Konferencija „Rezultati ‘zapadne demokratizacije’ na postjugoslovenskom prostoru 1990 – 2016“ (1) – video

Fond strateške kulture iz Moskve je, u saradnji sa udruženjem Poslednja linija odbrane iz Beograda, organizovao 17. aprila 2016. godine međunarodnu naučnu konferenciju pod nazivom: „Rezultati ‘zapadne demokratizacije’ na postjugoslovenskom prostoru 1990-2016“.

Kako je u pozdravnom obraćanju učesnicima i gostima konferencije istakla dr Anja Filimonova, glavni i odgovorni urednik Fonda strateške kulture, opšte je poznato da je zapad na balkanske prostore stigao pod raznim izgovorima. Od potrebe da interveniše u rešavanju humanitarnih pitanja i problema, do želje da „ponudi“ demokratizaciju društvenih i političkih prilika i tokova.

S tim u vezi i dalje su, ili, preciznije, tek sada su aktuelna neka veoma važna pitanja, kao što su – šta smo nakon svega dobili, šta je u konačnom Zapad stvorio na ovim prostorima u novostvorenim državama, da li je to uslovno rečeno, sistem ili antisistem?

U pokušaju da daju validne odgovore i protumače domete demokratije zapadnog tipa na prostoru bivše Jugoslavije i posebno na srpskim vekovnim teritorijama, na konferenciji su učešće uzeli eminentni stručnjaci, kao i autori Fonda strateške kulture.

Govorili su: mr Anja Filimonova, akademik Kosta Čavoški, prof. dr Slobodan Antonić, dr Andrej Koribko, dr Predrag Ćeranić, dr Zoran Čvorović, Aleksandar Pavić, Branko Pavlović, Stefan Karganović, Ratko Ličina, Dževad Galijašević, Goran Jevtović, Vladimir Vuković, Dragan Milašinović, Dragan Krsmanović, Slavka Kojić i Dušan Kovačev.

U dva nastavka ćemo, sa video-materijalom u produkciji FSK-a, preneti sažetak ili presek najzanimljivijih delova izlaganja svih učesnika, sa naglaskom na osnovnim stavovima, porukama i zaključcima koji su se tokom konferencije čuli.

PREGLED IZLAGANJA – SAŽETAK

Aleksandar Pavić, politikolog

U uvodnom, afirmativnom izlaganju, Aleksandar Pavić (tema: „Anti-demokratski“ uvoz „demokratije“) je otvarajaći skup, informisao prisutne zbog čega je izabrana navedena tema, te zašto baš u ovom vremenu, dajući odgovor da je to upravo zbog predstojećih „demokratskih“ izbora. Naglasivši da je došlo vreme da se podvuče svojevrsna crta, svedu računi i napravi retrospektiva događaja, koji su se odigrali na ovim prostorima u proteklih 25 godina, sa osnovnim ciljem – izvući pouke za ono što predstoji, a što nije nimalo blistavo i obećavajuće.

U vezi sa tim je naglasio, da jasno može da se locira glavni i odgovorni urednik svih dešavanja na ovom prostoru, a to je nesumnjivo politički Zapad. I dodao da je to bilo razumljivo 1990. godine, posle rušenja Berlinskog zida, kada su svi narodi koji nisu živeli zapadno od Berlinskog zida bili gladni onoga što su smatrali da je sloboda, što su smatrali da je demokratija. Međutim, umesto toga, istorija se vratila na velika vrata. Ali se nije vratila sama od sebe, vratila se u najgorim oblicima, zbog toga što je „demokratski“ Zapad video u toj situaciji priliku ne za uspostavljanje novog globalnog blagostanja, čije plodove bi ubirali i oni kojima je to prethodno uskraženo, već za ulaženje u „brisani prostor“, radi preuzimanja kontrole nad zemljama i narodima koji je tek trebalo da okuse „slobodu i demokratiju“. Umesto „demokratizacije“, proces je kulminirao sadašnjim stanjem, gde nije samo Balkan nestabilan, nego praktično ceo svet.

Posebno je apostrofirao da je ohrabrivanje separatizma i poništavanje bilo kakve šanse za ozbiljan dijalog radi mirnog rešavanja krize u bivšoj SFRJ išlo od Nemačke i Vatikana kao vodećih eksponenata toga vremena. I da se na tom primeru može locirati krivica zapadnog faktora, što je dovelo do oružanog sukoba i do krvavog građanskog rata u bivšoj Jugoslaviji.

Naglasio je da se mora govoriti o ’99-toj i NATO agresiji, kojom su prekršene sve norme posleratnog međunarodnog poretka, od Helsinškog akta, do pokretanja agresije mimo Saveta bezbednosti. Da se mora govoriti o onome što se pretvorilo suštinski u obojenu revoluciju 5. oktobra 2000. godine. Naravno, nisu onih pola miliona običnih ljudi koliko je tog dana izašlo na ulicu bili „plaćenici“, ali mnogi ključni faktori, politički akteri tog događaja, režiseri, i oni koji su najviše naknadno politički, ekonomski i društveno profitirali, svakako jesu bili plaćeni, svakako jesu bili u funkciji, svakako jesu bili instrumentalizovani. Ne od strane Rusije, ne od strane Kine, već od strane zapadnih država. Na prvom mestu SAD.

S tim u vezi, usledilo je vrlo konkretno tumačenje postpetooktobarskih dešavanja kada su svi tokovi u društvu i državi definisani kao „demokratsko pitanje“. Posebno pitanje Kosova i Metohije u vezi sa kojim se naglašavalo „samo da nam dođe zapadna demokratija i stvari će početi da se rešavaju same od sebe“. Naprotiv, nije se desilo tako. Pritisak da se Kosovo i Metohija otcepe od Srbije upravo se pojačao posle petog oktobra. Opet pod dirigentskom palicom Zapada i procesa tzv. demokratizacije. Podstaknuti su i legitimisani najgori elementi među kosovskim Arbanasima – teroristi, trgovci organima, trgovci drogom, krijumčari ljudi. Oni su ti koje su zapadne sile promovisale u državnike koji su nasilno izveli akt secesije 2008. godine, uz podršku opet zapadnih država.

Pavić je podsetio učesnike skupa da je u isto vreme sprovedena pljačkaška tranzicija. Osim u nekoliko izuzetaka u svim tim netransparentnim transkacijama, u celoj toj postavci privatizacije posle 2000. godine, opet mogu da se vide isključivo zapadni recepti.

