u Vatikanu ponudu za stvaranje Konkordata, kao državnog ugovora. Ovo tim pre što je kraljevina Srbija postigla takav dogovor sa Vatikanom 1912.godine, ali ga sam Vatikan nije nikada potvrdio zbog novonastale situacije posle oslobodilačkih Balkanskih ratova, i zato nije ni zaživeo kao međudržavni ugovor.

Osetivši povoljan trenutak za nametanje svojih teza u budućem međudržavnom ugovoru, u Vatikanu odlučuju da ubrzaju proces napredovanja mladog Lojzeka i on u 36. godini biva unapređen u biskupa, kao najmlađi katolički biskup na celoj planeti.  Kako bi se osiguralo da će naslediti ostarelog Antuna Bauera, imenovan je za koadjutora (vršioca funkcije) čim je kralj Aleksandar potvrdio svoju saglasnost. Fašizam u Italiji i nacizam u Nemačkoj uveliko su već širili krila na putu za Istok, kamo su ih uporno usmeravali finansijeri iz Londona i Njujorka. Stari snovi Drang nach Osten obuzimali su sve poražene iz Velikog rata u zemljama nekadašnje „preteče EU“, a Hrvati su uvek bili pouzdan elemenat u Dunavskoj monarhiji. Lojzek će zato pri prvom službenom prijemu kod suverena, uporno isticati  da je najveća opasnost za Jugoslaviju komunizam, a on tada stoluje na Istoku. Znali su vatikanci za kraljevu podršku beloemigrantima, kao naslednicima pravoslavne imperije koja živi u egzilu a u Jugoslaviji ima drugu Otadžbinu, što Vatikan nije lepo gledao. Iako se zaklinjao na vernost svom suverenu, Lojzek je već održavao kontakte sa terorističkom ustaškom ilegalnom organizacijom, kojoj su katolički samostani i crkve uveliko bili „sigurna kuća“ a nacisti i fašisti uveliko sigurni finansijeri. Prvosveštenik će zato pregnuti da privede kraju projekat Konkordata kome pomaže i njegov nekadašnji oficirski koporan, makar i iz pozadine Solunskog fronta, ali zvuči tako primamljivo za Srbe, koji još veruju da je poslovica Latini su stare varalice već prošlost  samo u „svetloj“ zajedničkoj budućnosti koja ih čeka (u predvečerje Drugog svetskog rata), dok će mladi Lojzek kao prvosveštenik RKC u svoj dnevnik zapisati te 1934.godine ove redove: „Da je veća sloboda i dovoljno pastira Srbija bi bila za 20 godina katolička“… 

Izvor: Fond Strateške Kulture