Promocija knjige Nebojše Pavkovića

U nedelju, 18. oktobra 2015. godine, u beogradskom hotelu „Moskva“ u prepunoj konferencijskoj sali, održana je promocija knjige „Miris baruta i smrti na Kosovu i Metohiji 1998. godine“, autora Nebojše Pavkovića, general-pukovnika, bivšeg komandanta Prištinskog korpusa.

O knjizi su nadahnuto govorili, pored recenzenta knjige, pukovnika u penziji dr Milana Mijalkovskog, akademik Kosta Čavoški, bivši potpredsednik Savezne vlade SR Jugoslavije Nikola Šainović, nekadašnji načelnik štaba Treće armije, general-pukovnik u penziji Milivoje Simić, komandant 549. motorizovane (prizrenske) brigade Prištinskog korpusa, general-major Božidar Delić, zamenik načelnika organa bezbednosti Prištinskog korpusa, pukovnik Stevan Đurović i glavni operativac na Isturenom komandnom mestu (IKM) Prištinskog korpusa, u Metohiji, pukovnik Goran Jevtović. Promociju je vodio general-major u penziji, Spasoje Mučibabić, svojevremeno načelnik Škole nacinalne odbrane i školski drug autora knjige iz pitomačkih dana u Vojnoj akademiji.

Knjiga Nebojše Pavkovića predstavlja neponovljivo delo novije srpske istorije, ne samo zato što je napisana jednostavnim, vojničkim stilom i ne samo zato što sadrži obilje činjenica, dokumenata, dokaza, imena brojnih svedoka, u većini još živih učesnika slamanja oružane pobune te 1998. godine na Kosovu i Metohiji, kao i dramatične opise krvave drame na odbrani suvereniteta države, već pre svega zato što je napisana rukom komandanta Prištinskog korpusa, čoveka „broj 1“ koji se nalazio na vrhu svojevrsne vojne piramide i koji je po svojoj dužnosti morao najviše znati i biti najpozvaniji, ali i preuzeti najveću odgovornost. Što bi se vojnički reklo – komandantska se na kraju ne poriče.

Ovo delo, koje se može okarakterisati i kao naučna studija i kao svojevrsni lični dnevnik komandanta najvišeg operativnog nivoa i kao sveobuhvatni istorijski fakt, predstavlja do sada najupečatljivije svedočanstvo o slavnoj epopeji tadašnje Vojske Jugoslavije. Ali ništa manje i jedinica, organa i službi Javne bezbednosti R. Srbije i organa Resora DB, kao i brojnih drugih saveznih i republičkih institucija – od predsednika SR Jugoslavije kao najvažanije poluge, preko Savezne vlade, do predsednika R. Srbije, zatim, republičke Vlade i pokrajinskog Izvršnog veća, srpskog pravosuđa, kao i brojnih drugih organizacija i državnih i društvenih institucija i lokalnih samouprava na prostoru Kosova i Metohije.

Značaj ove knjige i njen izlazak pred čitalačku publiku upravo sada je ogroman, imajući u vidu da je finale višedecenijske kosovsko-metohijske drame započelo baš te 1998. godine. U godini kada su država Jugoslavija i tadašnja Republika Srbija, u krajnje nepovoljnom međunarodnom, geopolitičkom i bezbednosnom ambijentu, u atmosferi neviđenih pritisaka, sankcija, blokada, ultimatuma i otvorenih pretnji, nadljudskim naporima činile sve, da se s jedne strane – suprostave terorizmu i oružanoj pobuni dela svoje nacionalne manjine i pobede ih, a sa druge strane – da primenjuju sve one humanitarne standarde koji su se odnosili na korpus ljudskih, manjinskih, nacionalnih, verskih i svih ostalih prava, kao univerzalnih dostignuća modernog sveta.