Na kraju izlaganja je zaključio da je jasno da narodi u bivšoj Jugoslaviji žive mnogo gore nego što su živeli pre izbijanja jugoslovenske krize. Pojedinačno i kolektivno. Ceo ovaj prostor nije stabilniji, nego je nestabilniji no što je bio ’90-te, sa tendencijama dalje destabilizacije, u kojima se opet raspoznaju zapadni prsti. Od dešavanja u Makedoniji, do skoro nasilnog guranja Crne Gore u NATO pakt, do konstantnih pritisaka koji se vrše na R. Srpsku.

Te je stoga opravdano pitanje koje je Pavić postavio – šta su rezultati tih recepata? Da li živimo bolje, da li postoji neka perspektiva da se živi bolje i mirnije ako se ide istim putem, da li svi pripadamo kolektivnoj ludnici te ćemo nastaviti da radimo ono isto, putem čega smo i došli u takav ambijent.

Ponuđeni odgovori iz njegovog obraćanja praktično su na dohvat ruke.

Branko Pavlović, advokat

U inspirativnom obraćanju kroz iznošenje aktuelnih primera kako onih sa globalnog nivoa, tako i sa domaće scene i kroz relevantno tumačenje, Branko Pavlović (tema: „Da li zapadna demokratija nužno daje ovakve rezultate na našim prostorima?“) je istakao da ova vrsta zapadne vladajuće demokratije, nužno daje rezultate kakve imamo, ne samo kod nas nego na mnogo širem prostoru. Naglasio je da je celokupni tzv. demokratski proces potpuno ispražnjen od sadržine i da više nema ni o čemu suštinski da se raspravlja, ni da odlučuje, ni da pretače u propise, niti da se to kasnije sprovodi. Sve je izmešteno negde sa strane i dolazi kao gotov paket.

Locirao je početak tih procesa na period s kraja ’80-tih i početka ’90-tih, navodeći kao primer, ali i kao prelomni trenutak ozbiljne manipulacije i urušavanja izvorne demokratije, američke predsedničke izbore 1992. godine. Tada se dogodilo da se beskrupulozno zloupotrebljavaju pored ostalog i statistički podaci o bruto društvenom proizvodu SAD, kako bi se smanjio politički rejting Džorca Buša i stvorili uslovi da se na čelnu poziciju dovede Bil Klinton, kandidat globalističkih, korporativnih moćnika, koji su se uveliko pozicionirali u vrhu SAD.

U daljem izlaganju Pavlović se osvrnuo, kroz prizmu globalizma i sveopšte korporatizacije u svetu, na domaće, srpske prilike u postpetooktobarskom periodu. Analazirao je razlike i sličnosti vlada koje su predvodili Vojislav Koštunica i Zoran Đinđić i zaključio da su i jedan i drugi, kao personifikacija globalnih, neokolonijalnih tokova, poklekli pred udarima i zahtevima. Izveo je u vezi sa tim sjajnu paralelu sa slučajem Slovenije i naveo primer kako Zapad preko svojih operativnih poluga stvara ambijent za političko i ekonomsko razvaljivanje država koje stavi pod svoju kontrolu – „samo vi pravite sisteme, sve je to u redu, ali mi raspoređujemo svoje ljude, i kada to uradimo, za nas ta vaša pravila ne važe“.

Pavlović je kroz još nekoliko primera iz domaće i svetske prakse istakao, da se nije građanin Srbije predao bez borbe. On se borio, ali su mu se neprekidno poturali akteri koji su mislili jedno a u praksi sprovodili drugo, odnosno nudili jedno, da bi se naknadno „preokrenuli“, odnosno promenili političku orijentaciju posle izbora. Kao najsvežiji primer, kao svojevrsnu paradigmu naše nesreće, je naveo – „vi imate ljude na listi Aleksandra Vučića koji su protiv Evropske unije, ali su na toj listi i govore o svetloj budućnosti“.

Zaključio je da se pod floskulom demokratizacije plasira najobičniji strani korporacijski interes, koji se potom obezbeđuje bezbednosno, vojno, medijski, kulturološki. Zastupnici tog interesa su zainteresovani za prazan teren, „da mogu da igraju kako god im padne na pamet“.

Poentirao je na kraju, ističući da će se u Srbiji prirodno podići bes protivu tog zapadnog modela demokratije i da postoji realna opasnost da mlađi ljudi odbace ideju demokratije u celini. To je vrlo opasno, a još je opasnije da se ne razume da ovde u Srbiji ne postoji nikakva politika, osim kako da se prikriveno, sa što manje otpora sprovodi strani korporacijski interes. Za početak mora se toga postati svestan i moraju se vući adekvatni potezi, kako bi se došlo u poziciju oslobađanja od preovlađujućeg stranog uticaja.

Andrej Koribko, geopolitički analitičar

Posebnu pažnju učesnika i gostiju skupa, izazvalo je izlaganje mladog američkog istraživača, analitičara i teoretičara savremenog ratovanja, gospodina Andreja Koribka (tema: „Vreme je sad!“), koji je u inspirativnom nastupu izvršio briljantnu analizu odnosa Zapad-Srbija, tačnije, definisao uzroke i posledice, iznoseći predloge i ideje kako se tim tendencijama suprostaviti.

Prema mišljenju gospodina Koribka, Srbija se sada nalazi na istorijskom raskršću. Ona bukvalno opkoračuje i Istok i Zapad i, za razliku od jugoslovenskog perioda, nije moguće da više bude neopredeljena. Amerika i njeni EU pomagači jednostavno to neće dozvoliti, i baš kao što su učinili u Ukrajini pokušaće da silom i zastrašivanjem prevedu Srbiju na svoju stranu.

Naglasio je da Zapad nikad neće prihvatiti Srbiju kao slovensku državu sa bliskim, bratskim i sveobuhvatnim pragmatičnim vezama sa Rusijom, te da se u tom kontekstu Srbija posmatra kao neprijatelj predviđen za društveno-politički odstrel, koji se već korak po korak sprovodi pod mnoštvom takozvanih nevladinih organizacija, koje nekontrolisano vršljaju u njoj. Još gore je, prema Korbiku, da su ove grupe i njihovi strani pokrovitelji preuzeli kontrolu nad većinom srpskih medija, tako da je prosečnom Srbinu vrlo teško da stekne tačnu sliku teškog položaja u kojem se njegova zemlja nalazi.

