U Srbiji se ostvaruju Pavelićeve ideje o Ćirilici

Srbi zaboravljaju svoju opštu istoriju i istoriju kulture, a srpske institucije zaboravljaju već devetu godinu na postojanje Člana 10. Ustava Srbije ili ga bagatelišu. Zato imamo u Srbiji pojavu da je hrvatska Pavelićeva ideja o zabrani ćirilice ostvarena u komunističkoj Jugoslaviji 80 odsto, a u današnjoj „demokratskoj“ Srbiji čak oko 90 odsto u pisanom jeziku Srba. Naime, po svim meritornim istraživanjima u poslednjoj deceniji-dve, u Srbiji je danas u upotrebi pismo Hrvata, i to u mnogim oblastima stopostotno, bez ijednog slova ćirilice i tamo gde ne živi ni jedan jedini Hrvat. Na primer, banke, čitav trgovački sektor, ispisi na proizvodima, u deklaracijama, u reklamama i sl. U Srbiji već odavno  nema ni slova srpske ćirilice. A tamo gde je ima, ona je tek u desetroprocentnim izuzecima. Sproveden je preko institucija bukvalni ćirilicocid, čist pomor ćirilice, tj. njena zamena hrvatskom abecedom sačinjenom sredinom 19. veka za katoličke korisnike Vukovog (srpskog) jezičkog standarda, jer su katolici listom upućeni na latiničko pismo, za razliku od pravoslavnih Srba koji su sve do  Novosadskog dogovora (1954) pisali, kao narod, svojim pravoslavnim, ćiriličkim pismom koje su primili još krajem desetog veka i pisali njime kao narod sve dok komunisti nisu doneli nalog sredinom 20. veka o „postepenoj zameni srpske ćirilice hrvatskom latinicom“.

Taj nalog komunista sproveden je zloupotrebom srpskih jezičkih institucija i u njima lingvista koji su, jedini na svetu, formalno doneli pravopisno rešenje pitanja pisma jezika Srba u dvoazbučju, koje ne poznaje svetska praksa izvan Srbije.

Razlika između nasilnog latiničenja Srba u Hrvatskoj u odnosu na latiničenje u Srbiji jeste samo u tome što u Srbiji nije svuda primenjeno nasilno zamenjivanje ćirilice, nego su stvorene okolnosti koje su se iskazivale i u podaničkom samolatiničenju preko širenja propagande o „prostoj“, „zaostaloj“, „nacionalističkoj“, „šovinističkoj“ , pa u poslednje vreme i „fašističkoj“ ćirilici.

U Hrvatskoj nije bilo takvog širenja smišljene propagande, nego je ćirilica suzbijana Srbima preko čistih zabrana, paljenja ćiriličkih knjiga i razbijanja srpskih ćiriličkih slova na tablama. I, posle ranijih zabrana ćirilice, sada je doneta opštinskom odlukom poslednja zabrana ispisivanja ćirilice na tablama u Vukovaru.

Zato, dok Srbi u Srbiji i njihove institucije krše Ustav i narodno pravo Srba na ćiriličko pismo u odmeru od 90 procenata hrvatske latinice prema deset odsto srpske azbuke, jeste pravedno žaliti se na Hrvatsku, ali je prilično cinično, tražiti na strani za svoj narod ono što mu ne dozvoljavaš ni u njegovoj državnoj matici. Srbiji.

Udruženje „Ćirilica“ (Novi Sad, od 2001) uputilo je na hiljade molbi, predloga, sugestija i stručnih objašnjenja zašto je štetno kršiti prava Srba u Srbiji na njihovo hiljadugodišnje pismo, ali nema nikakvog razumevanja za taj veliki problem Srba u Srbiji i izvan Srbije, pa je praksa u Srbiji prema ćirilici veoma slična u odnosu prema srpskoj azbuci u Hrvatskoj.

Izvor: Stanje stvari