Skupštinski bluz

Srpska Skupština i dalje rasipa rezolucije i deklaracije k`o lipa seme. Nekad mi se čini da se Brisel, a sve više, u stvari, Berlin, kvalitetno sprdaju s nama i da neke stvari traže samo da bi se slatko smejali našim narodnim predstavnicima, koji bi izglasali, da se to od njih traži, i da Mađarska ima more.

Davno, sredinom Osamdesetih, živeo sam u Budimpešti i prilično dobro sam upoznao mađarski narod. Da nas vole, ne vole nas. Ipak, to nije žarka mržnja, kakvu pokazuju Hrvati i ostali naši bivši zemljaci, već onako, mlka, običajna netrpeljivost, na koju se lako zaboravi već posle dva-tri susreta. Još se tada pevuckao evergrin „Čekaj, čekaj, kučko Srbijo“, polagali su se venci u jednom delu Segedina koji je naša avijacija bombardovala 6.aprila 1941. I, tu i tamo, bez velikog žara, odvijala se asimilacija preostalih Srba u Mađarskoj. Pre dva veka, Srba je tamo bilo oko 200 000, danas daj Bože da ih ima par hiljada. Srpski jezik ne govori više od nekoliko stotina mađarskih Srba.

Grobovi u Sent Andreji govore o tome: deda se zove Aleksandar Ivanović, sin Šandor Ivanović, unuk Šandor Ivanji. A mnogo je takvih grobova. Opet, u tom istom gradiću, koji neverovatno podseća na stari deo Zemuna, ima sedam naših crkava, koje mađarska država izvanredno održava, bolje nego što bismo ih mi održavali. Originalni dnevnik Arsenija Čarnojevića se čuva u klimatizovanoj vitrini, dok bi, da je kod nas, trunuo u nekom memljivom podrumu Narodnog muzeja. Glavna ulica u Pešti se zove Beogradska ulica, a u centru se nalazi i Srpska ulica. U njoj su i naša crkva i ponovo otvorena Srpksa gimnazija. Položaj Srba u Mađarskoj bolji je nego položaj naših sunarodnika u Hrvatskoj, ili na Kosmetu, ali je daleko slabiji od onog položaja koji naši zemljaci imaju u Rumuniji, u kojoj su se Srbi, izuzev u periodu Informbiroa, uvek osećali udobno.

U stvari, istorija mađarsko-srpskih odnosa je daleko starija od svih naših odnosa sa susedima i Mađari su toga svesni više nego mi. Netrpeljivost prema Srbima nije tako stara: tokom 18-tog i 19-tog veka, Mađari su se često bunili protiv Beča i Beč je, za smirivanje nemira, koristio srpske trupe, kojima je obilovalo austrijsko carstvo. Drugi razlog razdora je bio taj što su Srbi, u vreme carevine, bili slobodni ljudi, a ne kmetovi, kao ogromna većina Mađara. Imali su sopstveni posed, nisu plaćali porez i uglavnom su imali službu, odnosno bili su vojnici. Zavist je, pri takvim socijalno-ekonomskim razlikama, manje-više prirodna.

Bilo je, dakle, mnogo momenata u našoj zajedničkoj istoriji kada smo ratovali kao saveznici, a bilo je, ne manje, i prilika u kojima smo umlaćivali jedni druge. Da li treba da se izvinu jedni drugima? Izvinjenja su glupost novijeg datuma i sva su odreda groteskna i nikome i nije stalo do njih. Nit` bi mi verovali u iskrenost tuđih izvinjenja, nit` oni u iskrenost naših. Niti ih tražimo jedni od drugih, već ih od svih nas traže Gospodari. Ko bolje sluša, ko je veća marioneta, taj požuri, pa se izvini prvi. Uveseljavamo Gospodara.

Mi i Mađari ćemo, kao i do sad, živeti jedni do drugih, izvinili se, ne izvinili se. Biće i dalje i svađa, i mržnje, i mešovitih brakova, i drugovanja. Naše su se sudbine preplele i ni mi, ni oni, nemamo kud. Naša žurba i odlučnost da ispunimo svaki nalog Gospodara više je smešna, nego što ima neke istorijske posledice i to znaju i Mađari. Sva ova poslušnost elita nije zbog Srbije, nego zbog pretrajavanja mandata i, kad sve ovo prođe, mi ćemo s Mađarima kao i do sad: nekad lepo, nekad i ne; kao i oni s nama. Takva je istorija.

Da dodam i ovo: ostaci mađarskog plemstva, koji još postoje i to u priličnom broju, sasvim su lepo raspoloženi prema Srbima. Ne gaje ni trunku mržnja i čak vole Srbe. Seljaci isto tako. Netrpeljivost pokazuje samo onaj ko sebe oseća „građaninom“, kao i kod nas; taj sloj ne ume da živi, a da ne bude „protiv“ nekog, ili nečega. Uostalom, ako se malo zamislite, videćete da velikih pokolja i velikih zala nije bilo do pojave „građanina“ na istorijskoj pozornici Evrope. Mržnja je njegovo prirodno osećanje, a koristoljubivost prva osobina.

Za kraj, nekoliko crtica: veliki mađarski pesnik, Šandor Petefi, bio je Srbin i rođen je kao Aleksandar Petrović. Ministar inostranih poslova Mađarske, Pal Teleki, koji je sklopio Pakt o prijateljstvu sa Srbijom, ubio se kad su mađarske trupe 1941. prešle našu granicu, ne mogavši da podnese izdajstvo Mađarske prema Srbiji. Posle nemira u Mađarskoj, 1956. Imre Nađ i još nekoliko vođa pobune protiv SSSR-a, sklonilo se u našu amnasadu u Budimpešti; nisu spas potražili ni u Američkoj, ni u Engleskoj ambasadi. Zoltan Dani, čovek koji je oborio „nevidljivog“, moj je prijatelj i istinski patriota. Vojnik sa Košara, Zoltan Varadi, svesno je ustao iz rova da ga gađa šiptarski snajper i da, svojom smrću, otkrije položaj. Načelnik Vojnoobaveštajne službe Mađarske, u vreme moje mladosti, bio je, ako se ne varam, Boško Savić, Srbin iz Mađarske, a šef naše je bio Mađar, čijeg imena ovog časa ne mogu da se setim. Ovakvih crtica ima mnogo, jer su se sudbine srpskog i mađarskog naroda isprepletale tokom hiljadu godina.

Prema tome, ova nova izvinjavajuća Deklaracija ne menja ništa, osim što bruka srpske politčare.

Izvor: Vaseljenska TV

Komentari

Jedan komentar na Skupštinski bluz