Zanimljiv je Koribkov stav da je u ovom trenutku Srbija podređenija NATO paktu nego što je bila nacističkoj Nemačkoj pre Hitlerove invazije, i u vezi sa tim izrazio svoje čuđenje pa čak i iznenađenje sledećim rečima: „nisam pomislio da bi Srbija, ponosna Srbija, srce Balkana, mogla ovako da kapitulira.“

Konstatovao je da je Srbija na ivici konačnog pada u zapadni zagrljaj i da će postati još jedna Hrvatska, zadužena, slaba, deindustrijalizovana i neposredno kolonizovana. To se događa, već je počelo, proces je u toku i ubrzava se, ali se može zaustaviti.

Međutim, kako je konstatovao, šansa je na pomolu i na dohvat ruke, a to je da Srbija prvi put u svojoj istoriji ima ponude od dve velike sile koje mogu da preoblikuju svet – Rusije i Kine. Obe imaju sopstvene multipolarne, transnacionalne infrastrukturne projekte koje žele da sprovedu u ovom regionu. Ukazuje se jedinstvena prilika da Srbija odigra vodeću ulogu u ruskom gasovodu, kako ga je nazvao – Balkanski tok, kao i u kineskom projektu „brze železnice“ između Budimpešte i grčke luke Pirej, u okviru balkanskog „Puta svile“. 

Upravo su zbog toga SAD posvećene uništavanju srpskog duha nezavisnosti i pretvaranju Srbije u još jednu marionetsku državu poput Hrvatske, i u vezi sa tim koriste obmane, potpunu medijsku kontrolu i neke marionetske političare, da bi postigli ono što žele. Ali, prema Koribku, ako uskoro ne uspeju, oni će definitivno pojačati intenzitet destabilizacije, sve do samog hibridnog rata. „SAD će uraditi sve u svojoj moći da sabotiraju Srbiju. Oni nisu vaši prijatelji, kao što nije ni njihova produžena ruka – EU. Oni žele da spreče Srbiju da se pridruži nastajućem višepolarnom svetskom poretku. Vaš je zadatak, kao srpskih patriota, da ih u tome sprečite, da zaštitite svoju zemlju na najbolji način“. 

Naglašavajući kako više nema sredine, nema neopredeljenosti, Koribko je insistirao da se ne sme zaboraviti šta su nam uradili osamdesetih godina – kada su nas bacili u dugove, devedesetih kada su nas krvnički rasturili i bombardovali, prvo u Bosni i Hercegovini, zatim i u SRJ, a zatim je zaključio „oni su vam uzeli Kosovo i Metohiju, oni su ga ukrali, silovali i nastavljaju da ga obeščašćuju svakog dana, svakog minuta“. 

Na kraju je nedvosmisleno, nadahnutim rečima istakao kako se NATO sporazumi moraju odbaciti kako bi se Srbija mogla spasiti, te da je to patriotska dužnost svih slobodoljubivih ljudi.

Video prikaz konferencije 1 (Izlaganja: Pavić, Pavlović, Koribko)

Vladimir Vuković, urednik portala „Princip“

Kao jedini učesnik skupa sa prostora Crne Gore, uvaženi gospodin Vladimir Vuković (tema: „Demokratija po zapadnom šablonu je prečica za NATO članstvo“) je u detaljnom osvrtu kojim je do tančina prikazao stanje političkih prilika u toj bivšoj jugoslovenskoj republici, na samom početku izlaganja naglasio kako je Crna Gora, pored okupirane srpske teritorije na Kosovu i Metohiji, najbolji primer kako izgleda marionetska tvorevina nastala po šablonu zapadne demokratije.

U inspirativnom nastupu, Vuković je postavio pitanja koja se sve ređe čuju:

„Kako definisati fenomen da se današnja zvanična Crna Gora, ali i jedan dio naroda, odriče Svetog Petra Cetinjskog i Petra II Petrovića Njegoša? U tom procesu samoponištavanja Crne Gore, izbor je pao na NATO, kako njegovi promoteri vole da kažu – vrhunsku civilizacijsku vrijednost, dok se tradicija nemilosrdno gazi, a istorijske veze sa Rusijom pokušavaju da izbrišu. Na koji način objasniti činjenicu da je samostalna Crna Gora zvanično priznala, na srpskom stradanju i krvi srpskih novomučenika, uspostavljeni državoliki zapadni protektorat tzv. „Republiku Kosovo“? Zapitajmo se zbog čega je Crna Gora, vremenski gledano, preko noći postala samostalna država? Od koga je to ona postala nezavisna? Na čemu se temelji referendum iz 2006. godine, iz kog se izrodila tzv. nezavisnost Montenegra?“

Konstatujući kako je nezavisna Crna Gora projekat Zapada i kako se kompletan proces odvijao prema jedinstvenom planu, Vuković je identifikovao SAD kao nosioce tog posla, dok je Mila Đukanovića označio kao neposrednog i glavnog izvršioca radova, naglašavajući da je neprikosnoveni vladar Crne Gore imao značajnu podršku u takozvanoj srpskoj opoziciji iz Srbije, koja je u vreme NATO agresije u Podgorici i na drugim lokacijama čak imala i svoje štabove, odakle će se vršiti pripreme za petooktobarski udar u Beogradu.

Podsetio je u svom izlaganju, potencirajući tesnu koordinaciju na relaciji zapadne sile-domaći izvršioci, na poruku sa sastanaka ministara inostranih poslova članica Evropske unije održanom u Luksemburgu 8. aprila 1999. godine, kada je zvaničnom Beogradu doslovno poručeno „da bi svaki potez uperen protiv crnogorske vlade imao najozbiljnije konsekvence“. To se dogodilo samo dan uoči početka kopnenog dela oružane agresije na SR Jugoslaviju sa prostora Albanije.

Zatim je Vuković kratko rekapitulirao, ističući da se društvo kao što je crnogorsko, koje je prvo iznutra psihološki i moralno poraženo, kasnije neminovno suočava sa porazom na političkom i spoljnopolitičkom planu, gde caruje tipični obrazac zapadne demokratije, sa svim svojim mehanizmima kontrole, pogotovo onim koji reguliše ko može da se bavi politikom. To je i razlog zbog kojeg, već u nekoliko saziva crnogorskog parlamenta, nema ni jednog političkog subjekta koji zastupa konkretno drugačiji politički program od onog koji sprovodi režim.

