Đurković intervju – Hrišćanstvo po meri Milove privatne države

Cela priča oko takozvane autokefalne crnogorske crkve deo je geopolitičkog paketa nasilnog kreiranja novocrnogorskog identiteta, koji je, po svedočenjima Momira Bulatovića, Milo Đukanović preuzeo kao obavezu 1996. godine da bi pokrio svoje kriminalne radnje, kaže u razgovoru za „Politiku” Miša Đurković, direktor Instituta za Evropske studije. Podseća da je Đukanović, pre nekoliko godina, rekao da je nezadovoljan time što su dobili državu ali nisu dobili narod.

– Sve ovo je deo konstruisanja jednog veštačkog identitetskog projekta kojim bi stanovništvo Crne Gore trebalo da izbriše i zaboravi svoju srpsku prošlost, odnosno srpski identitet. Sve to nema nikakve veze sa verom, hrišćanstvom i duhovnošću, već sa politikom i nasiljem. Zamislite, molim vas, komunistu i ateistu poput Đukanovića koji nam tumači kanonsko pravo! Upravo to što on radi i zagovara jeste stvarni etnofiletizam, nasilni pokušaj da se hrišćanstvo svede na granice njegove privatne države. Što bi u Crnoj Gori rekli: „Pih!”

Crnogorski predsednik je pomenuo i da SPC čuva infrastrukturu velike Srbije time što ima eparhije u Crnoj Gori, šta je zapravo hteo da kaže?

Budalaština, kao i sve što narečeni gospodin govori o crkvenim pitanjima. Po toj logici, vladika Grigorije, koji je do juče kao arhijerej Eparhije zahumsko-hercegovačke, bio nadležan za jedan deo Crne Gore, sada valjda čuva infrastrukturu velike Srbije u Nemačkoj, a vladika Irinej Dobrijević je do juče to radio u Australiji, a sada razvija velikosrpske ideje i duhovnost u SAD. Problem Mila Đukanovića i njegovih bezbožnika je s ličnom istorijom, s istorijom porodice između ostalog. Setite se onog nesrećnika sa Cetinja koji je dedi preuredio spomenik, brišući ćirilicu. Tako bi isto oni da preprave i Svetog Petra Cetinjskog i vladiku Rada, pa i kralja Nikolu, a time i celu istoriju Crkve u Crnoj Gori koja je naravno svetosavska, izgrađena na kosovskom zavetu, pa time i srpska i opštehrišćanska. Đukanović i bednici koje plaća u Srbiji bi da poput njihovih komunističkih predaka na silu ukinu sve što čini identitet stvarne Crne Gore i da na silu uteraju sve ljude u taj izmišljeni identitet.

Da li smatrate da su najnovija dešavanja u Crnoj Gori podigla tenziju između dve države ili još više između stanovnika Srbije i Crne Gore i kakav razvoj događaja možemo očekivati?

Najveće tenzije su između pravoslavnog stanovništva Crne Gore i nasilnog bezbožničkog režima Mila Đukanovića. Takozvana CPC ne postoji, tamo niko ne ide i kao što je poznato pravoslavni vernici idu u jedinu pravu crkvu, svetosavsku, na čijem su čelu zaista veliki duhovnici poput mitropolita Amfilohija i vladike Joanikija. Zatim, tu postoji problem sa pripadnicima srpskog naroda u Crnoj Gori koji čine trećinu stanovništva, a kojima se na ovaj način poručuje da je cilj njihovo istrebljenje. Molim vas, sadašnji ministar spoljnih poslova Darmanović je pre desetak godina javno tvrdio da je cilj državne politike da se broj Srba svede na manje od dvadeset odsto, a s vremenom i na još manje. Zbog toga i zbog napada na SPC bi i država Srbija morala da reaguje i da brani prava našeg naroda od novocrnogorskih rasista i nasilnika.

Da li je moguće povući paralelu između dešavanja u Crnoj Gori i Ukrajini?

Jedina paralela je to što se radi o pokušaju instrumentalizacije verskog pitanja u geopolitičke svrhe. Dok u Ukrajini bar jedan deo verujućeg naroda sledi takozvanu ukrajinsku crkvu, u Crnoj Gori taj politički projekat ne sledi niko. Komunisti naprosto hoće da otmu hramove narodu i Crkvi i da ih daju svojim političkim i bezbednosnim komesarima.

Izvor: Politika