Zaustavljanje NATO kabadahija u Ukrajini

Nema sumnje da je Vlada Sjedinjenih Američkih država potpuno svesna strateške nužnosti i vitalnog interesa Ruske Federacije da se odbrani od neprijateljski orijentisane, agresivne NATO alijanse.

Ne postoji strateški ni operativno taktički dokument ove organizacije a da u njemu Rusija nije definisana kao vojni i geopolitički neprijatelj. Tog neprijatelja, NATO alijansa je vrlo efikasno pritiskala, okruživala i u tako precizno  definisanom, neprijateljskom dvorištu, instalirala svoje efektive i vojne potencijale.

Iako je odgovor Rusije stigao u završnici ovog procesa, on je ipak doveo u pitanje celokupni, višedecenijski posao Sjevernoatlantskog saveza. Sjedinjene Američke Države su zbog toga reagovale ogorčeno, besno i nervozno, ali ipak znaju odlično šta se to sada dešava u Ukrajini i zašto.

Međunarodna policija

SAD su i same imale takav, baš takav problem ali su ga počele rešavati, uz pomoć Velike Britanije, pre tačno dva veka tačnije 1823. godine.

Kada je američki predsjednik Džejms Monro, odlučio da formuliše i ozvaniči temeljne principe američkog strateškog interesa, objavio je 2. decembra 1823. godine, jedan dokumenat, svojevrsnu političku doktrinu u kojoj je naveo kako će „svaki dalji pokušaj evropskih nacija da kolonizuju ili intervenišu u zemljama Severne i Južne Amerike biti smatran činom agresije i zahtevati intervenciju Sjedinjenih Država“.

Istovremeno je navedeno da se Sjedinjene Države neće uplitati u već postojeće evropske kolonije niti sudelovati u internim problemima evropskih država. Doktrina je sačinjena pod vođstvom ministra spoljnih poslova Džona Adamsa.

Dokument je zamišljen kao otpor evropskom kolonijalizmu i dobio je naziv Monroova doktrina (Monroe Doctrine), a kasnije je tumačena i kao pravo i namera SAD-a da intervenišu  u zemljama Južne Amerike kao i u Srednjoj Americi.

Doktrina je doneta u vreme kada su gotovo sve latinoameričke kolonije Španije i Portugala stekle ili se nalazile na pragu sticanja nezavisnosti od španske i portugalske imperije; Peru je nezavisnost konsolidovao 1824., a Bolivija 1825. godine, što je značilo da su pod španskom upravom ostale samo Kuba i Portoriko.

Sjedinjene Američke Države su, radeći u dogovoru s Britanijom, želele sprečiti dalji dolazak evropskih sila. Predsednik Džejms Monro doktrinu je predstavio tokom sedmogodišnjeg govora o stanju Unije u Kongresu.

Sam pojam „Monroova doktrina“, skovan je 1850. godine, uprkos činjenici da je stvarni tvorac doktrine, državni sekretar Džon Kvinsi Adams. Do kraja 19. veka, Monroova doktrina se smatrala glavnim, definišućim momentom u spoljnoj politici Sjedinjenih Američkih Država, a ujedno je bila i jedan od najdugovečnijih stubova spoljne politike.

Mnogi kasniji državnici i predsednici pozivaće se na ovu doktrinu, među kojima Teodor Ruzvelt, Džon F. Kenedi, Lindon B. Džonnson, Ronald Regan i drugi.

U jednom amandmanu Teodora Ruzvelta iz 1904. (The Roosvelt Corollary), zaključuje se da SAD imaju pravo nastupati kao „međunarodna policija“ (international police power) ako se Karipske i Srednjeameričke države ponašaju „necivilizovano“. Ovaj dodatak često je naglašavan kao verifikacija prava ne mešanje SAD u Latinskoj Americi tokom hladnog rata.

Namjera i uticaj Monroove doktrine ostali su na snazi, uz tek manje varijacije, više od jednog veka. Primarni cilj doktrine bilo je oslobađanje Latinske Amerike straha od evropske intervencije i izbegavanje situacija u kojima bi Novi svet postao bojno polje za zemlje Staroga sveta, a sve kako bi Sjedinjene Države nesmetano mogle širiti vlastiti uticaj.

Jasno je da su zemlje Latinske Amerike prezirale tu doktrinu zbog njenog naglašenog intervencionizma i suptilnog imperijalizma, a 2013. godine će američki državni sekretar Džon Keri, poslati poruku, da je „era Monroove doktrine završena“.