Prema njegovom mišljenju, obrasci zapadne demokratije podrazumevaju potpunu kontrolu političkog sistema u državi. U vezi sa tim u Crnoj Gori za taj posao nije bilo većih prepreka, pogotovo od trenutka „demokratskih promena“ u Srbiji 2000-te. Tada je moglo da se krene i u projekat tzv. „obnove nezavisnosti“, jer su crnogorske separatističke snage, osim u Zapadu, sada imale i novog saveznika u petooktobarskoj vlasti u Beogradu. Milo Đukanović kao nosilac te politike, odjednom je dobio brisani prostor za razne vrste manevara, pa i onaj sa prelaznim rešenjem do samostalnosti – Državnu zajednicu Srbiju i Crnu Goru. U toj situacij, ističe Vuković, režim Mila Đukanovića nije gubio vreme i igrao je najprljaviju igru, koja je isključivo bila usmerena protiv interesa Srba u Crnoj Gori, obezbeđujući podršku manjinskih naroda i spremajući teren za lažirani referendum.

Posebnu pažnju u Vukovićevom izlaganju zaslužuje sledeće tumačenje događaja u Crnoj Gori: „Ono što nas je snašlo posle pokradenog referenduma, nastalo je iz straha da se ne izgubi falsifikovana nezavisnost. Na toj osnovi je crnogorska vlast, uz pomoć, ponovo opozicionih struktura, izglasala i Ustav i njime ozakonila diskriminaciju nad srpskim narodom, koji zvanično čini 1/3 ukupnog stanovništva, a nezvanično mnogo više od tog procenta. Sve je to učinjeno pred očima i sa odobrenjem Zapada. Jer, doktrina uvezene zapadne demokratije na prostoru bivše Jugoslavije dozvoljava diskriminaciju srpskog naroda, koji predstavlja najveći problem za njeno nesmetano sprovođenje. U svođenju Srba na „prihvatljivu mjeru“ gdje je god to moguće, najbolje se ogleda karakter onoga što se intenzivno sprovodi, a što se drugačije ne može nazvati, osim kao – zločin nad samo jednim narodom, srpskim“.

Opisujući aktuelno stanje u Crnoj Gori, Vuković je naglasio da je glavni neprijatelj tamošnjeg naroda, osobito srpskog, ustvari njena vlast koja je potpomognuta političkim partijama, nevladinim organizacijama, grupama „zabrinutih građana“ i sličnima, koji čine osovinu koja sprovodi ograničavanje slobode za svakog ko je otvoreno ili diskretno protiv pogubnih manifestacija ovakve „demokratije“ i određen je kao unutrašnji neprijatelj.

S tim u vezi je posebno naglasio da patriotizam i rodoljublje u takvim uslovima moraju biti naterani na kapitulaciju pred silom NATO pakta, koju promovišu njegovi politički vojnici na terenu, i iz vlasti i iz opozicije. Teren je prethodno pripremljen nepodnošljivim, sistematski propagiranim evrofanatizmom onih koji kreiraju javno mnjenje, te se tako došlo do situacije da u Crnoj Gori od igrača koji su na političkoj sceni ne postoji ni jedan politički subjekt koji ne promoviše evrointegracije kao glavni politički cilj.

Naglasio je da kampanja po zapadnom šablonu demokratije za učlanjenje Crne Gore u NATO pakt traje od agresije na SRJ 1999. godine. Ona od tada ne prestaje sa manjim ili većim intezitetom, samo što je sada ta prljava kampanja ušla u svoju završnu fazu, a karakteriše je jednosmerno bezumlje i medijsko nasilje nad građanima Crne Gore.

Informišući prisutne na skupu o tome kako vlast u Crnoj Gori koristi nesposobnost svojih oponenata na političkoj sceni i sprovodi svaku zamisao koja joj je naređena iz neke od zapadnih ambasada u Podgorici, Vuković je apostrofirao pojedinačno pružanje otpora slobodoljubivog dela naroda i nezavisnih pokreta otpora, poput organizacije „Sloboda narodu“, čijih nekoliko desetina aktivista iskreno i organizovano manifestuju protivljenje učlanjenju Crne Gore u NATO sa pozicije principa i onoga što je stvarni interes građana.

U nadi da „je prava Crna Gora mirna čak i kad je na Krstu i da ne gubi veru“, Vuković je poručio da borba za slobodu neće prestati i da će u konačnom bitka biti dobijena.

Goran Jevtović, pukovnik u penziji

Vršeći kraću retrospektivu događanja na prostoru SFRJ sa težištem na oružanoj sili – JNA, njenom mestu, ulozi i držanju tokom prelomnog perioda, kada je od strane zapadnih sila započet proces „demokratskog“ razbijanja zajedničke države, Jevtović (tema: „Demokratska“ reforma Vojske) je istakao da je i pored svih slabosti, nesnalaženja, organizacionih, ideoloških, nacionalnih i drugih ozbiljnih problema, tadašnja zajednička armija u konačnom, odigrala pozitivnu ulogu u nesvakidašnjem trenutku. U meri u kojoj je, opterećena titoizmom kao potpuno retrogradnim, antisrpskim, višedecenijskim procesom i izdajom u vlastitim redovima, to mogla da učini.

U konačnom, od efektiva te oružane sile, kako ljudskih tako i borbenih i tehničkih, ako ništa drugo stvorene su tri ozbiljne vojske kojima se branio srpski narod i srpske zemlje – Vojska Republike Srpske Krajine, Vojska Republike Srpske i Vojska Jugoslavije.

Podsetio je da je tokom perioda ’90-tih, ukoliko se izuzmu teži problemi na vojnom planu u Republici Srpskoj Krajini ali kroz prizmu objektivnog sagledavanja tadašnjih međunarodnih okolnosti, reforma ili još preciznije reorganizacija Vojske, kako onih delova zapadno od reke Drine, tako i posebno, Vojske Jugoslavije, išla pravim tempom na bazi bogatih iskustava, tradicija i na dostignuća Ratne veštine kao univerzalne naučne discipline.

Upravo ta činjenica je omogućila, u konačnom, da se u izuzetno teškim okolnostima odbrani i sačuva Republika Srpska, a da za to vreme SR Jugoslavija koja se nalazila u takozvanom strategijskom vojnom okruženju, dakle, izolovana, sankcionisana, blokirana, izopštena iz svih tokova, funkcioniše. I to tako da je mogla da obezbedi kako podršku svojim sunarodnicima zapadno od Drine, tako i život i rad u Jugoslaviji i bezbednost i odbranu njenih građana i teritorije, uključujući i Kosovo i Metohiju na prvom mestu.

Takva Vojska Jugoslavije, sa impresivnim vojnim aresenalom, ali pre svega sa motivisanim i brojnim ljudstvom i neponovljivim borbenim moralom, je uspela da odbrani zemlju od zločinačke agresije NATO 1999. godine i stvori uslove za Vojno-tehnički sporazum i Rezoluciju SB 1244.

