„Agresija“ – false flag NATO propaganda

Punih četvrt veka navršilo se u avgustu ove godine od početka NATO agresije na tadašnju zajedničku državu Jugoslaviju, koja je kao ogledni primerak izabrana da navesti planiranu sudbinu samostalnoj Rusiji, upravo tada bačenoj u ralje međunarodnih finansijskih lihvara koji će preko domaćih izabranika – oligarha, započeti divlju tranziciju svih dobara.

Jugoslavija je izabrana kao sigurna saveznica buduće reformisane Rusije, ako ova kojim slučajem i preživi planove tajnog sporazuma američkog predsednika Regana i pape Vojtile (ne slučajno Poljaka!) iz sredine osamdesetih godina prošlog veka.

Mnogobrojni «borci za ljudska prava» i mediji u poluokupiranoj Srbiji, nekako slučajno zaboraviše da to obeleže, primarno zauzeti basnom o ZSO i humanošću prema zlosrećnim migrantima, a nejavi  se ni krajinski «dežurni Kalimero» faktora stabilnosti u regionu!

Vatikan je podržao odmah separatiste iz redova Slovenaca i Hrvata, koji će dobiti otvorenu pomoć nemačke politike i tajnih službi u razaranju suverene države, članice i jednog od osnivača OUN, što za planere NATO-a ništa ne znači.

Snaga topuza koji se tada činio daleko jači od snage međunarodnog prava, jer SAD  je bila jedina međunarodna sila, vešto je iskorišćena i u Vatikanu, da pomogne uništenje za njih neprihvatljive državne zajednice, u kojoj su svi Srbi u jednoj državi a SPC celina na svom etničkom prostoru, čak i u antisrpskom komunističkom režimu kakav je tadašnja Jugoslavija i bila.

Kada na prvim višestranačkim izborima u Hrvatskoj pobedi šovinistička HDZ (Hrvatska demokratska zajednica) kojoj je RKC otvoreno ustupila svoju teritorijalno -administrativnu  mrežu kao stranačku logistiku, ali i vladajuća SKH-SDP (Savez komunista Hrvatske-stranka demokratskih promena) sklopi tajni sporazum o „mirnoj tranziciji vlasti“ (obavezna teza iz predizbornih nastupa Ivice Račana), uvideše Srbi u Hrvatskoj da su ponovo izigrani u zajedničkoj državi, po drugi put u jednom veku.

Zato su u julu 1990.godine, koristeći svoje ustavno pravo, predstavnici srpskog naroda u Srbu  (mestu simbolike ustanka protiv hrvatske fašističke NDH) doneli odluku da provedu referendum o položaju srpskog naroda, kao državotvornog i konstitutivnog u tadašnjoj Hrvatskoj koja je bila samo jedan republički deo, zajedničke države SFRJ.

Referendum je zakazan za 19.avgust, dan Preobraženja Gospodnjeg, kao simbolika preobražaja srpskog naroda, koji je višestranačke izbore razumeo kao svoj ulazak u demokratsko društvo!

Pošto su im propali svi pokušaji podmićivanja srpskih čelnika, odluči vrh HDZ da silom, upotrebom policije, ukloni tadašnjeg predsednika SNV (Srpsko narodno veće) i predsednika opštine Knin, kao potpisnika odluke o referendumu.

Dakle, na demokratsku odluku legitimnih predstavnika naroda o referendumu, kao obliku izjašnjavanja naroda o svojoj sudbini, odgovara se policijskom silom (napomena—vojsku tada još nisu imali!).

Kada je samoorganizovani narod podizanjem barikada, spontano pružio otpor policijskoj specijalnoj jedinici upućenoj iz Zagreba u Knin, vrisnuše svi već pripremljeni hrvatski mediji o „balvan revoluciji i srpskoj pobuni u Hrvatskoj“.

Odmah dobiše i podršku svih medija u EU, te poče divlja histerična antisrpska kampanja koja osudi tadašnje srpsko rukovodstvo u Beogradu kao izvoznika „velikosrpske agresije na Hrvatsku“, iako još tada nije bila ni samostalna ni članica UN, ali se to nije nikako pominjati smelo.

Sve pokušaje tadašnje savezne države SFRJ(čiji je i predsednik Predsedništva i premijer bio Hrvat) ucenjivalo je rukovodstvo HDZ, da obavezno ministar MUP Hrvatske bude član pregovaračkog tima, našta rukovodstvo krajinskih Srba nije nikako pristajalo, jer bi time potkrepilo lažnu tezu o navodnoj (nepostojećoj) „srpskoj pobuni“.

Kako se vremenom položaj Srba rapidno pogoršavao u gradovima Hrvatske i učestala su ubistva, pljačke, paljevine i pretnje, dogovorili su se predstavnici dve parlamentarne stranke u hrvatskom Saboru, u kojima su Srbi poslanici, da oforme parlament srpskog naroda u Hrvatskoj, koji bi kompetentno mogao pregovarati o daljnjoj sudbini zajedničke države, koja je ipak nastala antifašističkom borbom srpskog naroda i hrvatskih antifašista kao  manjine, sve do tajnog sporazuma (iza leđa Srba) između Josipa Broza (Tito) kao generalnog sekretara KPJ i predstavnika HSS (Hrvatska seljačka stranka) u kasnu jesen 1943.godine, posle čega će naglo „progledati“ vojnici NDH (domobrani i ustaše) masovno „spontanno“ prelazeći u partizane (sve sa oružjem i municijom), da bi se prvenstveno borili protiv JVuO  kao antifašističke vojske koja je i članica antifašističke koalicije.