Širenje doktrine

Ta poruka, međutim nije označila kraj američkog intervencionizma nego potvrdu već razvijene američke prakse da interveniše po vlastitom nahođenju u svim delovima planete.

U stvari, nakon raspada Varšavskog pakta, Sovjetskog Saveza, Jugoslavije i Čehoslovačke, Sjedinjene Američke Države su postojeću doktrinu toliko puta primenjenu u Latinskoj i Srednjoj Americi, aplicirale na celu planetu.

Prvi Zalivski rat, pa bombardovanje Vojske Republike Srpske i Republike Srpske Krajine te bombardovanje Savezne Republike Jugoslavije označili su eru planetarne globalizacije stare doktrine, formulisane za ostvarivanje dominacije u Latinskoj Americi.

Napad na Svetski trgovinski centar, koji su američke vlasti i tajne službe organizovale uz pomoć bosanskih mudžahedina, kamen su temeljac te nove doktrine.

Avganistan, pa ponovo Irak, Tunis, Egipat, Libija i Sirija sa nekoliko miliona mrtvih, uništenim sekularizmom u Arapskom svetu i Srednjoj Aziji i ponovo sa istim vojnicima radikalnog Islama iz Bosne i Hercegovine, sa Kosova i zemalja Bliskog istoka u eufemistički nazvanoj drami „Arapsko proleće“, nastupilo je Muslimansko bratstvo u istom frontu sa Al Kaidom, Islamskom Državom, Al Nusrom, Hajat Tahrir ul Šam u istom stroju sa američkim specijalcima.

Kroz te vrlo proračunate akcije kristalisala se celokupna geopolitička strategija, politika i američki mentalitet.

Dakle, siguran sam da Sjedinjene Američke Države razumeju opravdanost razloga za provođenje Specijalne vojne operacije u Ukrajini, ali, iako razumeju – oni to ne priznaju.

Ruska Federacija to nije ni očekivala.

Rusko ogledalo

Ukloniti već najavljenu NATO pretnju iz Ukrajine, sa svoga praga… počistiti centre za razvoj oružija za masovno uništenje, biohemijske laboratorije pod kontrolom Pentagona i onemogućiti razvoj nuklearnih potencijala, za Rusiju je predstavljalo pitanje opstanka države u njenim granicama i postojećem formatu.

Svakako i zaštititi ugrožene, svakodnevno napadane stanovnike Donjecka i Luganska (DNR i LNR), te zaštititi stratešku poziciju poluostrva Krim koje je slobodnom voljom i na referendumu zahtevalo povratak u okrilje teritorijalnog integriteta Rusije i, na kraju, izvršiti demilitarizaciju i denacifikaciju Ukrajine. I to se dešava u skladu sa planovima i odbrambenom doktrinom Ruske Federacije.

Svakako bi Rusija mogla primeniti i mere vlastite zaštite, primjenjujući strategiju zapadnih sila koje u težnji za destabilizacijom jedne države – jednog sveta, uporno i javno ubacuju moćno, ubojito oružije u ruke nacističkih fanatika i tvrdokornih šovinista.

Kako bi to izgledalo kada bi Rusija odlučila da javno „ubrza iranski nuklearni program“ ili da pomogne Brazilu, Venecueli i Kubi da to ostvare i budu zaštićeni? Kako bi izgledao svet kada bi Rusija naoružala Egipat i Siriju hipersoničnim oružijem? Ili kada bi takve moćne oružane sisteme koji su neprevaziđeni u svetu, dostavila svojim partnerima i prijateljima na Balkanu…

Da li bi to otreznilo Nemačku koja svoje oružije liferuje prema ruskim granicama i interesima, kada bi se suočila sa pretnjama iz komšiluka?

Upravo tako, Rusija nije skup beduina i arapske sirotinje ili talibana koji trpe decenijama američke bombe i njihovu vojnu silu. Amerikanci dođu, unište, razore, nekada ostanu dvadeset i više godina pa se vrate svojoj kući, da razmisle i odluče ko će biti sledeća meta njihove razbojničke politike.

A Arapi i Talibani nastave svoj život iz početka.

Rusija, međutim, nije takva slaba država – Rusija je sposobna, štiteći sebe, postupiti baš kao Amerikanci, Britanci, Nemci ili Francuzi, pa i doneti moćno oružje u njihovo, zapadno, do danas mirno dvorište.

Na Zapadu bi morali, osetiti, ponekad ozbiljnu zebnju pred mogućnošću da neka moćna sila odluči da se ponaša onako kako se oni prema drugima decenijama ponašaju.

Izvor: IN4S