U daljem toku izlaganja Jevtović je posebno apostrofirao petooktobarske događaje, kada prema jedinstvenom planu vodećih država Zapada kreće, praktično, u završetak procesa razbijanja srpskih zemalja nakon neuspešne oružane agresije. U tom planu je razvaljivanje Vojske Jugoslavije, kao ozbiljne oružane sile i garanta nezavisnosti zemlje, bilo na mestu broj jedan.

Usledila je takozvana demokratska reforma sistema odbrane i Vojske, koja je vrlo brzo prerasla u partijsko-stranačko komandovanje ozbiljnom oružanom silom, pod poznatom floskulom „demokratska i civilna kontrola“. Ti procesi će ubrzo dovesti do čišćenja ratnog kadra, uništavanja ili dezangažovanja ogromnih količina borbene tehnike i različitih vojnih efektiva. Proces će se odvijati kroz takozvanu partnersku saradnju sa severnoatlantskom Alijansom, koja je odmah nakon petooktobarskog udara ponudila „dobre usluge“. U vezi sa tim Jevtović je podsetio učesnike skupa na pojedine događaje koji su široj javnosti nepoznati, na kojima se po nalozima NATO stratega odlučivalo o sudbini slavne oružane sile.

Ubrzo je usledilo zvanično pokretanje aktivnosti učlanjenja u NATO program „Partnerstvo za mir“, koji će se u periodu od 2001. do 2006. odvijati prema tzv. Prilagođenom programu saradnje (Tailored Cooperation Programme, TCP), što je praktično bila potpuno nelegalna, protivustavna aktivnost, sa ozbiljnim posledicama. Upravo u tom periodu je i slomljena kičma sistema odbrane i Vojske, pod izgovorom tzv. prve faze reforme.

Kada je 2006. godine usledilo i zvanično učlanjenje u NATO program PzM potpisivanjem međunarodnopravnog dokumenta-ugovora, pod nazivom „Okvirni dokument“, kada smo i zvanično ušli u evroatlantsku sferu uticaja, zonu i područje, posao je već bio završen. Sve nakon toga je tužna istorija koja je usledila posle slamanja slavne srpske vojničke i ratničke tradicije.

Ostalo je da primenjujemo SOFA pravila u najvišem stadijumu saradnje pod nazivom IPAP, da budemo revnosni u ispunjavanju zadataka prema NATO standardima i procedurama, da realizujemo sve obaveze iz asortimana takozvanih mehanizama saradnje, da učestvujemo u mirovnim misijima u korist interesa globalnih vladara sveta i njihovih korporacija, da se spremamo i za borbeno angažovanje širom sveta, te da u vezi sa tim intenzivno izvodimo vežbe i brojne druge aktivnosti sa NATO „partnerima“, kako na njihovim, tako i na našim, „deklarisanim“ poligonima, bazama i na ostaloj vojnoj infrastrukturi.

Video prikaz konferencije 2 (Izlaganja: Vuković, Jevtović)

Ratko Ličina, publicista

Gospodin Ratko Ličina (tema: „Demokratija“ u Hrvatskoj i Srbi“), kao bivši poslanik SDS-a u hrvatskom Saboru, a zatim poslanik u Skupštini Republike Srpske Krajine i ministar i član Vlade RSK u progonstvu, u temeljitom nastupu je u stilu vrhunskih hroničara i svedoka vremena podsetio na zbivanja u nekadašnjoj Republici Hrvatskoj, kako pre početka oružanih sukoba, tako i za vreme trajanja rata, apostrofirajući ključne političke i druge momente koji su doveli do sloma Republike Srpske Krajnije i genocidnog progonstva Srba sa vekovnih ognjišta, i to kao ravnopravnog i konstitutivnog naroda.

Ličina je izneo sjajnu retrospektivu političkih događanja, naglašavajući da su na prostoru bivše jugoslovenske Republike Hrvatske, takozvane demokratske promene formalno počele 1989. godine. U vezi sa tim je podsetio na ono što je odavno zaboravljeno:

„Te godine dolazi do osnivanja uglavnom nacionalističkih kroatocentričnih stranaka. Hrvatska demokratska zajednica (HDZ) pod vođstvom bivšeg Titovog generala Tuđmana, Hrvatska demokratska stranka (HDS) braće Vlada i Marka Veselice, inače nastala kao frakcija HDZ-a, Hrvatska demokratsko-kršćanska stranka (HDKS) koja se kasnije spojila sa HDS-om i fomirala neku Hrvatsku uniju (HU) a kasnije nestala, Socijaldemokratska stranka Hrvatske (SDSH) Antona Vujića koja je kasnije ušla u sastav SDP-a Ivice Račana, Istarski demokratski sabor, Hrvatski socijal-liberalni savez Dražena Budiše i Hrvatska narodna stranka (HNS) Savke Dabčević Kučar. Osim toga, obnovljene su neke stare stranke kao što je bila Hrvatska seljačka stranka (HSS) koju je u početku vodio Ivan Zvonimir Čičak, zatim Hrvatska stranka prava (HSP), koju je u početku vodio Dobroslav Paraga i koja je imala razne pojavne oblike“.

Nažalost, za to vreme Srbi, drugi konstitutivni narod u Republici Hrvatskoj, kasne sa političkim organizovanjem. Organizovanje Srba je bilo u pokušajima, kroz formiranje srpskih kulturnih društava, sve do formiranja Srpske demokratske stranke 17. februara 1990. u Kninu, koja je izabrala svog prvog predsednika, akademika Jovana Raškovića.

Usledila je i detaljna rekapitulacija prvih višestranačkih izbora u Hrvatskoj iz aprila 1990. godine i tumačenje mnogobrojnih zabluda o navodnoj naivnosti Srba, zbog čega se neretko gubi iz vida da je odigrana vrlo lukava igra upravo od strane kako hrvatskog tako i zapadnog faktora umešanog u jugoslovensku krizu.

Upravo ta činjenica je, kako je naglasio Ličina, dovela do istorijskog Srpskog sabora u mestu Srb, kada je izvršeno formiranje svih nacionalnih institucija – od Zajednice opština severne Dalmacije, Like, Srpskog nacionalnog vijeća, SAO Krajine i konačno, Republike Srpske Krajine, čime je pokazano da je to bio reprezentativni politički pokret Srba iz Krajine i Hrvatske. Taj politički pokret dobija ogroman zamah u leto 1990. godine i kasnije 1991. Stvaraju se srpske institucije, zaokružuje nacionalni prostor i stvaraju uslovi za pravedno rešenje srpskog nacionalnog pitanja.

