Zapadne korporacije i Islamska država

Islamska država od nalogodavaca, odnosno od svojih poslovnih partnera, već dobija naređenja da se deo jedinica iz Sirije evakuiše u Tursku, jer će tamo biti potpuno bezbedne, a dalji transport iz Turske će biti u pravcu različitih odredišta kao što su Turkmenistan, Tadžikistan i Avganistan. Čečeni koji su ratovali u Siriji biće upućeni u pogranični pojas sa Čečenijom. Namera je potpuno jasna, od talibana i pristiglih snaga, u Avganistanu treba da se pojavi krak Islamske države koji bi se širio prema nekadašnjim pomenutim sovjetskim republikama, a sada nezavisnim državama, i prema Čečeniji, što je uvod za operacije na Zakavkazju.

Drugi deo jedinica, uslovno rečeno evropskog porekla, biće iskrcan u pojasu Gaze, a jedan deo će otići u Liban. Glavne mete tog drugog kraka Islamske države su Hamas, odnosno Hezbolah. U pozadini je rekonfiguracija Libana i preuzimanje mediteranske obale. Dve nedavne eksplozije u Bejrutu, glavnom gradu Libana, koje su prouzrokovali bombaši samoubice,[1] bile su naručene od Islamske države, a što je deo šire operacije. U pojasu Gaze za očekivati je terorističke akcije na snage Hamasa, ali i na infrastrukturne objekte, što će prouzrokovati velike civilne žrtve. Krajnji rezultat će biti raseljavanje stanovništva iz pojasa Gaze i njihovo pridruživanje migrantskom talasu koji zapljuskuju evropske države. Prisustvo ratnika kalifata u Gazi neće ugroziti jevrejsku državu, naprotiv, njihove akcije doprineće stabilnosti države Izrael. Tako će tzv. Islamska država pokazati svoje pravo lice, lice plaćenog ubice koji bespogovorno izvršava naloge nalogodavaca, velikih korporacija i bankarskog kartela.

Finansijski interesi korporacija zemljama Zapada postali su prioritet u političkom, ekonomskom i vojnom smislu. Upravo zbog interesa korporacija došlo je do približavanja različitih radikalnih pokreta na Bliskom istoku, njihovog ukrupnjavanja i okupljanja oko ideje kalifata i, na kraju, stvaranja Islamske države.

Zbog kontinuiranog izvlačenja bogatstva s područja Bliskog istoka eksploatatorima, velikim zapadnim kompanijama, odgovarala je «balkanizacija» tog prostora, odnosno raspad postojećih država i produbljivanje sukoba po verskom i nacionalnom šavu između različitih etničkih grupa. Obezbeđenje postrojenja i transporta nafte odvijalo se na način da su  privatne vojne kompanije, kao npr. Blekvoter, okupljale specijalce iz celog sveta, pa i sa Balkana. Njihov posao je bio obezbeđenje naftovoda, rafinerija, banaka, institucija, elektrana, odnosno svega što donosi novac. Privatnim vojnim kompanijama problem je predstavljala sektaška kontrola teritorija. Naime, kada je trebalo da konvoji cisterni pređu preko teritorije pod kontrolom lokalnih moćnika koji su raspolagali sa oružanim grupama, sve je funkcionisalo po ustaljenoj šemi: specijalci bi odlazili na pregovore i platili prolaz kroz određeni grad ili prelaz preko teritorije. Tada bi se transport konvoja (ili inženjera) odvijao bez problema. Problem bi nastajao kada neki lokalni moćnik savlada drugog, ili kada se oni ujedine, a što bi za posledicu imalo novi ugovor kojim bi se garantovao neometan prolaz korporacijskih funkcionera ili transporta robe. Ujedno, dozvole bi trajalo kratko i morale su se tražiti sve češće. Vlasti u Iraku, ali i Siriji, nisu mogle učiniti ništa jer je Al Kaida kontrolisala sve veću teritoriju.

Tada su tajne službe Zapada dobile zadatak od svojih vlada da «uvedu red» kako bi korporacije mogle neometano crpiti bogatstva. Njihova kreativnost je bila poslovična. Naravno, u negativnom smislu. Tako se došlo do ideje da se uđe u poslovni aranžman sa teroristima, gde bi vodeće grupe integrisale manje. To je bila jedna vrsta rušenja ograda i privatnih carina. Neki su taj proces poredili sa rušenjem feudalizma. Postepeno se stvarala teritorija pod kontrolom sunita a oni su prirodni saveznici Zapada. Naravno da je sve evoluiralo, novac je počeo da pristiže u većim količinama. Jedinstvena teritorija u vidu Islamske države bila je, znači, operativno rešenje korporacija i njihovih vlada.

Prema  izjavi bivšeg šefa DIA, Majkla Flina, Veće za odbranu američkog Senata je upozorilo  Obaminu  administraciju na potencijal ekstremnih grupa i opasnost od rasta njihovog uticaja u regiji, ali umesto zaustavljanje podrške tzv. sirijskoj opoziciji odlučeno je da se pobunjenici podrže. Flin je u tom kontekstu ukazao da su salafisti, Muslimanska braća i Al Kaida iz Iraka, radikalne grupe iz kojih je nastala Islamska država, i bile su glavne snage koje su ubačene u Siriju.

Jedan dokument obelodanjen 2012. godine, otkriva da su sile koje podržavaju sirijsku opoziciju Zapadne zemlje, države Zaliva i Turska. Njihova želja je bila da se stvori Selefijska kneževina u istočnoj Siriji, kako bi se izolovao sirijski režim, odnosno vlada Bašara el Asada. Opozicione snage, a već možemo te snage označiti kao snage Islamske države, trebalo je da ostvare kontrolu nad istočnim područjem (Hasakah i Der Zor) i povežu ga sa iračkim zapadnim pokrajinama (Mosul i Anbar). Te, 2012. godine, oružje iz vojnih zaliha bivšeg libijskog vođe Muamera Gadafija stiže do sirijskih pobunjenika. Oružje iz bivših  libijskih vojnih zaliha su dobili iz luke Bengazi u Libiji, a preuzeli su ga u luci Banias u Siriji. Oružje je isporučeno tokom augusta 2012. godine, a radilo se o snajperskim puškama, ručnim raketnim bacačima i haubicama od 125 i 155 milimetara[2]. Zajedno sa oružjem, iz Libije u Siriju stižu i dobrovoljci koji su u Libiji učestvovali u svrgavanju Gadafija.

Prema tome, korporacije su zahvaljujući uticaju na vlade svojih zemalja i te kako zaslužne za stvaranje Islamske države, tako da kada Islamska država preuzme odgovornost za teroristički napad, poput onog koji je  izveden u Parizu 13. 11. ove godine, pitanje je ko se sve nalazi u lancu odgovornosti.

_____________________________

[1] Eksplozije su za posljedicu  imale smrt 35 ljudi i oko 180 povrijeđenih.

[2] 500 snajperskih  pušaka, 100 RPG bacača sa kupno 300  punjenja, oko 400 granata za haubice

Izvor: Fond Strateške Kulture