I u tome se uspelo, imajući u vidu da čak ni Haški tribunal nije teretio nijednog od optuženih a zatim i osuđenih pripadnika političkog, vojnog i policijskog vrha SRJ i Srbije, među kojima je na prvom mestu upravo autor, general Pavković, za događaje iz 1998. godine.

O sadržaju ovog dela, čija će vrednost i značaj protokom vremena dostići svoj zenit, teško je na ovako malom prostoru pisati podrobnije, a da se pritom apostrofira sve ono što je važno i što će zaintrigirati čitaoce u pravcu pravilnog i suštinskog shvatanja problema Kosova i Metohije. Problema koji, kao što vidimo, ne da nije rešen, već je u ovom vremenu u onoj fazi, kada će se Srbija ili dići iz pepela, ili na duži rok, kao u doba osmanskog carstva, potonuti u mračne horizonte svojih zabluda i predrasuda.

Iz tog razloga, možda najbolji osvrt na ovo delo je napisao general-pukovnik, Ljubiša Stojimirović, načelnik štaba Treće armije iz doba oružane agresije NATO, Pavkovićev formacijski zamenik (tokom 1998. godine komandant Korpusa specijalnih jedinica VJ). On je, igrom sudbine, preminuo tokom minule godine, ne dočekavši izlazak knjige iz štampe. I upravo zbog toga, kao sećanje na njegov svetao lik i delo, u nastavku teksta prenosimo predgovor koji je napisao za života, i koji se nalazi na trinaestoj stranici knjige:

„Knjiga generala Nebojše Pavkovića ‘Miris baruta i smrti na Kosovu i Metohiji 1998.godine’ jeste dokument iskusnog, odlučnog i hrabrog vojnika, koji se na svom karijernom putu 1998. godine našao na dužnosti komandanta Prištinskog korpusa Treće armije Vojske Jugoslavije.

Sticajem društvenog i bezbednosnog ambijenta, komandna dužnost i odgovornost generala Pavkovića bile su najteže u tadašnjoj Vojsci Jugoslavije. Zašto?

Šiptarski višegodišnji planski separatizam proizveo je terorističko-kriminalnu organizaciju radi ostvarivanja svog cilja – otcepljenje KiM od Srbije (SR Jugoslavije). Naziv te organizacije bio je „OVK (Oslobodilačka vojska Kosova). Teroristi su 1998. godine pokazali svoje krvave zube i počeli sa zločinima; ubistvima vojnika, policijaca, civila i stvaranjem „slobodne teritorije“ kao i planom da izbrišu granicu između SR Jugoslavije i Albanije. General Pavković je razumeo situaciju i tražio je hitne odluke državnog i vojnog rukovodstva.

Ovo je knjiga o odlukama nepravovremenim ili sa odlaganim izvršenjem. Ovo je knjiga o ‘navodnoj neobaveštenosti’ pojedinaca iz vojnog vrha, a koji su odluke donosili i kontrolisali njihovo svakodnevno izvršavanje.

Ovo je knjiga o najvećoj protivterorističkoj operaciji u Evropi posle Drugog svetskog rata i neshvatljivim terorističkim zločinima.

Knjiga je dnevnik generala Pavkovića, dokumentovan: datumima, događajima, ličnostima, iluzijama i nerazumevanjem pojedinaca. Čitaoci i ličnosti koji budu želeli da kažu ‘svoju istinu’ moraće da to dokažu ‘novim dokumentima’. Zbog datuma, događaja i stresnih situacija u kojima se 1998. godine nalazio general Pavković, knjiga skromno naglašava i njegovu psiho-fizičku snagu.

Knjiga je večna komandantova zahvalnost palim pripadnicima Prištinskog korpusa i komandantov ponos što je sa svojim hrabrim vojnicima 1998. godine odbranio suverenitet SR Jugoslavije.

