Šta Bžežinski zaista želi u Ukrajini

Na dan izvršenja državnog prevrata u Kijevu, 22. februara 2014. godine, The Financial Times je publikovao tekst Z. Bžežinskog “Rusiji je potrebno ponuditi “Finsku varijantu” za Ukrajinu” (Russia needs to be offered a ‘Finland option’ for Ukraine). Istupanje veterana “Hladnog rata” po pitanju Ukrajine, za časopis je izgledalo toliko važno da su već sutradan duplirali publikaciju u nešto izmenjenoj varijanti i sa promenjenim naslovom (Russianeedsa ‘Finlandoption’ for Ukraine).

Dakle, zbog čega je autoru “Plana igre” i “Velike šahovske table” iznenada potrebna Ukrajina kao “druga Finska”?

Bžežinski, naviknuvši se da deli savete mnogim američkim administracijama, sada savetuje kako da se pomogne novoj administraciji u Kijevu i da se Rusija uzdrži da krene na odlučne korake po pitanju zaštite njenih životno važnih interesa u Ukrajini. On predlaže Vašingtonu da “preduzme takva dejstva koja mogu Moskvi naneti ekonomske gubitke” računajući da “savremena Rusija nije neosetljiva na ekonomske posledice” sličnih dejstava.

Stara ideja Bžežinskog ogleda se u tome da Ukrajina predstavlja ključ za čitavo Rusko (postsovjetsko) geopolitičko prostranstvo. Do današnjeg dana, da tako kažemo, taj ključ se nije baš u potpunosti davao Amerikancima u ruke. Poslednje teškoće koje su za SAD iznikle na “Velikoj šahovskoj tabli”, odnosno u post-sovjetskoj Evroaziji, “Veliki Zbig” povezuje sa “nostalgičnom maštom Vladimira Putina o Evroazijskom savezu”. Za korifeja američke geopolitike Ukrajina je toliko važna zbog toga što bi u slučaju da “Ukrajina zaštiti svoja nacionalna prava, samim tim ojačala svest postovjetskih republika Centralne Azije, posebno Kazahstana i Uzbekistana, da prepoznaju potrebu da projave žešće protivljenje stalnim naporima Moskve da ih liši njihove nezavisnosti”.

Fiks-ideja Bžežinskog je dalja fragmentacija političke karte centralno-azijskog prostranstva (prototip ovoga imamo u nastavku čerečenja post-jugoslovenskog prostranstva). Zbog toga se Bžežinski sa tolikom silinom obrušava na pokušaje integracija postsovjetskog prostranstva. Sva nadanja ostarelog majstora geopolitičkih intriga i okorelog mrzitelja Rusije povezana su sa spasavanjem “nove ukrajinske demokratije” (upravo tako on naziva režim uspostavljen u Kijevu posle prevrata), što će pokazati Rusiji njenu budućnost. U suprotnom, pripretio je Bžežinski, Rusiji preti “samoizolacija i pretvaranje u polustagnirajući imperijalistički relikt”.

Februarski članak Bžežinskog u The Financial Times jasno je ocrtao glavne zadatke onih koji osluškuju i slede političke preporuke poljsko-američkog stratega, što znači: Po svaku cenu, čak i po cenu velike krvi koju obećava narodu Ukrajine režim Jaroša-Turčinova-Jacenjuka, ne dopustiti zbližavanje te zemlje sa postsovjetskim državama koje su se ujedinile u Carinsku Uniju i koje se kreću ka stvaranju Evroazijskog ekonomskog saveza na dogovornoj osnovi…

Bžežinski piše: “SAD bi mogle i dužne su da jasno stave do znanja gospodinu Putinu da su one spremne da iskoriste svoj uticaj da istinski nezavisna i teritorijalno nedeljiva Ukrajina sprovodi u odnosu prema Rusiji politiku koju efikasno sprovodi Finska”. Po Bžežinskom, suština “Finskog izbora za Ukrajinu” sastoji se u tome da se u ovom trenutku ne forsira pristupanje Ukrajine NATO paktu, nego da ona ostvari “što veću uzajamnu povezanost sa Evropom”.

Ali zašto baš poput Finske? Nije teško primetiti da se vanblokovski status Finske sve više podvrgava eroziji, u smislu uvlačenja oružanih snaga Finske u “natovski program Partnerstvo za mir i razvoj drugih formi vojne saradnje sa Severoatlanskom alijansom”. Međutim, to je samo jedna strana pitanja. Postoji i druga, vezana sa korišćenjem Finske kao baze za podrivačku delatnost na teritoriji susedne Rusije.

Konkretno, radi se o islamskoj terorističkoj organizaciji “Kavkaski Emirat” koja je našla tiho utočište u Finskoj, u njoj smestivši i svoj internet resurs “Kavkaz-Centar”. Na teritoriji Finske pod plaštom “naučnih konferencija”, seminara i treninga, sprovodi se ideološka indoktrinacija i obuka za “demokratski rat” u koji će biti uvučeni na stranu islamista i separatista građani Ruske Federacije i drugih postsovjetskih država. U Helsinskiju se ne samo mire sa takvim stanjem stvari, nego i podržavaju delatnost “Kavkaz-centra”, motivišući svoju poziciju time da državne granice ne treba da budu prepreka za “zaštitu demokratskih vrednosti”.

Na mesto šefa Saveta za nacionalnu bezbednost i odbranu Ukrajine, pučisti su postavili “komandanta Majdana” Andreja Parubija. Njegov zamenik postao je lider neonacističkih jurišnika “Desnog sektora” Dmitrij Jaroš.

Andrej Parubij je 1991. godine zajedno sa Olegom Tjagnibokom bio suosnivač ekstremističke nacionalističke partije “Svoboda”. Od 1996. godine Parubij je rukovodilac paramilitantne nacionalističke omladinske organizacije “Patriota Ukrajine”, koja sa svoje strane predstavlja deo udruženja “Desni sektor” – udarne snage izvršenog državnog prevrata.

Dmitrij Jaroš je “profesionalni revolucionar” (tvrdi se da nikada nigde nije radio). Među rukovodioce organizacije “Trizub” koja nosi ime Stepana Bandere i koja je stvorena pod patronatom ukrajinske emigrantske organizacije “Bratstvo vojnika OUN-UPA” ušao je 1994. godine. Od 1995. godine on je lider “Trizuba”. Dugo godina je sarađivao sa Valentinom Nalivajčenkom (sada postavljen na dužnost šefa SBU), kao i sa američkim i kanadskim specijalistima “gerilskog ratovanja” iz redova ukrajinske emigracije. Vatreni je pristalica teze da je neizbežan rat Ukrajine protiv Rusije i oslobađanje okupiranih “ukrajinskih teritorija” od strane “Ruske imperije”, uključujući Kuban i Daleki Istok.

U ovakvim okolnostima, od strane Bžežinskog predložena “Finizacija” Ukrajine nipošto neće značiti prijateljstvo i dobrosusedstvo, nego pretvaranje teritorije Ukrajine u isturenu karaulu za subverzivne delatnosti protiv Rusije i njenih saveznika.

Izvor: Fond Strateške Kulture