Nakon toga vrlo brzo izbija rat. Srbi relativno brzo zaokružuju svoj nacionalni prostor bez velikih žrtava i dovode neoustašku vlast u Hrvatskoj pred poraz i kapitulaciju. Međutim, takozvana međunarodna zajednica, kako Ličina apostrofira, vrši pritisak na režim u Beogradu, stvaraju se uslovi da se Hrvatska proglasi žrtvom i isposluje međunarodno priznanje. Pod pritiskom Zapada krajem 1991. i početkom 1992. godine režim u Beogradu prisiljava vlast u Republici Srpskoj Krajini da prihvati Vensov plan o dolasku Ujedinjenih nacija. Tada dolazi i do podele u krajinskom rukovodstvu. Deo vlasti u RSK tada pokazuje kooperativnost i to se pokazuje kao kobno. Pokazaće se kasnije, po celu Republiku Srpsku Krajinu.

U završnom delu diskusije Ličina podseća da je u junu mesecu 1992. godine, tek par meseci od prihvatanja Vensovog plana, došlo do napada na Miljevački plato. I umesto da dođe do intervencije, da se Hrvatska kao verolomna strogo kazni, ništa se nije desilo, što je Hrvatskoj bio podsticaj za kasnije zločine na Maslenici, u Perući, Ravnim kotarima i Malom Alanu u januaru 1993. godine, a zatim u Medačkom džepu u septembru 1993. godine, te u operaciji Bljesak u maju 1995. u Zapadnoj Slavoniji. I konačno – najvećem etničkom čišćenju u Evropi posle Drugog svetskog rata – operaciji Oluja u avgustu 1995. godine.

Na samom kraju izlaganja, podsećajući na presude Haškog suda od koga su isključivo stradali Srbi, praktično svi bitni rukovodioci, vojni i policijski komandanti, Ličina je istakao da je na navedenim primerima lako zaključiti o kakvoj se „demokratskoj“ politici Zapada, u obliku „štapa i šargarepe“, zaista radilo svih tih godina.

Dr Anja Filimonova, ekspert geopolitike i glavni urednik Fonda strateške kulture

U uvodnom delu svog izlaganja dr Anja Filimonova (tema: „Razlozi, modeli, rezultati ‘preventivne demokratizacije’ na prostoru KiM“) kritički se osvrnula na takozvano „demokratskog jezgro“ koje čine SAD i zapadna Evropa, koje je veštim, može se reći vanserijskim manipulacijama i propagandom, nametnuto celokupnom svetu i to u vidu ideologizovane demokratije. S tim u vezi je interpretirala Andreja Fursova, koji je izneo sjajnu ocenu zapadne demokratičnosti tvrdeći da je tokom istorijskog procesa, što su spoljne forme vladavine bile „demokratičnije“, to je realna vlast „u zemljama istinske demokratije“ uglavnom prelazila u ilegalu i zatvorene, suštinski antidemokratske nadnacionalne strukture svetskog dogovaranja i vladavine predstavljene u masonskim, pseudo-masonskim i principijelno drugačijijim strukturama.

Filimonova je inzvanredno ustvrdila, da iako se proces demokratizacije prema zapadnim aršinima prikazuje kao humana, nesebična i oslobađajuća misija, kao posebno dostignuće u razvoju civilizacije, u realnosti ovaj proces istinski podrazumeva da zapadni svet treba da porobi celo čovečanstvo.

U tom smislu se taktika zapadne „demokratizacije“ sastoji najčešće od diskreditovanja svih osnovnih atributa državno-društvenog sistema zemlje da bi se „demokratizovao“ sistem, zatim od veštačkog izazivanja kriza u državnom aparatu, ideologiji i ekonomiji,  destabilizacije zemlje, deljenja stanovništva na neprijateljske grupe i držanja u stanju večnog haosa „niskog intenziteta“, kao i podrške separatizmu usmerenom protiv državotvorne nacije i sličnim merama.

Podsećajući prisutne da je i nacistička Nemačka nastala tako što je do kraja prošla putem demokratije, kako je tvrdio poslednji nemački kancelar Franc fon Papen, Filimonova je nagalasila da je proces porobljavanja tek počeo. Dodajući da će tim procesom biti ispunjena istorija čovečanstva u XXI veku, navela je primere Jugoslavije, Sirije, Iraka, Libije, Egipta i Ukrajine.

U nastavku izlaganja Filimonova je bila nedvosmislena i direktna, iznoseći da je Zapad ukrao od Srbije teritoriju KiM i predao na raspolaganje Pentagonu (preko baze Bondstil) i šiptarskim organizovanim kriminalnim bandama globalnog nivoa, podsećajući da je Srbija Zapadu važna kao strateška tačka. Istakla je da glavno oružje Zapada u napadu i porobljavanju Srbije nije toliko vojna sila i moć, koliko ideološka paradigma „demokratije“.

Osvrćući se na središte svoje teme – Kosovo i Metohiju, definisala je da je Zapad stvorio kriminogeni konglomerat albanskih organizovanih kriminalnih grupa, potencirajući da ih je formirao kao sistem, preciznije kao antisistem, koji je inspirisan ekstremnom etnofobijom.

Podsetila je da su već od juna 1999. godine mnoge srpske kuće sravnjene sa zemljom ili potpuno spaljene, pravoslavne crkve i manastiri porušeni i da se organizovano krenulo sa brisanjem tragova srpskog prisustva na Kosmetu. Na prostoru Kosova i Metohije na najzverskiji način bila je uspostavljena kontrola SAD i šiptarskih organizovanih kriminalnih bandi.

U nastavku izlaganja je argumentovano predstavila samo neke od rezultata direktne „demokratizacije“ na Kosovu i Metohiji nakon ulaska snaga KFOR-a, tokom petnaestogdišnjeg perioda, uključujući u to težišno rezultate čuvenih Briselskih sporazuma počev od 2012/13.

Istakla je da se aktuelni izbori za Skupštinu Srbije na teritoriji Kosova održavaju, praktično, mimo zakona Republike Srbije, pod nadzorom OEBS-a, poput glasanja u dijaspori, što direktno implicira da je „Kosovo“ strana država. Isto je bilo i tokom prethodnih izbora 2014. Prethodno je, tokom 2013. Beograd, kršeći Ustav i zakone Republike Srbije, prvo raspustio skupštine opština koje su funkcionisale u sistemu Srbije, razrešio predsednike opština koji su bili legalni i legitimni po Ustavu i zakonima Srbije, a zatim kandidovao svoje pristalice na nelegalnim „kosovskim“ izborima, po „kosovskim“ zakonima.

