Može li se u Rusiji ponoviti 1917?

Čitav vek je trebalo da prođe pa da se svet upozna sa ulogom britanskih obaveštajnih struktura i agenata uticaja u organizaciji Februarske revolucije u Carskoj Rusiji. Njen rezlutat bilo je zbacivanje cara-mučenika Nikolaja Drugog Romanova, ukidanje monarhije i potpuno rasulo koje je pratio krvavi građanski rat.

Politička elita, plemstvo i najbogatiji slojevi ruskog društva početkom prošlog veka bili su koncentrovani britanskim agentima uticaja. Njihova deca prvo bi progovorila na engleskom, a ruski jezik učili bi tek kada se približe školi.

Takav je bio i svetski poznati pisac Vladimir Nabokov. Iako je rođen 1899. u Sankt Peterburgu, u školu je krenuo tek sa 9 godina, jer sa 7 godina još nije znao ruski jezik, već francuski i engleski pošto su ga vaspitavale guvernante koje je njegov bogati otac dovukao iz Britanije i Fracuske. Upravo piščev otac, Vladimir stariji, unuk slavnog ministra pravde u epohi careva Aleksandra Drugog i Aleksandra Trećeg, bio je istaknuta figura Februarske revolucije i desna ruka svemoćnog Pavela Miljukova, počasnog doktora Univeziteta Kembridž, potredsednika i ministra u privremnim vladama koje su od februara do okotobra 1917. tri puta padale.

Miljukov će kasnije u emigraciji svedočiti: „Odluka da se uhapsi carska porodica doneta je pod jakim spoljnim pritiskom.“, precizirajući da je britanski ambasador Džordž Buhenen imao snažan uticaj na Aleksandra Kerenskog, ministra pravde i odbrane u prvoj i premijera u naredne dve privremene vlade. Nakon što je njegov ambasador naložio da budu uhapšeni, kralj Džordž Peti odbija da Romanovima odobri politički azil, bez obzira na bliske rođačke veze sa ruskim monarhom,

Čitavih mesec dana pre nego što su Nemci vozom iz Švajcarske, preko Švedske i Finske (tada formalno dela Ruskog Carstva sa visokim stepenom autonomije) vratili Lenjina u Rusiju, rusko carstvo je prestalo da postoji, a carska porodica obrela u zatočeništvu. Ipak, pogrešno je do te mere pojednostaviti stvari i postaviti hipotezu da su britanski agenti uticaja u plemstvu, bogatim slojevima i političkoj eliti bili sposobni da sami izvedu Februarsku revoluciju, već je njihovim namerama pogodovao niz okolnosti. Prvo u prestonom Petrogradu (Sankt Peterburg je zvanično na predlog pravoslavne crkve promenio ime 1914. po izbijanju rata) zaista je postojalo narodno nezadovoljstvo, vojnici u gradskom garnizonu bili su spremni na sve samo da ih ne pošalju na front. Njihov nulti borbeni moral logično je doveo da odmah ustuknu pred ruljom koja je kidisala na carske institucije, koje su oni umali zadatak da brane.

Ne manje značajnu ulogu u revoluciji odigrala je i naivnost patriotskih i monarhističkih krugova, uključujući i vodeće generale – komandante frontova. Oni su naivno verovali da će personalna promena na carskom prestolu smanjiti tenzije u društvu i umiriti narodno nezadovoljstvo. Suočen sa pritiskom generala, car Nikolaj Drugi 2. marta (15. februara po Julijanskom kalendaru), u glavnom štabu u Mogiljevu (današnja Bjelorusija) donosi odluku o abdikaciji u korist mlađeg brata, velikog knjaza Mihaila, koji sledećeg dana ne prihvata krunu što de fakto dovodi do nestanka monarhije.

Pošto početkom 1917. poraz Nemačke, Austrougarske i Turske postaje neminovan, Velika Britanija pokušava da duplira svoj ratni plen. Pored ruskim, francuskim i srpskim životima izvojevane pobede protiv neprijatelja Britanci pokušavaju da unište najveću i najmoćniju državu Antante, svog formalnog saveznika – Carsku Rusiju, čak i po cenu produžetka trajanja Velikog rata za godinu dana. Bez Februarske revolucije u Rusiji Prvi svetski rat bio bi gotov na jesen 1917. Ruska carska armija umariširala bi u Konstantinopolj i Berlin sa namerom da tamo ostane trajno. Britanija to pokušava da spreči, aktivira svoju decenijama građenu agenturnu mrežu u ruskoj predrevolucionarnoj eliti. Za razliku od neprijatelja koji je trebao da bude poražen i degradiran saveznička Rusija je trebala da prestane da postoji. Ipak ove dugo pripremane planove o nestanku Rusije kasnije je osujetio jedan čovek.