Kada hrvatski parlament u decembru 1990.godine odluči da usvoji odluku o „razdruživanju sa SFRJ“, dan ranije, donese parlament srpskog naroda u Kninu odluku o formiranju SAO Krajine (Srpska autonomna oblast Krajina) kao entiteta, i opet naglasi spremnost za razgovor sa legitimnim  prestavnicima Hrvata o zajedničkoj budućnosti.

Kako se broj opština sa većinski srpskim stanovništvom rapidno izjašnjavao za pristup stvorenoj SAO Krajini, i to po tada važećim zakonima R Hrvatske, odluči rukovodstvo HDZ da silom, oružjem preseče teritoriju SAO Krajine, i na katolički Uskrs 1991. godine izvrši iznenadnu oružanu agresiju na teritoriju srpskog entiteta!

Na dan kada hrišćani (RKC vernici)  u krugu svoje porodice slave, potomci hrvatskih fašista krenuše oružjem a ne hlebom i solju u „goste“ Srbima, čudeći se posle što nisu hlebom i solju dočekani, već puščanim plotunima branilaca (potomaka ostatka zaklanog srpskog naroda u NDH).

I opet podivlja štampa, radio i TV u zemljama EU, ističući kako su ti srpski divljaci na Uskrs pucali u mirne hrvatske specijalce (do zuba naoružane na Uskrs, možda nova moda u EU, ko zna?) koji naoružani svakako nisu išli na turistički obilazak Plitvičkih jezera, da se za praznik dive tom delu Tvorca.

Videći da oružjem ipak bez mnogobrojnih žrtava neće rešiti nastali spor, smisliće NATO planeri da u igru uvedu plave šlemove, koji će po prvi put doći u suverenu državu da pomognu njeno razbijanje, a ne mirno političko rešenje dva suverena naroda, od kojih jedan nije nikako negirao pravo drugog da napusti zajedničku državu, ali bez da njega silom  povede  na tom svom putu.

Otada pa do danas, događala se NATO agresija u mnogim zemljama, o kojoj su „demokratski i  objektivni izvori“ detaljno izveštavali javnost, uvek iznova optužujući domaće stanovništvo da su „agresori, tirani i nedemokratski ugnjetači“ koji koče progres,  uprkos objektivnih činjenica praćenih i slikom i izjavama kompetentnih predstavnika, koje NATO unapred proglašava za  nelegitimne subjekte u eventualnom „dijalogu“ za koji će oni  sami  da izabere „legitimne“.

Orkestrirana kampanja protiv ruskog naroda u Malorusiji, koji je oružjem odbranio deo svoje etničke teritorije od neofašističke horde NATO prethodnice, jasno pokazuje da su rani radovi u Krajini bili samo deo školskih vežbi za kampanju koja sada sledi, u kojoj će sve članice EU unisono istupati po diktatu „kaubojskih stručnjaka za objektivno izveštavanje“ o agresiji kao obliku specijalnog rata niskog intenziteta, koji već četvrt veka u Evropi vode planeri NATO-a, ali obavezno uvek tuđim izvođačima, jer Amerikanac je posebna vrednost u NATO  savezu i čuva se kao zenica oka svog“.

Problem je sada u činjenici da su došli u vidokrug naroda koji oduvek sačeka svakog agresora  suženom zenicom oka svog, kada mu oružjem krene nenajavljen  u goste (napomena – ko pa još u goste ide naoružan, izuzev kauboja).

Potomci Napoleonove Velike armade i Hitlerove armije ujedinjene Evrope, nisu nimalo oduševljeni namerom kauboja da ih pošalju kao NATO prethodnicu, izuzev da možda posete mnogobrojna i obimna groblja svojih predaka, koji su tako krenuli kao borci protiv „ruskih agressora“ i to sve u zemlji Rusiji i Malorusiji, ali ne hlebom i solju da bi hlebom i solju i bili dočekani.

Uspravljeni slobodni svet, predvođen Rusijom, evidentno jača međunarodno pravo koje je sada ipak mnogo jače od topuza te se dešavanja od pre četvrt veka nemogu ponoviti, i uzalud evropski skandinavski „mirotvorci“ prizivaju rešenje po modelu uloge plavih šlemova u RSK, za nerešivi problem u kom se oktroisana vlast u Kijevu našla.

Pre četvrt veka, tzv „međunarodna zajednica“ nije uvažila pravo Srba u Hrvatskoj kao državotvornog i konstitutivnog naroda, koji se referendumom izjasnio da ne želi da živi u državi koja ga negira kao narod , ali se to neće moći ponoviti i prema ruskom narodu u Malorusiji, makar  NATO planeri  uporno potiču kijevske neofašiste da se suprotstave „ruskoj agresiji“, i to onog dela ruskog naroda koji tu živi već vekovima, na svojoj zemlji.

Rusi u Malorusiji, kao najistureniji deo ruskog naroda bili su uvek prvi na udaru svih osvajača, agresora i otimača, te imaju veoma istančan osećaj za pojavu nazvanu agresija, a naročito NATO „agresija“, i svakako se može primeniti ona srpska izreka –  DŽABA STE KREČILI (podla i prljava namera vrlo jasno vam se vidi).

Izvor: Fond Strateške Kulture