Što se tiče Zajednice srpskih opština prema Briselskom sporazumu, ona može biti ustanovljena jedino u skladu sa odlukom ustavnog suda „Kosova“. Glavni cilj ZSO bio je, u stvari, ukidanje ili demontaža preostalih institucija Republike Srbije na Kosovu i Metohiji.

U vezi pravosuđa, Filimova je naglasila da je više od 200 radnika srpskog pravosuđa na Kosovu i Metohiji ili ostalo ili će ostati bez posla nakon što je Sudski savet „Kosova“ raspisao konkurs za integrisanje sudske administracije. Takođe, rasformirana je Civilna zaštita. Podsetila je da su bivši pripadnici ove strukture, njih 483, integrisani u institucije „Kosova“.

U ekonomskoj sferi, strana fizička i pravna lica mogu steći pravo vlasništva nad nepokretnostima i pravo koncesije i eksploatacije resursa u državnom vlasništvu, uključujući prirodna bogatstva i infrastrukturu. Istakla je da je „Zakonom o legalizaciji bespravno izgrađenih objekata“ (2013) praktično „ozakonjena“ otimačina. Članom 10 tog „zakona“ vlasnici novoizgrađene kuće ili zgrade, recimo, mogu da ih legalizuju bez dokaza da je parcela na kojoj su gradili njihova, odnosno čak i ako pripada drugome, a ti drugi su, podrazumeva se, većinom srpske nacionalnosti.

Posebno je apostrofirala plan da će „Bezbednosne snage Kosova (BSK)“ uskoro biti transformisane u „Vojsku Kosova“ i zvanično pristupiti NATO programu Partnerstvo za mir, kako bi do pune integracije u Severnoatantski savez moglo da dođe u narednih pet godina. Istovremeno, prema saznanjima Filimonove koja su nedavno i potvrđena u javnosti, pripadnici ultraterorističke „Albanske nacionalne armije (ANA)“ snimljeni su u rejonu južnog dela K. Mitrovice naoružani dugim cevima u punoj borbenoj gotovosti u nameri da, ako bude trebalo i silom spreče „izdaju i otimanje delova teritorije Kosova“.

Poseban deo izlaganja posvetila je džihadistima iz redova Albanaca i apostrofirala njihovu uvezanost u mrežu centara koji su locirani na prostoru Saudijske Arabije, Kuvajta i drugih zemalja Zaliva, naglašavajući da je do sada registrovano preko 900 „boraca“ sa „Kosova“.

Iznoseći da se „Kosovo“ smatra centrom organizovanog kriminala sa kog su kontrolisane brojne kriminalne aktivnosti širom Evrope, iznela je podatak da je ta teritorija podeljena na tri regiona organizovanog kriminala – Drenica, Dukađini (Metohija) i Lab, pod kontrolom bivših predvodnika UĆK, te da oni imaju bliske veze sa lokalnim predstavnicima vlasti, albanskim političarima iz samog vrha te paradržave i uticaj u južnim srpskim oblastima kao i u Makedoniji.

U vezi sa tim je navela najoriginalniji primer a to je da je Euleksovo tužilaštvo osudilo pripadnike čuvene „Dreničke grupe“ na 59 godina zatvora zbog ratnog zločina, uključujući torturu, zlostavljanje i ubistva albanskih civila. Niko od njih nije osuđen za ubistva Srba.

Na samom kraju je maestralno zaključila, indirektno prozivajući aktulne srpske vlasti kao izvršioce zapadnih planova, kako se ispostavilo da je najefikasnije sredstvo za priznanje Kosova pristup koji kaže „nikada nećemo priznati Kosovo“, paralaleno radeći na „normalizaciji odnosa“ sa tom separatističkom tvorevinom.

Dr Zoran Čvorović, ekspert pravne istorije

 Inspirativno i na sebi svojstven način, gospodin Čvorović (tema: „Globalizacija u pravu kao sredstvo za razbijanje državnog suvereniteta i nacionalnog identiteta“) je podsetio da je osvajanje unutrašnje, duhovne slobode najvažniji preduslov za sticanje spoljne, političke slobode. Jer je u uslovima unutrašnje porobljenosti, spoljna borba osuđena na sigurni neuspeh.

Podsetio je da je globalizacija jedan od najčešće korišćenih i najmanje definisanih pojmova u rečniku savremene društvene nauke, te da je takva pojmovna bezobličnost svojstvena većini političkih pojmova koji čine ideologiju prividno dezideologizovanog savremenog postindustrijskog društva. I zato je, prema Čvoroviću, globalizacija suštinski proces kao nastavak vesternizacije istočnih civilizacija u formi kolonizacije. On tvrdi da globalizacija i kolonizacija proističu iz istog duhovnog korena, ideologije superiornosti zapadne civilizacije.

Čvorović je apostrofirao sveprisutne dvojne standarde koji najbolje potvrđuju kolonizatorski karakter globalizacije. Shodno tome, takozvana demokratizacija ima svojstvo ideološke legitimizacije procesa zapadne kolonizacije. I zato je naglasio da ako globalizaciju i demokratizaciju posmatramo iz istorijske perspektive, onda su njihove preteče, idejni i praktični zavičaji, s obzirom na dualizam srednjovekovnog Zapada, papski i carski univerzalizam, prozelitizam i kolonijalizam, rimokatolicizam i prirodnopravna filozofija.

U tom smislu je i Čvorovićeva poenta, da kada se procesi globalizacije u pravu posmatraju iz ovakve pojmovne i istorijske perspektive onda savremena harmonizacija nacionalnih prava sa nadnacionalnim pravnim poretcima, kakav je primera radi poredak EU ili poredak Bretonvudskih finansijskih institucija i STO, predstavlja nastavak zapadne srednjovekovne rimokatoličke tendencije da se stvori ius commune. I dodao je, da kao što je sakralizacija rimskog prava služila zapravo sakralizaciji vlasti rimskog episkopa, tako i savremena sakralizacija harmonizacije prava, kojom se tobože obezbeđuje efikasnija i ujednačenija zaštita prava pojedinaca i omogućuje njihova sigurna ekonomska i svaka druga koumnikacija, samo služi sakralizaciji vlasti globalističke pseudoelite.

