Vučić i atentati po Srbiji

Nedavna dodvornička izjava visokog-prvog zamjenika predsjednika vlade i lidera SNS – Vučića, izgovorena s primjetnom govornom manom, da je režim Slobodana Miloševića ubio novinskog tajkuna Ćuruviju, shvatam kao jednu u nizu njegovih samo-hvalećih laži, s ciljem odbacivanja tereta krivice, stvorene suštinskim priznanjem Kosova. Zvuči izdajnički, neozbiljno, neodgovorno i kriminalno!

Činjenice potvrđene dokazima, pokazuju sasvim drugačije: sva ubistva su naručile ili neposredno izvršile zapadne obavještajne službe, obilato koristeći domaće izvršioce-izdajnike. Odkud to, odjednom i retroaktivno, da Vučić revidira svoju političku prošlost i postaje negativna strana tog vremena? Koju je tada, kao učesnik vlasti, Vučić imao ulogu? Istu onu, koju ima i Nataša Kandić, odbacujući radikalska načela!? Ne upućuju li nas, nedavni srdačni susreti Draškovića i Vučića, na logičan zaključak o starom prijateljstvu?

Odnedavno, nije li on dobio nalog da tako izjavi, istrajavajući na njegovoj bolnoj tvrdnji o nužnosti prihvatanja realnosti – priznavanja Kosova?

Pripreme za destabilizaciju

Milošević potpisuje Opšti okvirni sporazum – Dejtonski ugovor. Naporni razgovori su trajali od 1. do 21. novembra 1995. godine. Zapad je teška srca pristao na Dejton, gurajući unitarnu BiH. Rat je zaustavljen. Od novembra 1996. do februara 1997., neprekidno se pokreću građanski i studentski protesti protiv aktuelne vlasti; prvo, samo u Beogradu; a, nešto kasnije, i u ostalim većim gradovima Srbije. Navodna izborna krađa na lokalnim izborima 1996. godine, bila je, navodno, neposredan povod stalnim demonstracijama.

Zapadne obavještajne službe su još 1997. počele sa planom pripreme serije atentata na poznate ličnosti, imajući za usputni cilj stvaranje ogorčenja i defetizma u Srbiji, podstičući mržnju naroda prema socijalizmu i Miloševiću i jačajući negativan uticaj na prelomni momenat kod onih koji su bili neodlučni prema samostalnosti Crne Gore. Nestabilnost SRJ je trebala da posluži slabljenju Slobinog ugleda u narodu. Zapad i njihove domaće sluge, računali su da će gubljenjem Kosmeta primorati Miloševića da nasilno preda vlast već dobro obučenoj, po izvorima, i naoružanoj opoziciji.

Još u novembru 1998., Klinton je lansirao plan za rušenje vlade Beogradu. Akcenat plana je bio na podršci separatističkim snagama Crne Gore i obuci dobro plaćene, marionetske opozicije u SRJ i RS. U aprilu 1999., Nataša Kandić odlazi na Kosmet, zbog prikupljanja novih dokaza o „srpskim zločinima“!? Neposredno, po njenom odlasku, haško tužilaštvo podiže optužnicu protiv Miloševića; a Tajkun Slavko Ćuruvija je ubijen. Dakle: ubistvo Ćuruvije, aktivnosti Nataše Kandić i optužnica protiv Miloševića; u istom mesecu, iste godine.

U avgustu, u Budimpešti, Vašington otvara kancelariju za obuku srpske opozicije, „edukujući“ je kako da preotme vlast u Srbiji; ne birajući sredstva, pa i oružana. Ivan Stambolić je 28 avgusta, prvo kidnapovan, a zatim odveden, ubijen i zakopan na Fruškoj gori. Krajem jula 2000., na prelazu iz Crne Gore u Srbiju, uhapšena je grupa od četiri holandska diverzanta. Istraga je pokazala da su komandosi namjeravali da ubiju ili kidnapuju predsednika Miloševića. Jedan od njih je, međutim, izjavio da je grupa planirala da kidnapuje ili Miloševića ili Radovana Karadžića.

Olovni oblaci nad Srbijom

U Banja Luci, Milorad Dodik, na sastanku sa glavnim haškim tužiocem, obećava: “Moja vlada”, rekao je Dodik, “čini sve da Radovana Karadžića što prije pošalje u Hag.”

Motivisanost dobro uvježbanih članova novo-formiranog tima: Zapad-domaća opozicija, nije ostavljala nedoumice. – Ako predsjednik Milošević bude ponovo izabran, – rekla je američki državni sekretar Madlen Olbrajt – ja očekujem (planirali smo) ulične demonstracije koje bi dovele do poništavanja rezultata izbora i rušenja vlade u Beogradu. Na sastancima održanim u Banja Luci u proleće 2000., Olbrajtova je izrazila duboko razočarenje zbog neuspeha poslednjeg pokušaja svrgavanja vlade u Beogradu.

