Zašto akcija Rusije u Siriji nije agresija

Ne mogu se vojne akcije – koje za cilj imaju sprečavanje ekspanzivnog delovanja koalicije država i terorističkih organizacija koje glavosečenjem, kamenovanjem, davljenjem u vodi i na zemlji, paljenjem živih ljudi,  a sve u ime izvitoperenog tumačenja i demokratije i religije, nasrću na jednu, do skora uređenu, međunarodno priznatu državu i njenu legitimnu vladu koja je decenijama na okupu u okvirenom geografskom prostoru i u miroljubivoj koegzistenciji držala različite nacije, vere i kulture – nazvati agresijom.

Takve vojne akcije mogu se jedino i isključivo nazivati savezništvom u odbrambenom ratu na koji je napadnuta država prinuđena, braneći vrednosti na kojima je do napada opstajala i u tom kontekstu pozvala saveznike da joj pomognu.

Rusija u Siriji svojom avijacijom dejstvuje protiv nelegalne koalicije osvajačkih armija koju čine čitave divizije dobro naoružanih sledbenika degenerisanog tumačenja učenja sunitskog islama, domaćih NATO političkih krila koja su se nakon političkog poraza odmetnula u terorizam te samim tim izgubili dalji politički legitimitet i čitavih jedinica regularnih armija država neoliberalnog Zapada, zalivskih monarhija, Izraela i Turske.

U Siriji se ne dešava sukob pukog instinkta samoodržanja vladajuće elite protiv opšte pobune naroda protiv nje, kako antisirijska medijska mašinerija već četiri godine pokušava to da nametne kao vladajući narativ, već je instinkt pravde i života konačno nadvladao instinkt smrti i haosa, odlučio da mu se suprotstavi, pobedi i na terenu vrati stvari u poredak u kojem je država Sirija opstajala kao spoj sekularnog republikanizma i svevremenskih miroljubivih poruka i učenja svih religija koje na njenoj teritoriji imaju svoje vernike.

Ruska Federacija u Siriji ne izvodi nikakvu subjektivnu i pristrasnu, antispontanu i antiprirodnu agresiju bez objektivnog neprijateljstva koje je po svojoj suštini i kasnijim namerama usmereno i direktno njenom budućem opstanku, te je rusko odlučivanje da uđe u vojni savez sa Sirijom prirodna reaktivnost.

I Rusija je sekularna republika koja u svom okrilju na okupu sažima različite narode, vere i kulture sa – zbog broja vernika – dominantnim pravoslavnim stanovništvom, ali i sa velikim brojem muslimana Sunita, i postajući vojni saveznik Sirijskoj Arapskoj Republici i njenoj armiji Rusija se pridružila odbrani istog koncepta državnosti, a samim tim i svih principa na kojima počivaju UN.

To što je zbog broja vernika šiitski islam dominantna religija u Siriji (ponavljam u Rusiji većina muslimana su Suniti) samo govori u prilog da Rusija od početka čini i jednu prirodnu stvar i ne istupa protiv jednog učenja islama u korist drugog, već štiti prava onih na koje je osim teritorijalne izvršena i varvarska verska agresija, oružani prozelitizam, koji se u svetu po prikazanim vidovima surovosti ne pamti od Inkvizicije, i štiti državu u kojoj su se svaka vera i učenje do skora mogli u miru i bez diskriminacije praktikovati.

U tom smislu, smislu odbrane svete slobode pojedinca od Boga mu darovane, i Ruska pravoslavna crkva učešće Rusije u ratu u Siriji nazvala Svetim ratom.

Da je ono što protiv Sirije njeni neprijatelji čine i nelegalno i neprirodno govori i to što posle propasti njihove diplomatsko-subverzivne akcije da u OUN – a na osnovu lažnih optužbi – dobiju mandat za sinhronizovani oružani napad na Siriju nisu odustali; umesto toga, pristupili su izazvanju niza nesinhonizovanih i anarhičnih agresija različitih faktora i subjekata koje su neselektivno i ludački naoružavali, a u nadi da će isposlovati da u Siriji nestane njen centar upravljanja i rukovođenja i zavladati haos, a da će se oni kasnije pojaviti kao stabilizujući faktor koji će zelenaškim kreditima i pljačkanjem prirodnih resursa „obnavljati državu i uvoditi demokratiju“

Rusija je videla i proučila sva dosadašnja pokroviteljstva zapadnih demokratija nad glavosečama iz redova radikalnih sunitskih muslimana – počevši od Bosne, Kosova i Metohije, Iraka – i shvatila da se moraju učiniti svi mogući napori da se ta, po svojoj suštini i antireligiozna i antiljudska, koalicija konačno zaustavi.

Sirija nije strateški i kalkulantski odabrana, ona se nametnula kao prva i poslednja tačka u pružanju otpora pošasti koja preti da svet pretvori u beslovesnu smesu, u kojem smisao i način života diktira količina novca i resursa potrebnih za ugodan život tri odsto njegovog odabranog stanovništva.

Sirijski državni identitet ima svoje neuništivo jezgro u kojem su njeni stanovnici ispunjavali sa radošću smisao svog življenja i postojanja i sve nasilne okolnosti, promene, napadi, krvoprolića nisu uspeli da unište pojedinačna osećanja stanovnika Sirije da pripadaju tom državotvornom jezgru.

Vojno savezništvo sa Rusijom i kasnija ratna pobeda nad osvajačkim armadama će Siriji i njenom stanovništu pomoći da povrati tu radost i smisao življenja, postojanost, izvesnost, sigurnost i puni međunarodni pravni subjektivitet koji im je nasilno i ilegalno bio privremeno otet i nepriznat.

Izvor: Stanje stvari

Komentari

Jedan komentar na Zašto akcija Rusije u Siriji nije agresija