U vojno-bezbednosnom smislu general Pavković je 1999. godine i na dužnosti komandanta Treće armije stao u odbranu suvereniteta SR Jugoslavije od agresora – NATO-a.“

*

Ovom osvrtu generala Stojimirovića valja dodati ono što general Pavković neprestano apostrofira na stranicama knjige i čime se posebno ponosi – a to je junaštvo svojih potčinjenih vojnika i starešina, kao i civilnih lica na službi u vojci, i njihove rešenosti i odlučnosti, da poput mnogobrojnih junaka ovoga naroda kroz istoriju, svoje živote polože na oltar otadžbine, slobode i nezavisnosti. I to je zabeleženo u knjizi na izvanredan dramaturški način.

Ovo delo će, u to smo sigurni, poslužiti kao trajna inspiracija ali i zavet sadašnjim i generacijama koje dolaze, da slobodu i nezavisnost svoje domovine, tekovine i amanet svojih slavnih predaka nepokolebljivo i istrajno čuvaju.

A tamo i onde gde je nešto od toga privremeno izgubljeno, ponovo vrate onamo gde mu je i mesto. Pod naše okrilje i za vek vekova.

**

I na samom kraju – promocija ove knjige kao svojevrsni „par ekselans“ događaj, kojem su prisustvovale brojne javne ličnosti, srpski intelektualci od integriteta i oni kojima je do borbe za Kosmet iskreno stalo, kao i veliki broj generala, pukovnika i ostalih oficira nekadašnje Vojske ratnih i mirnodopskih saboraca generala Pavkovića, ostala je potpuno nezabeležena u srpskim medijima. Kako u onim elektronskim tako i štampanim (osim osvrta izdavača knjige – frankfurtskih „Vesti“).

Time je, po ko zna koji put potvrđeno u kakvom medijskom mraku živi ovaj narod i ova zemlja. I kojoj smo diktaturi, kao i cenzuri i autocenzuri izloženi od strane poluga globalističkog projekta na srpskom prostoru.

U ovom slučaju postoje, evidentno je, dva problema.

Prvi je, onaj koji se tiče Pavkovićevog trenutnog statusa, te je stoga, prema pisanim ili nepisanim pravilima medijskih ispirača srpskih mozgova, nepopularno iznositi u javnost i osvrtati se na knjigu jednog takvog, svakako ne običnog autora, pa makar ono bilo od istorijske važnosti i sa toliko briljantnih dokaza i činjenica.

Onaj drugi, možda i važniji problem, je to što nam general Pavković maestralno, stilom dokazanog vojnika-mučenika, dakle svojim ličnim primerom, jasno svedoči i odslikava kako se valja i kako se mora boriti za čast, dostojanstvo i slobodu. I za svetu srpsku zemlju koja nema cenu.

Zato je, najverovatnije i ignorisana promocija knjige. Jer, u trenucima veleizdaje i perfidnog odricanja od Kosmeta, ona nije dobrodošla i ne ide u prilog prevarama i manipualcijama kojima je srpski narod bačen na kolena i svakodnevno se podstiče na mirenje „sa realnošću“ i na samopresuđivanje.

Pavković je, uostalom, bio na čelu ratne Treće Armije a zatim i Vojske Jugoslavije, snažne sile kojoj se 2004. i 2008. godina na Kosmetu ne bi dogodile ili bi to bilo zasigurno vrlo brzo, vojnički rešeno.

Sada, kada su srpske zemlje na raspeću – Vojska je simbolična i nedostojna (jer je brojno malena i nemoćna) za odbranu Kosmeta. U tom kontekstu pridavati značaj Pavkoviću u javnosti, svakako nije dobrodošlo i popularno. Možda se nekome u zemlji Srbiji i upale lampice.

Nadajmo se da će ova knjiga, makar i simbolično, doprineti da se energija defetizma postepeno preokreće u energiju pozitivizma i prepoznatljivi borbeni duh, koji nas je kroz slavnu istoriju krasio.

I neka bude tako.

Izvor: Fond Strateške Kulture