Do dana današnjeg antiruske sile se plaše Staljina i ne mogu mu oprostiti što je suprotno njihovim planovima izgradio imperiju i najmoćniju državu svog vremena. Objektivnu sliku o Staljinovom liku i delu možete naći u dvotomnoj knjizi ‘Generalisimus’, delu Vladimira Karpova, Heroja Sovjetskog Saveza. Sam Karpov je bio osuđen u periodu represije, upućen u logor, potom u kažnjenički bataljon, ali mu sve to nije smetalo da u knjizi predstavi konkretne dokumente o delatnosti Staljina. Nakon objavljivanja knjige 2002. godine, antiruske snage su Vladimira Karpova, uvaženog autora do tad mnogih cenjenih knjiga, isključile su iz Saveza pisaca Rusije. Te snage je istina itekako zabolela. Staljin je nadmudrio neprijatelje koji su želeli da unište Rusiju kao državu, napravivši od nje suprotno, baš ono što neprijatelji nisu želeli – veliku imperiju, koja će pobediti u Drugom svetskom ratu.» – ispričao mi je pre 5-6 godina general Aleksandar Solujanov, legendarni Heroj SSSR-a, opevan u poznatoj pesmi Batjana Kombat.

Situacija u današnjoj Rusiji ima određene sličnosti sa periodom od pre 109. godina kada je izbio Prvi svetski rat. Prvo Rusija kao i 1914. godine kada je u rat ušla da bi branila Srbiju, nije bila neposredno ugrožena. Drugo, ratne operacije ne teku po planu od samog početka. Ruska armija se suočava sa bolnim gubicima i na momente stanje na frontu podseća na period 1914-16. Takođe, oligahrija i deo liberalne političke elite koja i dalje drži pozicije u sistemu sanja da se rat što pre završi, a oni nastave da kao i ranije pljačkaju resurse Rusije, a zarađene milijarde krčme po Londonu, Azurnoj obali, Floridi i td… Razumnog odgovora zašto se malo što preduzima da se njihov uticaj iskorijeni za sada nema.

Sa druge strane, situacija u Rusiji danas ima i značajne razlike u odnosu na period 1914.-17. Predsjednik Vladimir Putin za razliku od cara-mučenika Nikolaja Drugog zaokupljenog «carstvom nebeskim», mnogo više računa vodi o «carstvu zemaljskom» i egzistencijalnim potrebama građana Ruske Federacije. Blizu 16 meseci rata i žestokih sankcija, koje su podrazumevale odlazak gotovo svih zapadnih kompanija iz Rusije, nisu dovele do značajnijeg povećanja nezaposlenosti, inflacije, ili devalvacije nacionalne valute koja i dalje drži povoljniji kurs prema evru i dolaru nego pre 24. februara 2022. Informacije o povećanju socijalne napetosti i nezadovoljstvu narodnih masa postoje samo u izveštajima zapadnih medija, odnosno u pubilikaciajama CIPSO – centara informativno-psiholoških operacija, termin koji je u Rusiji postao popularan u poslednje vreme.

Sa druge strane politički protivnici režima u Kremlju daleko su od popularnosti i harizme onih koji su pre 100 godina podizali revoluciju. Liberalna opozicija glasna je jedino u emigraciji. Njen lider Aleksej Navaljni predstavlja bezličnu političku figuru, koja ne uliva na prvi pogled nikakvo poverenje. Nalazi se u zatvoru zbog kršenja uslovne kazne za korupciju i tamo će po svoj prilici ostati do kraja ovog leta. Izlaskom na slobodu Navaljni će teško bilo šta promeniti. Holivudski Oskar za dokumentarni film o njemu i navodno trovanje pre 3 godine i lečenje u berlinskoj klinici Šarite teško da će od njega stvoriti novog Kerenskog, ili Lenjina.

U podrivanju Ruske Federacije Zapad čini možda i najveću grešku promovišući neonaciste i ludake iz militantne grupacije «Legiona sloboda Rusije», koja se od početka rata bori na strani Oružanih snaga Ukrajine. Tokom ovog proleća, zajedno sa specijalcima iz ukrajinske vojne obaveštajne službe GUR i poljskim plaćenicima, «legionari» sa NATO oružjem izvodili diverzije i napade na pogranična naseljena mesta u Belgorodskoj i Brijanskoj oblasti. Njihov lider Denis Nikitin – Kapustin, deluje još bizarnije nego general Andrej Vlasov i saradnici, koji su tokom Drugog svetskog rata služili nacistima. Pretpostavke da će neonacisti i ludaci izazvati paniku i širom Rusije pokrenuti antirežimske proteste pokazale su se jednako promašene kao i procene ruskih službi u februaru 2022. da će ih na istoku Ukrajine dočekati sa cvećem.

Za interese Zapada jednako je štetna i retorika da Rusija mora biti pobeđena i kažnjena, koja ide dotle da se «treba pripremiti za raspad Ruske Federacije» kako tvrdi bivši komandant NATO snaga u Evropi američki general Ben Hodžis. Stanje na frontu za Rusiju nije ružičasto, od pobede u ratu su daleko, možda i dalje nego pre godinu dana. Međutim, ponavljanje scenarija iz 1917. predstavlja u današnjim okolnostima naučnu fantastiku.

Izvor: IN4S