Domaći članovi tima, odnosno desna i lijeva ruka Zapada, su čvrsto stajali na braniku odbrane zapadnih vrijednosti. “Prekinite paljbu, štedite municiju”, 2000. je uzviknuo, na Ravnoj gori, Vuk Drašković. Prekodrinski demokrati su bili malo suptilniji, koristeći više diplomatski jezik. „Postoje snage u Srpskoj, koje podržavaju Miloševića“, pompezno je, šaljući poruke Zapadu, ponavljao Dodik.

„Vlada Srpske će se suprostaviti svim sredstvima takvim snagama“, posle sastanka sa Olbrajtovom 2000. i dodvoravajući se šefici, završio je Mile prijetnju nedemokratskim snagama Srpske. “S nevjericom smo slušali Dodika koji je tvrdio da Milošević sledeće godine sigurno mora pasti”, piše Karla Del Ponte u svojoj knjizi, Gospođa Tužiteljica. U istoj knjizi, posle ljubakanja sa Glavnom tužiteljicom, Zoran Đinđić, nedugo posle paljenja zgrade Skupštine i rušenja polovine grada Beograda, uzvikuje: “Milošević je napokon izgubio! Sada je najvažnije privesti pravdi odgovorne za ratne zločine”!?

Januara 1988. godine, započela je ustavna reforma u Srbiji, a završava 28. 03. 1989. godine, kada su proglašeni i ustavni amandmani. Srbija je bila ujedinjena. Taj dan je označen danom donošenja novog Ustava i vraćanja Srbiji državnog i ustavnog suvereniteta na celoj teritoriji Republike.

Atentati

Na tragu „pripremnog ročišta“ atentata, održavaju se 09.03.1991. i prve demostracije u Beogradu, poznatije kao Martovske. EU žuri i priznaje BiH 07.04.1992. godine. Šetnju demonstranata sa Novog Beograda predvodio je Vuk Drašković, šef tada dosta moćnog SPO. U jednom takvoj šetnji Probijanja kordora, učestvovala je, nažalost, i SPC, predvođena patrijarhom Pavlom.

U vreme stalnih demostracija, početkom marta 1992., a u jeku rata u Bosni, zaslijepljen dugim svjetlima, Miloševićev automobil udara u zid. “Slobo ne menjaj vozača”, pisalo je na transparentu Slobinih politički protivnika na Terazijama. Zbog povreda, Milošević je zbrinut na VMA, a planirani put u Brisel je odgođen. Tada, preko Drine, mogli su se čuti glasovi s olakšanjem: “Šta bi bilo sa nama, da su ubili Slobu? Vuk bi nas prodao!” Od tog događaja, Draškoviću su vlasti Srpske zabranile dolazak u svoju rodnu Hercegovinu.

Počevši sa projektom zapadnih obavještajnih službi, “Nužnost ubistva srpskog predsednika Miloševića” i nalogom KOS za špijuniranje Miloševića, potpisanim od strane generala Ilije Ćeranića; ubistvom medijskog magnata Slavka Ćuruvije – 1999.; nastavljajući sa serijom atentata na ministra Bulatovića, do ubistva Ivana Stambolića – 2000.; privodeći kraju seriju ubistava, atentatom na Đinđića, 2003., Zapad se primicao svom „diplomatskom“ cilju – „kulturno“ otimanje Kosmeta.

Član SPO je ubio Boška Peroševića, a za ostala ubistva, ni do danas nije okončana istraga. Naravno, ako Vučić nije otkrio neke nove, svoje i zapadne dokaze. Za svako planirano ubistvo su postojale najmanje dvije priče; ona, prozapadna i druga – patriotska. Rekosmo: duga serija političkih atentata se završava sa ubistvom Zorana Đinđića, 12. marta 2003. godine.

Primenom trećeg modela – iz zapadnog pomenutog dokumenta, “Nužnost ubistva srpskog predsednika Miloševića”, desio se i pokušaj ubistva na Ibarskoj magistrali; atentata, izvršenog 03. oktobra 1999., ovaj put na Vuka Draškovića. Devedesetih, miljenik Zapada, Drašković je odavno, po mišljenju Vašingtona, postao smetnja i rasturač opozicije; nije im više bio najbolji.

Tačnije, serija planiranih ubistava se završava u haškom kazamatu, trovanjem Miloševića, nađenog mrtvog u njegovoj ćeliji, 11. marta 2006. Zapad je završio sve planirane pripreme za potpunu realizaciju projekta: Srbija mora priznati Kosovo.

Stoga, sve što je Zapadu bilo preostalo da učini – dokusuri, jeste: koga podobnog naći u Srbiji da to sve i formalizuje, dobrovoljno se odrekne Kosmeta? Prvi vidljiv uspjeh (polu-uspjeh), počinje obojenom revolucijom, novcem Džordža Soroša i njegovog Fonda za otvoreno društvo – takozvanim 5. oktobarskim promjenama.

Sa više ili manje uspjeha, demokrate su tavorile 12 godina, prihvatajući suverenitet Kosova, malo-po-malo. Potpun i pravi uspjeh se tek postiže nakon dvanaest godina, dolaskom SNS i njenih satelita na čelo Srbije. Dakle, strpljivo se radilo na projektu suštinskog priznavanja Kosova, još strpljivije čekalo na neke nove političke klince, tek ih dovodeći na vlast 2012. godine.

Izvor: Vaseljenska TV