Otuda veoma ubedljivo stoji njegov sledeći stav, da je ekskluzivnost znanja univerzalnog prava obezbeđivala u prošlosti, ali i danas, ekskluzivnost društvenog položaja i blizinu sigurnim izvorima finansiranja, potencirajući da je većina savremenih pravnika spremna da za dobre apanaže sledi veberovsko shvatanje da pravo nije delo konkretnog društva, već obrazovanih pravnika što ga čini pretežnije univerzalnim, nego nacionalnim fenomenom.

Prema sjajnoj analizi Čvorovića, suštinska meta procesa globalizacije prava jeste autohtona pravna kultura jednog naroda, bez koje nema pravne svesti, a bez ove i dugovečne države. Zato se na prvoj, vidljivoj liniji udara nalazi državni suverenitet, jer u procesu harmonizacije prava država najpre gubi ustavotvorstvo, kao ključni atribut unutrašnje suverenosti.

Jer, kako je istakao, harmonizacija prava podriva načelo pravne sigurnosti, zato što su domaći sudovi i upravni organi dužni da pravilno primenjuju postojeće domaće pravo, kao što proističe iz SSP Srbije sa EU. Osnovna posledica, koju je naglasio u vezi sa tim jeste, da harmonizacija prava podriva načelo podele vlasti, a uz to se ugrožavanje državnog suvereniteta i suprematije domaćeg prava licemerno skriva iza podele nadnacionalnog prava EU na tzv. meko (npr. preporuke) i čvrsto (npr. direktive) pravo, što je iz ugla njihove obaveznosti lažna klasifikacija.

Osnovni, dakle, najvažniji zaključak profesora Čvorovića je da se izmeštanjem zakonodavne funkcije sa nacionalnih predstavničkih organa na organe nadnacionalne zajednice ili na međunarodne bankokratske ustanove poništava narodna suverenost.

Govoreći na kraju o paralelama, tačnije o ozbiljnim i suštinskim razlikama kroz istoriju, između prava zapadne civilizacije i prava koje je negovano u vizantijskom komonveltu, koje je kud i kamo bilo primerenije i pravednije, Čvorović je sjajno zaključio da „Srbi, Rusi i drugi pravoslavni narodi vizantijskog civilizacijskog kruga nemaju izbora – ili će, oslobađajući se od zapadnog duhovnog ropstva, izgraditi sopstveni, autentični pogled na državu, pravo i društvo, jednom rečju svoje socijalno učenje ili će biti sužnji zapadne civilizacije.“

Dr Predrag Ćeranić, ekspert bezbednosti

 Dajući snažan pečat radu konferencije, dr Predrag Ćeranić (tema: „Sistem bezbednosti na prostoru SFRJ od 1990. do danas“), aktuelni savetnik ministra unutrašnjih poslova R. Srpske i poznati regionalni ekspert za pitanja bezbednosti, ocenio je u svom izlaganju, između ostalog, da je pad Berlinskog zida kao ključni istorijski događaj s kraja 20. veka, stvorio prvu „pukotinu“ u zajedničkoj državi Južnih Slovena, Jugoslaviji, obnovljenoj nakon završetka Drugog svetskog rata.

Zatim je apostrofirajući ulogu vodećih zapadnih zemalja, podsetio da je ujedinjena Nemačka vrlo brzo pokazala da su joj za rastuću ekonomsku moć i tek proširene granice, u stvari male. U vezi sa tim je naglasio da je stara germanska težnja u vidu nezadrživog prodora na Istok ponovo došla do izražaja. Na tom putu stajala je Jugoslavija sa politikom političkog i vojnog nesvrstavanja, i na Istoku i na Zapadu, u doba Hladnog rata prihvaćena kao „tampon zona“.

Iz ugla relevantnog i neposrednog svedoka vremena u kojem su se odvijali prelomni događaji u nekadašnjoj SFRJ, dr Ćeranić je ocenio da tadašnja Jugoslovenska narodna armija (JNA), kao organizovana vojna sila, i decentralizovana Služba državne bezbjednosti (SDB) koja je, kao i policija, više bila u funkciji republičkih vlasti a ne zajedničke države, nisu mogle u okolnostima političke disolucije da se suprotstave snažnoj ambiciji Nemačke, kao i ostalih zapadnih sila, da ovladaju prilazima Dunavu i putu ka Turskoj.

Potencirao je veoma značajan podatak, odavno poznat ozbiljnim analitičkim krugovima, a to je da se nemački plan svodio na jednostavan zaključak – da države koje imaju manje od pet miliona stanovnika ne predstavljaju faktor ni u političkom ni u vojnom smislu, odnosno nisu prepreka. Stoga je, kako je podsetio Ćeranić, Jugoslavija pucala po republičkim „šavovima“ i umesto jedne, vremenom je na postjugoslovenskom prostoru nastalo više nezavisnih država. Nemačka je prednjačila, što svakako ne abolira značaj i ulogu ostalih zapadnih sila, u priznavanju novih država i dajući podršku separatizmu, podsticala vojne sukobe.

Posebno je istakao važnu činjenicu, da po završetku ratnih sukoba na postjugoslovenskom prostoru egzistira šest država, i samoproglašeno Kosovo, sa sistemima bezbednosti koji su pod velikim ili skoro potpunim uticajem zemalja Zapada, prvenstveno Sjedinjenih Država. Slovenija i Hrvatska, kao članice NATO saveza, u bezbednosnoj politici slede politiku Alijanse, a NATO pokazuje otvorenu nameru da i preostale države na postjugoslovenskom prostoru inkorporira i tako trasira put ka ruskim granicama.

Ćeranić se na kraju svog izlaganja osvrnuo i na migrantsku krizu kao relativno nov geopolitički problem, koji je pokazao svu nemoć bezbednosnih poluga Evropske unije, kao i balkanskih zemalja. Konstatovao je da pojedine od njih grade jedinstvenu politiku prema migrantskom cunamiju, ovovremenoj seobi naroda, na način da policijom i žičanim barijerama nastoje uspostaviti kontrolu kretanja migranata, pri čemu se Austrija pokazala kao koordinišući faktor na tzv. Balkanskoj ruti.

Utvrdio je da EU nema jedinstvenu politiku. Štaviše, politika EU prema migrantskoj krizi je podeljena. Stoga je neophodno, kako je izneo kao svojevrsni ekspertski predlog, da se zemlje koje su najviše izložene udarima migrantskih talasa, a time i potencijalnih terorističkih pretnji, a radi se o zemljama centralnog Balkana, BJR Makedoniji, Srbiji i Republici Srpskoj, međusobno uvežu i naprave luk u političkom i bezbednosnom smislu.

Izvor: Fond Strateške Kulture